Home » Archieven voor juni 2016

Maand: juni 2016

Van druk naar geluk: zelfzorg en zomervakantie

Zelfzorg en zomervakantie

Nu de schoolvakantie nadert, begin ik langzaam te denken aan zomerjurkjes en zonnebrandcrème. Want in de vakantie vliegen wij naar Menorca, waar mijn bijna 80-jarige tante al 35 jaar een huisje heeft. Daar genieten we drieënhalve week van zon, zee, strand, heel veel boeken en leuke uitjes. Drieënhalve week waarin het vervelendste klusje het meerdere malen per dag insmeren van kinderlijfjes is. En waarin verder helemaal niets moet en alles – nou ja, bijna alles – mag.

Ik geniet altijd van de sfeer op Schiphol en zelfs van de vlucht in een vliegtuig gevuld met gezinnen met jonge kinderen. Tijdens de uitleg van de vliegveiligheidsprocedures waarschuwen de stewardessen dat je, in het geval van het wegvallen van de luchtdruk, eerst je eigen zuurstofmasker moet opzetten en dan pas die van je kinderen. De gedachte erachter is heel simpel:

Als je zelf ‘out’ gaat, kun je niet voor je kinderen zorgen.

Dat geldt niet alleen in het vliegtuig, maar ook ‘op de grond’ . Maar hoe kun je voorkomen dat je ‘out’ gaat, dat je alleen maar aan het overleven bent? Dat je zoveel energie besteedt aan alle dingen die ‘moeten’ dat je geen energie meer over hebt voor wat je graag zou willen of wat écht belangrijk is?  Het antwoord is simpel en ingewikkeld tegelijk: door goed voor jezelf te zorgen.

Maar wat betekent ‘goed voor jezelf zorgen’?

Zijn daar algemene richtlijnen voor te geven of verschilt het per persoon? Ik denk dat allebei waar is. Zo weten we natuurlijk best dat voldoende slaap en gevarieerde, gezonde voeding bijdragen aan meer welzijn. Maar afgezien van een aantal basisvoorwaarden, denk ik niet dat er een ‘one-size-fits-all’ aanpak is. Ga daarom op ontdekkingstocht:  wat versta jij onder ‘goed voor jezelf zorgen’?

Waar laad jij van op? Wat geeft jou even adempauze, rust, voldoening of  inspiratie?

Op woensdag- of vrijdagochtend drink ik, nadat ik de meiden naar school heb gebracht, een latte macchiato in De Ysbreeker  terwijl ik een mooi boek lees, schrijf of teken. Op deze manier de ochtend beginnen geeft me een gevoel van vrijheid, rust en luxe.

Toch een lunchpauze nemen in plaats van achter mijn computer eten, ook al heb ik het loeidruk, schaar ik ook onder goed voor mezelf zorgen. Dat blijft een uitdaging voor me en daarom heb ik een reminder op mijn telefoon ingesteld om me te helpen.

Vriendelijk nee zeggen tegen verzoeken als ik voel dat het niet verstandig is om ja te zeggen, vind ik steeds makkelijker. Dat komt omdat ik geaccepteerd heb dat er grenzen zitten aan mijn tijd en energie. En omdat ik mijn tijd wil besteden aan mensen en dingen die echt belangrijk voor mij zijn.

Tegen mezelf praten zoals ik tegen een goede vriendin zou praten (oftewel zelfcompassie beoefenen), geeft me een instant gevoel van ontspanning op momenten dat ik onder druk sta of op mezelf loop te mopperen. En een bijkomend voordeel: meer zelfcompassie leidt ook tot meer compassie met anderen.

Mezelf toestaan om heerlijk op de bank te gaan liggen met een mooi boek of Flow Magazine, zelfs al ligt er nog een stapel werk te wachten, draagt voor mij bij aan een gevoel van welzijn en van ‘alle tijd van de wereld hebben.’  Er ligt namelijk altíjd een stapel werk te wachten, dus ik kan net zo goed tussendoor even pauze nemen.

Straks, op Menorca, zullen mijn dagen voor het grootste deel bestaan uit lezen, leuke dingen met het gezin doen, zwemmen, en ontspannen.

Dat vakantiegevoel van niets moeten en (bijna) alles mogen, dat gevoel van vrijheid en ontspanning, willen we zo graag vasthouden als we weer thuis zijn.

Door kleine momenten voor mezelf te creëren waarop ik niets moet, en duidelijke keuzes te maken in hoe ik mijn tijd besteed, zorg ik goed voor mezelf. En voel ik me ontspannen en vrij, net zoals op vakantie.

 

Food for thought

Waar laad jij van op? Wat geeft jou even adempauze, rust, voldoening of  inspiratie? En hoe kun je meer van dit soort momenten inbouwen in je leven? Al is het maar 10 minuten per dag?

Van druk naar geluk: zwemles in aandachtig leven

Een (zwem)les in aandachtig leven

Sinds bijna twee jaar ben ik de enige kostwinner in het gezin. Dat betekent dat de Man bij ons thuis voor het grootste gedeelte de zorg voor de meiden voor zijn rekening neemt. Fietsen door weer en wind naar de atletiekbaan? Dat doet papa bij ons, weten de meiden. Cadeautjes kopen of een verjaardagsfeestjes plannen? De Man draait er zijn hand niet voor om.

Op zondag hoef ik niet meer het menu voor de hele week samen te stellen en ik kan dagelijks aanschuiven als het eten op tafel staat. Ook de was hoef ik nog maar sporadisch te doen. En schoenen kopen met de meiden laat ik tegenwoordig eveneens over aan de Man.

Een lesje in loslaten is het overigens wel geweest.

Maar ach, wat maakt het uit als de meiden met schoenen thuiskomen die totaal niet passen bij de kleren die ze hebben of als we alwéér lasagne eten in plaats van eens een keer een nieuw gerecht?

Wat me wél uitmaakt, is dat ik door de rolverdeling zoals we die nu hebben toch bepaalde momenten mis met de meiden. Dus toen ik een middag vrij had, zei ik tegen de Man dat ík dit keer met Lenthe naar zwemles zou gaan. De Man keek mij verbaasd aan. Nadat ik hem gevraagd had hoe ik ook alweer moest fietsen naar het zwembad (ja, zo erg is het) vertrok ik met een zingende Lenthe achterop.

In het zwembad dirigeerde Lenthe mij naar een stoel die vlak bij badje twee stond, zodat ik haar goed kon zien. Wat onwennig ging ik zitten op het lage, plastic stoeltje en pakte zonder erbij na te denken mijn iPhone uit mijn tas om mijn mail te checken.

En toen keek ik een moment op.

Om me heen zag ik andere ouders net als ik naar hun mobiele telefoons staren,

terwijl hun kinderen in het zwembad heen en weer spartelden en ijverig probeerden te blijven drijven. En ik zag Lenthe in het water die vol verwachting mijn kant opkeek.

Beschaamd legde ik mijn telefoon weg

en richtte mijn volle aandacht drie kwartier lang op mijn kleine grote meid van net 6 jaar, die straks – na één keer met mijn ogen knipperen – een 16-jarige puber zal zijn.  Compleet met boze buien, ogengerol, én mobiele telefoon. Maar daar denk ik nog maar even niet aan.

Food for thought
Kijk je ook wel eens gedachteloos op je mobiel en vergeet je dan te genieten van wat er voor je neus gebeurt? Wat kun je doen om dit te veranderen?