Home » Archieven voor september 2016

Maand: september 2016

Van druk naar geluk: vier vragen voor drukke sukkels

Vier vragen voor drukke sukkels…

‘Hoe gaat het?’, vraagt een vriendin die ik al een paar weken niet meer heb gezien. Bijna zeg ik automatisch: ‘druk!’ Maar ik kan het woord nog net binnenhouden. Want ik heb me voorgenomen om het ‘d-woord’ niet meer te gebruiken.

Druk is namelijk voor sukkels. Althans, dat las ik een tijdje geleden in een krantenartikel dat gaat over het boek ‘Nooit meer te druk. Een opgeruimd hoofd in een overvolle wereld’ van psycholoog Tony Crabbe.

En ik wil liever geen sukkel zijn.

Maar wat ís druk nou eigenlijk? Wanneer heb ik het gevoel dat ik het (te) druk heb? Met een gezin met twee meiden op de lagere school, opdrachten als freelancer, een praktijk als kindertherapeut en life coach en een nieuwe website heb ik nu eenmaal veel op mijn bord. En toch voel ik me niet altijd druk.

‘Druk’ zit ‘m blijkbaar niet alleen in het aantal items op mijn to-dolijstje. Het is óók de druk die ik mezelf opleg. 

De druk om het goed te willen doen. De druk om ‘bij te willen blijven’ met mijn e-mails en op Facebook. De druk om nu toch eindelijk minimaal een half uur per dag te gaan tekenen, gitaarspelen, pianospelen, schrijven, sporten. Dat is druk die ik mezelf opleg. Maar dat is het niet alleen.

Ik voel ook druk wanneer het me niet lukt om langere tijd ongestoord aan één activiteit te besteden.

Ben ik net lekker bezig, word ik steeds afgeleid door inkomende appjes, mailtjes, collega’s of mijn kinderen. Ken je dat? Het continue schakelen tussen meerdere dingen geeft onrust en een opgejaagd gevoel. Tegenwoordig zet ik mijn mail of telefoon uit wanneer ik een paar uur ongestoord wil werken. Of ik vertel mijn meiden dat ze me een half uur niet mogen storen, behalve als het huis afbrandt of iemand zich een gebroken been op de trampoline springt.

Inzicht in wanneer jij het gevoel hebt dat je het druk hebt, is een stap op weg naar geluk.

Vier vragen die je hierbij kunnen helpen:

  • Waar besteed je je tijd écht aan?

    Een week heeft 168 uur. Hoeveel uur besteed je aan series kijken op Netflix (guilty!), spelen met je kinderen, slapen, werken, Facebook checken, het huishouden, uitgaan met vrienden? Houd een week een logboek bij (wees eerlijk!) en kijk eens waar je je tijd werkelijk aan besteedt. Dit kan tot verrassende inzichten leiden, want vaak schatten we de tijd die we aan verschillende activiteiten besteden, verkeerd in. Download het logboek (Timelog) op de website, print ‘m uit en vul ‘m gedurende een week in. Wat valt je op?

  • Hoe vaak besteed jij een aantal uur achter elkaar ongestoord en vol aandacht aan een taak, een activiteit, je kinderen?

    Hoe vaak schakel je tussen verschillende taken? Hoe vaak laat je je afleiden door binnenkomende mailtjes en  appjes?  Hoe vaak ben je niet écht aanwezig bij wat je doet of met wie je bent? Soms denken we dat we het druk hebben, maar is het vooral het continue schakelen dat zorgt voor een gevoel van onrust en drukte.

  • Wanneer heb je de meeste last van een gevoel van drukte?

    Is dat in de ochtend, wanneer de kinderen naar school moeten en jij naar je werk? Is dat op kantoor, wanneer je steeds gestoord wordt door je collega’s? Of misschien in het weekend wanneer je van het voetbalveld naar de atletiekbaan racet en ’s avonds een vol sociaal programma hebt? Wat kun je doen om op die momenten toch meer rust te creëren?

  • Heb je écht te veel op je bord?

    Als je daadwerkelijk te veel op je bord hebt voor de uren die er in een dag zitten, dan is het tijd om een aantal (moeilijke) keuzes te maken en prioriteiten te stellen. Het kan ook zijn dat jouw gevoel van drukte voornamelijk komt doordat je voortdurend schakelt (dus niet écht aanwezig bent bij wat je doet) of doordat je te weinig tijd neemt voor een activiteit. Dan is het belangrijk ook dáárin keuzes te maken en bijvoorbeeld je telefoon voor een bepaalde periode uit te zetten. Of een half uur eerder opstaan om te zorgen dat de ochtenden minder druk verlopen.

Of je nu echt te veel op je bord hebt, of voornamelijk het gevoel hebt dat je het druk hebt: het is belangrijk om keuzes te maken en prioriteiten te stellen. En je daar vervolgens ook aan te houden.

Ik moet bekennen dat ik zelf af en toe ook nog best een sukkel kan zijn. Gelukkig (h)erken ik het nu snel en kan ik vervolgens actie ondernemen om het te veranderen. Lang leve het levenslange leren!

Food for thought
Wat heb je over jezelf ontdekt naar aanleiding van de vier vragen hierboven? Hoe kun je zorgen voor meer rust (in je hoofd)? En wat is de eerste stap die je nu gaat zetten?

Van druk naar geluk: het grote nadeel van een to-dolijst

Het grote nadeel van een to-dolijst en hoe je dit kunt verhelpen

Ken je dat, dat lekkere gevoel als je een item van je to-dolijstje wegstreept? Soms noteer ik zelfs een klusje op mijn lijst dat ik al gedaan heb, alleen maar om het vervolgens met grote voldoening  weer door te strepen.

Een to-dolijst helpt me om orde te scheppen in mijn hoofd.

Als het op papier staat,  is het – in ieder geval tijdelijk –  uit mijn hoofd en daardoor slaap ik een stuk fijner ’s nachts. Alles wat in mijn hoofd rondspookt dump ik op de lijst: cadeautje voor een jarige vriendin, een kaart voor mijn oma, een verslag dat ik nog moet schrijven, telefoontjes die ik nog moet plegen.

Maar helaas groeide mijn to-dolijst met een grotere snelheid dan ik de items weg kon strepen.

En dat gaf dan weer een onbevredigend gevoel. In het ergste geval werd ik er moedeloos van: er kwam nooit een eind aan alles dat gedaan moest worden.  Bovendien deed ik vaak de makkelijkere en urgente (maar minder belangrijke) klusjes eerst.

Zo hield ik nauwelijks tijd over om die dingen te doen die ik echt leuk of belangrijk vond.

Dingen waar ik energie van kreeg of die me echt voldoening gaven, verdwenen naar de achtergrond in de dagelijkse drukte. Met als gevolg dat ik vermoeid raakte en regelmatig liep te mopperen, in mezelf of tegen anderen. Dat wilde ik anders!

Tegenwoordig begin ik mijn dag niet meer met mijn to-dolijstje maar met een lijstje dat uitgaat van hoe ik me wil voelen.

Dat gaat zo: elke ochtend schrijf ik mijn Core Desired Feelings (CDFs)* op. CDFs geven weer hoe je je ten diepste wilt voelen. Deze kunnen langere tijd hetzelfde blijven, maar ze kunnen ook verschuiven. Mijn CDFs zijn op dit moment bijvoorbeeld: joy, inspiration, abundance en flow.

Vervolgens kijk ik wat ik nodig heb of wat ik kan doen om me te voelen zoals ik me wil voelen.

Een mooie bos bloemen kopen draagt bij aan mijn gevoel van vreugde (joy) en overvloed (abundance). Als ik tijd maak voor een interessant boek, een mooie TED-talk of een gesprek met een vriendin, raak ik geïnspireerd (inspiration). Als ik een aantal uur achter elkaar inplan om te tekenen, te schrijven of aan een opdracht te werken, creëer ik de randvoorwaarden voor een gevoel van flow.

Door me dagelijks bewust te zijn van hoe ik me wil voelen en vervolgens één of meerdere activiteiten in te plannen (én te doen!) die bijdragen aan mijn core desired feelings, geef ik mijn leven richting.

Zo word ik minder meegesleept door de waan van de dag. Ik ervaar meer voldoening, houd meer energie over voor de minder leuke dingen die nou eenmaal ‘moeten’, én ik ben een fijnere moeder voor mijn kinderen.

Betekent dit dat ik geen to-dolijst meer heb? Nee, hoor! Maar ik maak nu ook ruimte voor minder urgente dingen waarvan ik weet dat ze bijdragen aan mijn geluk. Hoe lang mijn to-dolijst ook is.

Food for thought           
Heb jij ook wel eens het gevoel  dat je to-dolijst jou beheerst in plaats van dat jij je to-dolijst beheerst? Hoe los jij dit op? Welke Core Desired Feelings zouden er op jouw ‘to-feellijstje’ staan? 

Van druk naar geluk, waarom ik toch naar New York ga

Waarom ik tegen de zin in van mijn meiden tóch naar New York ga

Mijn meiden waren op z’n zachtst gezegd not amused toen ter sprake kwam dat ik van plan was om een week naar New York te gaan. “Maar mama, ik ga je zo missen, je mag niet weg!” huilde Lenthe terwijl ze zich aan me vastklampte. “Maar mama, ik wil ook naar New York!” schreeuwde Sterre woedend en in tranen.

Hun reactie was zo heftig en langdurig dat ik zelf een potje heb staan huilen in de keuken.

Want had ik negen jaar geleden niet het reizen voor mijn werk bewust opgegeven toen ik zwanger was van Sterre om geen weken achter elkaar van huis te zijn? En waren de man en ik niet altijd zo veel mogelijk zelf aanwezig geweest bij de kinderen, zodat ze – afgezien van twee midddagen op de naschoolse opvang – zelden een oppas hebben?

Ons leven hadden we – in alle liefde en uit vrije wil – aangepast aan de meiden en nu ik iets bijzonders voor mezelf wilde doen, kreeg ik stank voor dank, zo voelde het.

Ik had al heel lang de wens om naar New York te gaan. Toen ik dit deelde met mijn beste en oudste vriend die vaker in New York is geweest, bood hij spontaan aan om mee te gaan. Zijn vriend gunde ons deze reis samen van harte en de man – die wat minder reislustig is dan ik – vond het ook prima. Alleen mijn meiden dus niet.

Na mijn eerste teleurstelling en verdriet om de reactie van de meiden, ging ik bij mezelf te rade. Wilde ik iets wat een ‘goede moeder’  niet zou moeten willen en al helemaal niet zou moeten doen?

Natuurlijk begreep ik dat de meiden graag mee wilden of me zouden missen. Vier dagen is de langste periode dat we elkaar niet hebben gezien, en dat gebeurt alleen als zij – op eigen verzoek – bij opa gaan logeren.

Maar ik vond ook dat, nu zij 6 en 8 jaar waren, de man gewoon beschikbaar was en er geen rare kunstgrepen uitgevoerd hoefden te worden, ik mij niet moest laten weerhouden van iets wat ik heel graag wilde, iets wat zou bijdragen aan mijn geluk.

En nog belangrijker: ik wil dat zij later ook de vrijheid voelen om hun interesses te volgen en te doen waar zij gelukkig van worden.

Ik zeg altijd: ‘ Opvoeden is voorleven’. . . en wil me zoveel mogelijk aan dat devies houden. De tickets en het hotel zijn dus geboekt en op 18 september vertrek ik voor een week naar New York!

En mijn meiden? Die zijn inmiddels gewend aan het idee dat ik toch echt ga.

Ze vinden het nog steeds niet leuk, maar kunnen er nu mee leven. Ik vermoed dat de belofte om iets leuks mee te nemen voor ze uit New York daarbij heeft meegespeeld.

Food for thought

Wat zou jij graag willen doen, wat je nu niet doet? Waar laat je je door tegenhouden? Wat heb je nodig om het wel te doen? Kun je vandaag al een eerste stap zetten?