Home » Archieven voor

Maand: november 2016

Van druk naar geluk: 10 sleutels tot geluk

10 sleutels tot geluk voor je kind (én jezelf)

Het komt wel eens voor dat ik mijn dag niet heb. Mijn jongste dochter heeft dat meteen in de gaten en probeert me dan op te vrolijken door gekke bekken te trekken of op mijn voorhoofd te kriebelen. Dan geef ik haar een dikke knuffel en zeg dat ik haar heel lief vind, maar dat het niet haar taak is om mij gelukkig te maken. Alleen ikzelf ben daarvoor verantwoordelijk.

Het is niet onze taak onze kinderen gelukkig te maken

We gunnen onze kinderen het allermeest dat ze gelukkig zijn. Maar net zo min als het niet de taak is van onze kinderen om óns gelukkig te maken, is het ook niet onze taak om onze kinderen gelukkig te maken. Je vindt het misschien een heftige uitspraak, maar wij zijn uiteindelijk niet verantwoordelijk voor het geluk van onze kinderen. Ook al voelt het soms wel zo.

Als ouders zijn wij er wél verantwoordelijk voor dat we onze kinderen voldoende zorg, aandacht en liefde geven, elementen die bijdragen aan hun geluk. En dat we ingrijpen wanneer een kind klem zit en er zelf niet uitkomt. Maar ieder mens is uiteindelijk verantwoordelijk voor zijn of haar eigen geluksgevoel. En ieder mens heeft zijn of haar eigen weg te gaan.

Liefdevolle begeleiding

Wij zijn uiteindelijk niet verantwoordelijk voor het geluk van onze kinderen. Maar het is wél belangrijk dat we hen (en onszelf) liefdevol begeleiden bij het ontwikkelen van een aantal basishoudingen die bijdragen aan geluk.

Zodat onze kinderen zo goed mogelijk voorbereid zijn op het leven en op de onvermijdelijke hoogte- en dieptepunten die het leven met zich meebrengt. Zodat ze kunnen genieten van de fijne momenten, en moeilijke momenten het hoofd kunnen bieden. Zodat ze het gevoel hebben van betekenis te zijn en iets bij te dragen aan de wereld.

De 10 sleutels tot geluk

In het boek ‘Geluk voor kinderen‘ van Leo Bormans, ambassadeur van geluk en levenskwaliteit, staan 10 ‘sleutels’ tot geluk.

De sleutels in het boek zijn gebaseerd op wetenschappelijke inzichten uit de positieve psychologie. De eerste letters van de sleutels vormen samen de woorden ‘DROOM GELUK’.

Dit zijn de sleutels:

DDoelen: richting geven aan je leven, doelen stellen en deze stap voor stap realiseren.
RRelaties: jezelf verbinden met anderen.
OOpenheid en zingeving: open staan en op zoek gaan naar het grotere geheel.
OOpmerken en waarderen: de wereld om ons heen zien en appreciëren.
MMezelf zijn: jezelf aanvaarden en goed in je vel zitten.

GGeven: delen en iets doen voor andere mensen.
EEmoties: gevoelens uiten en een positieve houding aannemen.
LLichaam: goed voor je lichaam zorgen, bewegen en gezond eten.
UUitproberen: nieuwsgierig en leergierig zijn, groeien en bijleren.
KKracht: moedig zijn en veerkracht ontwikkelen.

Het boek illustreert elke sleutel met behulp van een verhaaltje. Ook zijn er vragen die je aan je kind kunt stellen en opdrachten die kinderen kunnen doen.

Bewustwording

Mijn meiden vonden het leuk als ik na het eten steeds een van de verhaaltjes voorlas. En de vragen leidden tot verrassende gesprekken aan de eettafel tijdens het toetje. Ook de jongste, die vijf jaar was toen we het boek voor de tweede keer lazen, praatte vrolijk mee en deelde haar eigen mening naar aanleiding van de verhaaltjes en vragen.

Het boek helpt kinderen (en jezelf) om spelenderwijs bewust te worden van de elementen die bijdragen aan een gelukkig leven. En bewustwording bij je kinderen én jezelf is een belangrijke stap.

Maar hoe dan in de praktijk?

Als je je bewust bent van wat bijdraagt aan een gelukkiger leven, rijst de vraag: hoe breng je dat dan in de praktijk? Hoe help je je kind – en jezelf – om deze basishouding (verder) te ontwikkelen?

Ik ben van plan om de komende weken steeds een van de sleutels te bespreken en actief te onderzoeken hoe je deze in de praktijk kunt brengen. Voor jezelf én met je kinderen. Ik deel mijn persoonlijke ‘aha- en o nee!-ervaringen met je en waar mogelijk geef ik je handige tips.

Volgende week wil ik beginnen met de eerste sleutel: ‘Doelen’.

We hebben allemaal doelen – bewust of onbewust. Sommige doelen bereik je, andere doelen niet. Hoe komt dat? En wat kun je eraan doen? Hoe stel je doelen waar je gelukkig van wordt? En hoe kun je je kinderen hierbij begeleiden, ook op jonge leeftijd? Dat wil ik volgende week aan bod laten komen.

Van druk naar geluk: ongestoord werken met kids

5 tips om ongestoord te werken, lezen of mediteren – mét kids

Ken je dat? Je wilt graag nog even iets doen, bijvoorbeeld ongestoord een ingewikkelde werkmail afronden, mediteren of rustig de krant lezen. Maar je lieve bloedjes van kinderen vragen om de paar minuten je aandacht.

“Mama, waar is mijn etui /mijn knuffel / het doosje met mijn melktandjes?”

“Mama, mag ik wat drinken / een koekje / op de iPad?”

“Mama, zij doet vervelend / ik verveel me / wat ben je aan het doen / kom je met me spelen?”

Ik moet bekennen dat ik er in het verleden regelmatig hoorndol van werd. 

Nog heel even dit afmaken en dan ben ik klaar, dacht ik op zo’n moment. Dan is het uit mijn systeem en blijft er niet zo’n stemmetje in mijn hoofd zeuren dat ik nog iets moet doen. Maar steeds stond één van mijn meiden aan mijn bureau.

Eigenlijk voelde ik me diep van binnen schuldig dat ik even wat af wilde maken of iets voor mezelf wilde doen. Dus antwoordde ik toch op hun vragen, bemiddelde ik in ruzietjes en haalde ik de kast overhoop op zoek naar het doosje met melktandjes.

Met als gevolg dat het nog langer duurde voordat ik de klus had geklaard en ik ondertussen steeds geïrriteerder raakte. Tot ik mezelf erop betrapte dat ik begon te snauwen. En dat wilde ik niet!

Hoe kon ik het anders doen? Hoe kon ik zorgen dat ik af en toe even tijd had om wat voor mezelf te doen terwijl ik thuis was, zonder geïrriteerd te raken?

Ik kón natuurlijk de keuze maken om datgene wat ik graag wilde doen naar een ander moment uit te stellen. Maar als ik nu wél even tijd voor mezelf wilde vrijmaken, moest ik zorgen dat ik duidelijk was naar de meiden. Én dat ik de omstandigheden creëerde waarin het voor hen makkelijker zou zijn om zichzelf bezig te houden.

5 tips om ongestoord te kunnen werken, de krant te lezen of te mediteren

Met aandacht praten of spelen met je kinderen, is natuurlijk heel erg fijn. Maar voor die momenten dat je toch even ongestoord wilt werken, de krant wilt lezen of mediteren terwijl je kinderen ook thuis zijn, kun je de volgende tips gebruiken.

1. Geef voldoende aandacht aan je kinderen op andere momenten. 

Kinderen die over het algemeen voldoende (één-op-één)  aandacht krijgen, zullen het makkelijker accepteren als ze je op een ander moment even niet mogen storen.

Kijk of je minimaal 20 minuten per dag échte aandacht aan je kind kunt geven. Hierbij ga je als ouder mee in de belevingswereld en het spel van je kind, zonder oordeel. Zo voelt je kind zich begrepen en gezien en dit verstevigt de band tussen jullie.

2. Voordat jij aan jouw activiteit begint, kun je even de tijd nemen om je kinderen te ‘installeren’, zodat zij zichzelf bezig kunnen houden.

Leg bijvoorbeeld papier en stiften of knutselspullen klaar, een boekje of een spelletje dat zij zelf kunnen doen. En ja, een filmpje met beperkte lengte op de iPad is ook een optie. Mijn meiden vinden allebei het programma Klokhuis bijvoorbeeld heel leuk. En ze leren er ook nog wat van. Zo kan ik zonder schuldgevoel en ongestoord mijn blogpost even redigeren.

3. Geef duidelijk aan hoe lang je kinderen jou niet mogen storen.

Maak duidelijk dat zij zich nu bijvoorbeeld een half uurtje zelf moeten vermaken en dat jij daarna weer beschikbaar bent.

Zet een timer (of gebruik een zandloper) en vertel je kinderen dat ze je pas mogen storen als de timer is afgegaan. Tenzij er natuurlijk brand uitbreekt of iemand zich een gat in haar hoofd valt.

Wanneer de timer afgaat, is het natuurlijk wel de bedoeling dat je stopt met waarmee je bezig was (dat vind ik nog wel eens moeilijk als ik heel gefocust ben) en aandacht aan je kinderen geeft.

Kijk goed naar wat je redelijkerwijs mag verwachten van je kind, gezien zijn of haar leeftijd en karakter.

Je mag van een kind van twee jaar bijvoorbeeld niet verwachten dat zij zichzelf een uur lang bezighoudt. En je kunt van een kind dat jou tot nu toe iedere tien minuten nodig had, niet ineens verwachten dat hij je een uur lang met rust laat. Bouw het langzaam op en geef hem de tijd om te wennen.

Als extra hulpmiddel kun je bijvoorbeeld een zelf geknutseld bordje op de deur hangen met een symbool dat voor iedereen duidelijk maakt dat mama even niet gestoord wil worden.

Zit je in dezelfde kamer? Dan kan misschien een knuffelbeestje of een zandloper op tafel dezelfde functie vervullen. En misschien willen je kinderen zelf ook wel een bordje ophangen als zij even niet gestoord willen worden.

4. Benoem achteraf hoe fijn je het vindt dat je kinderen jou tijdens de afgesproken tijd niet hebben gestoord en dat je nu tijd voor hén hebt.

Dit geldt zeker voor de iets jongere kinderen die  moeten wennen aan het feit dat jij niet altijd beschikbaar bent. Je kunt bijvoorbeeld zeggen: “Wat fijn dat ik dit af heb kunnen maken. En nu hebben we meer tijd om samen iets leuks doen. Wat zou je willen doen?”

5. Heb je een partner en is die in de buurt? Vraag hem of haar dan om beschikbaar te zijn voor de kinderen gedurende de tijd dat jij jouw taak afmaakt of de krant leest.

Als je kind dan vol enthousiasme wil laten zien dat ze gepoept heeft in de vorm van de letter S (sorry, echt gebeurd), heeft ze toch een aanspreekpunt. En andersom kan je partner dan ook het niet-storen bordje op de deur hangen als het nodig is. Op dat moment zorg jij dat je beschikbaar bent voor eventuele enthousiaste mededelingen van je kinderen.

Het belang van af en toe even niet beschikbaar zijn

Bovenstaande tips hebben als voordeel dat je je taak sneller kunt afmaken. Of dat je wat tijd voor jezelf hebt gecreëerd om ongestoord de Linda. te lezen, te mediteren of een lang uitgesteld telefoontje te plegen. Daarna kun je weer beschikbaar en aanwezig zijn voor je kind, zonder dat zeurende stemmetje in je hoofd dat je nog iets moet of wilt doen.

Maar er is nog een groter voordeel. Je kind leert op deze manier zichzelf beter te vermaken en bij eventuele kleine obstakels eerst zelf een poging te doen om het op te lossen. Zo wordt ook zijn zelfredzaamheid vergroot.

Je kind leert begrijpen dat er grenzen zijn en dat je niet altijd beschikbaar bent. Fijn voor jou op de korte termijn.  Én fijn voor je kind op de langere termijn!
 

Food for thought

Zijn jouw kinderen gewend dat ze je af en toe even niet mogen storen of ben je altijd beschikbaar voor ze? Hoe zou het zijn om af en toe momenten in te bouwen waarop je niet gestoord wordt? 

Van druk naar geluk: mijn miracle morning

Mijn Miracle Morning

Het harde geluid van de wekker rukt me meedogenloos uit mijn diepe slaap. Slaapdronken tast ik in het duister met mijn hand naar de wekker en sla op de uit-knop. Het is zes uur ’s ochtends.

Ik kan nog makkelijk een uur blijven liggen als ik wil en mijn bed is zo heerlijk zacht en warm. Bijna is de verleiding te groot. Maar ik heb een afspraak met mezelf gemaakt en daar wil ik me aan houden (kijk, dit is nou zo’n moment waarop de strenge, in zwart geklede ouderling wél van pas komt. Heb je geen flauw idee waar ik het over heb? Lees er hier meer over).

Al een tijdje fantaseerde ik  over mijn ideale ochtend.

Ik zag mezelf om 6 uur opstaan waarna ik zou sporten en mediteren. Vervolgens zou ik me richten op mijn Core Desired Feelings. Als je wilt weten wat dit zijn, dan kun je er hier meer over lezen).

Ik zou nadenken en schrijven over mijn lange-termijndoelen en mijn actieplan voor de dag vaststellen. Als de rest van het gezin dan wakker werd, had ik al een aantal belangrijke maar niet urgente activiteiten achter de rug en was ik klaar voor de rest van de dag.

Maar afgezien van een kwartiertje focussen op mijn Core Desired Feelings en regelmatig een latte macchiato drinken in een fijne koffietent, bleef het bij fantaseren. Sporten en mediteren schoten erbij in, want er was altijd wel iets anders dat belangrijker (of makkelijker) was om uit te voeren. En ’s avonds was ik vaak te moe om nog iets constructiefs te doen of te denken.

Toen ik de eerste keer de term ‘Miracle Morning’ voorbij zag komen, besteedde ik er geen aandacht aan. Totdat die woorden ineens overal leken op te duiken.

En als zoiets gebeurt, is dat voor mij een reden om op onderzoek uit te gaan. Ik kocht én las het boek The Miracle Morning: The 6 habits that will transform your life before 8AM van Hal Elrod.

Ondanks de typisch Amerikaanse toon en de grote succesclaims, merkte ik dat ik toch steeds enthousiaster werd. Ik voelde dat dit boek voor een groot deel mijn ideale vroege ochtend beschreef, de ochtend waar ik eigenlijk al lang naar verlangde.

Een ochtend die een goede basis zou leggen, zodat ik relaxed en vol energie aan de rest van mijn dag kon beginnen. Een ochtend waarin ik de dingen die voor mij belangrijk zijn maar niet urgent, meteen zou doen. Zodat ze niet naar de achtergrond zouden verdwijnen door alles wat er op een dag gebeurt. Die ochtend werd beschreven in The Miracle Morning.

De Miracle Morning is een ochtendroutine waarin je meditatie of stilte, beweging, affirmaties, visualisatie, lezen en schrijven combineert. 

Als ezelsbruggetje om deze activiteiten te onthouden heeft Elrod de term (Life) S.A.V.E.R.S. bedacht. Dit staat voor Silence (meditatie, doelbewuste stilte), Affirmations (affirmaties: positieve zinnetjes die je zo goed in je hoofd opneemt dat je er echt in gaat geloven), Visualisation, Exercise, Reading, en Scribing (schrijven).

Wat heb ik te verliezen?, dacht ik na het lezen van het boek. En ik maakte de afspraak met mezelf om iedere dag een uur eerder op te staan en The Miracle Morning minstens 30 dagen uit te proberen. Ik had me toch al voorgenomen om te gaan mediteren zoals ik vorige week (hier) scheef. Nu kon ik dat mooi inbedden in mijn ochtendroutine.

En dus sleep ik mezelf, ondanks de verleiding van mijn warme en zachte bed toch weer om zes uur naar mijn werkkamer. 

Meditatie

Ik drink een glas water en ga op de bank zitten. Mijn dekentje en mijn iPhone met de meditatie-app Headspace liggen al klaar (aanrader als je een Engelse mannenstem prettig vindt om naar te luisteren). Als mijn 10 minuten mediteren om zijn, plak ik er nog een paar minuten aan vast, zo fijn vind ik het.

Affirmaties

Met de affirmaties heb ik wat meer moeite, omdat ik ze nog niet helemaal zo geformuleerd heb dat ze voor mij werken. En ook omdat ik wat sceptisch ben over affirmaties. Work in progress dus, en ik besteed een paar minuten aan het spelen met zinnen en woorden.

Visualisatie

Het visualiseren van mijn ideale dag en hoe mijn leven eruit ziet als ik mijn doelen heb bereikt, levert verrassende beelden op. Ik zie mezelf stralend in een wit met rode zomerjurk – heel gek, want ik ben veel meer een broekentype en wit draag ik al helemaal nooit. Vanaf een podium (wat?!! ik als relatieve introvert op een podium??!!)  spreek ik een volle zaal toe. En ik vind het nog leuk ook! Enigszins beduusd doe ik mijn ogen weer open. Maar het is wat het is voor nu en ik ga door met het volgende onderdeel.

De E van Exercise…

Ik ben van nature niet zo’n sporter (meer een danser), maar ik weet dat bewegen gezond is en 10-15 minuten is te overzien. Ik begin met de zonnegroet (een yoga-oefening) en ga daarna over tot boksbewegingen, push-ups, sit-ups, squats en jumping jacks. Voor ik het weet, gaat mijn timer alweer af.

Lezen

En ja, dan is het tijd voor mijn beloning voor het vroege opstaan: lezen in een interessant boek! Ik heb standaard een stapel boeken liggen waar ik iedere keer met een licht schuldgevoel voorbij loop. Omdat ik ’s avonds vaak moeite heb om echt op te nemen wat ik lees, blijven boeken vaak lang liggen. Door iedere ochtend vroeg ten minste 10 minuten te lezen, voed ik mezelf met interessante ideeën die me ook nog beter bijblijven.

Schrijven

Tot slot schrijf ik ongeveer 10 minuten in een notitieboek. Vandaag schrijf ik een aantal ideeën op uit het boek dat ik lees. Ook noteer ik waarvoor ik dankbaar ben en wat voor vandaag mijn belangrijkste doelen zijn. Waarover ik schrijf verschilt per dag. Soms zijn het vragen die in me opkomen, een lijstje van alle dingen die ik nog wil leren, een stukje tekst voor een blogpost of iets over de beelden die ik zie tijdens mijn visualisatie.

Overzichtelijk, haalbaar en op maat te maken

Door de activiteiten in kleine blokken van 5 – 15 minuten op te delen, voelt het voor mij overzichtelijk en haalbaar. Op de dagen dat ik ik extra veel te doen heb en vroeg van huis ga, doe ik alles wat korter. En in het weekend als ik meer tijd heb, mediteer, beweeg of schrijf ik langer.

Zelfs als je maar zes tot tien minuten hebt, kun je nog altijd een verkorte versie van de Miracle Morning doen.

Je kunt je één minuut op je ademhaling concentreren (S), één minuut een affirmatie opzeggen (A), één minuut visualiseren (V), één minuut op de plaats joggen (E), één of twee bladzijden lezen (R), en bijvoorbeeld een paar kernwoorden voor de dag opschrijven (S).

Je hoeft de Miracle Morning ook niet per sé ’s ochtends te doen. Ik doe het wel ’s ochtends, omdat het voor mij een prettige en productieve start van mijn dag is. Maar als jij een heel andere dagindeling hebt, kun je natuurlijk kijken wat jou het beste uitkomt. En je kunt spelen met de volgorde en de duur van de activiteiten, zodat het het beste past bij jouw behoeften.

Voor ik het weet is mijn ochtendroutine ten einde. Ik heb wéér een dag de Miracle Morning gedaan, whoohoo!

Mijn dag is in ieder geval goed begonnen. Het was het eerder verlaten van mijn fijne, warme bed meer dan waard. Voldaan, trots op mezelf en relaxed stap ik onder de douche. Vol energie en klaar voor de rest van mijn dag. En dat is toch een klein wonder, vind ik. En nu voor altijd volhouden 🙂

Food for thought

Zou de Miracle Morning iets voor jou kunnen zijn? Welke onderdelen spreken je aan en welke niet? Zou jij ook de uitdaging aan willen gaan om de Miracle Morning 30 dagen te proberen? Ik hoor het graag!

Van druk naar geluk: de monnik en de chocoladetaart

Wat monnik Matthieu Ricard en chocoladetaart met elkaar te maken hebben

Eerder heb ik geschreven over de vraag wanneer je het (te) druk hebt en wat je eraan kunt doen (je kunt de tekst hier teruglezen). Maar in het kader van het motto ‘Van druk naar geluk’ lijkt het me minstens zo belangrijk om stil te staan bij wat geluk (of gelukkig zijn) nou eigenlijk betekent.

In mijn zoektocht naar interessant materiaal voor de facebookpagina Van druk naar geluk, moest ik ineens denken aan de Franse Boeddhistische monnik en schrijver Matthieu Ricard die zich onder andere bezig houdt met ‘happiness’. Ricard heeft verschillende TED Talks gegeven, maar die uit 2004, The Habits of Happiness, gaat specifiek over geluk.

Ricard zegt daarin dat geluk de kwaliteit van elk moment van ons leven bepaalt, en dat we daarom maar beter helder kunnen hebben wat we eronder verstaan.

‘Happiness’ of geluk vindt hij overigens een vage term. Ricard gebruikt dan ook liever het woord ‘wellbeing’ (welzijn). Ricard definieert het als volgt – en ik citeer hier in het Engels omdat ik het lastig vind een goede Nederlandse vertaling te geven:

‘Happiness (or wellbeing) is a deep sense of serenity and fulfillment, a state that pervades and underlies all emotional states and all the joys and sorrow that can come one’s way.’

Zo bezien is welzijn of geluk iets wat onder alle andere emoties ligt en er als het ware doorheen schijnt; het is een soort onwankelbare basis van rust en voldoening. Volgens deze visie op geluk kun je je dus verdrietig voelen en tegelijkertijd een gevoel van welzijn ervaren. Zoals het heel diep in de zee rustig blijft, terwijl aan de oppervlakte de golven wild tekeergaan.

Geluk is in deze visie ook niet hetzelfde als plezier of genot, want die zijn vluchtig en, in tegenstelling tot geluk of welzijn, vaak afhankelijk van een object, tijdspanne of plek.

Ricard haalt het voorbeeld aan van een chocoladetaart (dat resoneert natuurlijk meteen bij mij). Van het eerste stuk geniet je volop, van het tweede al minder (geldt overigens niet voor mij, maar waarschijnlijk wel voor veel andere mensen) en als je de hele taart achter elkaar op zou eten, is het aanvankelijke genot weg en word je misselijk.

We zoeken het geluk vaak in zaken die buiten ons liggen, bijvoorbeeld in nog meer spullen, likes op Facebook, of – in mijn geval –  een chocoladetaart. Maar de oplossing ligt in ons. Want het is onze ‘mind’ die onze ervaringen vertaalt in geluk of in lijden. 

De weg naar geluk of welzijn ligt volgens Ricard dan ook in wat hij ‘mind transformation’ noemt. Daarbij gaat het om het cultiveren van eigenschappen zoals puur bewustzijn, liefdevolle vriendelijkheid en altruïsme.

Dat is nogal wat, en de vraag rijst dan ook: Hoe dan?! Behalve te verwijzen naar mediteren en wat daarvan het effect is op de hersenen en op ons welzijn, geeft Ricard in deze TED Talk geen praktische adviezen. Betekent dat dan dat we alleen echt gelukkig kunnen zijn als we mediteren?

Ik ga dit maar eens verder onderzoeken door de komende periode iedere dag minimaal 10 minuten te mediteren – iets wat ik een tijdje gedaan heb, maar om één of andere reden toch heb laten versloffen. Ik zal je op de hoogte houden van mijn bevindingen.

Maar eerst neem ik nog een heerlijk stuk chocoladetaart. Daar word ik – ook al is het maar kortstondig en heeft het volgens Ricard niets te maken met geluk – toch echt even heel blij van. En dat is ook wat waard.

TED Talk van Matthieu Ricard bekijken:

Food for thought

Wat vind je van de visie van Ricard op geluk? Denk je dat geluk in die zin ooit te bereiken is als je geen monnik bent en 4 uur per dag mediteert? Wat is jouw visie op geluk?

Van druk naar geluk: het motto van mijn vader

Hoe het motto van mijn vader me heel soms in de weg zit

In de grote vakantie stapte ik, na een maand kwakkelen met mijn gezondheid, onder de ibuprofen en de codeïne het vliegtuig in naar Menorca. Ik had te lang, te hard doorgewerkt tegen beter weten in en slecht voor mezelf gezorgd, zo schreef ik in een eerdere blogpost.

Dat zou ik na de grote vakantie anders doen, had ik mij voorgenomen.

En dat lukte ook. Nou ja, grotendeels dan. Ik kom op tijd thuis voor het avondeten, werk ‘s avonds niet meer door, zorg voor voldoende ontspanning, neem regelmatig pauzes en loop vaak een rondje in het park met een collega.

Daarom – en ik weet dat ik nu klink als een verongelijkt kind – vond ik het ook super oneerlijk dat ik toch wéér snotverkouden was. Zó verkouden dat de zachte wind buiten al pijn deed aan mijn gezicht.

 

De man, mijn oudste dochter én mijn jongste hadden het alle drie ook al te pakken gehad. Maar ík zou toch niet besmet worden? Ik was toch goed bezig? Ik had toch geen stress? Ik had toch net een heerlijke, ontspannen, zonovergoten week New York achter de rug?
Beroerd draaide ik me ’s nachts om in mijn bed, wakker geworden van de keelpijn, en dacht aan de afspraken die ik de volgende dag had en het werk dat op me lag te wachten. Ik vroeg me af hoe ik het in hemelsnaam allemaal ging redden.

Maar hé, schoot het ineens door mijn met snot gevulde hoofd, wacht even…dit was een kans om het universum, mezelf en mijn meiden te laten zien dat ik het echt meende, dat goed voor mezelf zorgen.

 

En goed voor mezelf zorgen betekende in dit geval dus de afspraken voor de volgende dag afzeggen en het werk laten liggen of aan iemand anders overdragen. En misschien ook wel voor de dag erna, en de dag dáárna als het nodig was…

 

Maar de invloed van mijn dierbare – Calvinistisch opgevoede – vader, wiens motto is ‘Niet lullen, maar poetsen’ (sorry voor het taalgebruik, maar ik kan er ook niets anders van maken) en die plichtsbesef hoog in het vaandel heeft, was duidelijk merkbaar. En hoewel dat motto en het gedeeltelijk van mijn vader overgenomen plichtsbesef me ook vaak dienen, zitten ze me af en toe even flink in de weg.

Terwijl ik lag te woelen in mijn bed, discussieerden in mijn hoofd een zwartgeklede streng kijkende meneer – laten we hem Ouderling noemen –  en een witte engel – laten we haar Zelfcompassie noemen –  hevig met elkaar.

 

‘Afspraak is afspraak!’ zei Ouderling streng, ‘Ze heeft geen 40 graden koorts, dus ze moet gewoon gaan werken en zich niet zo aanstellen.’

‘Maar ze stélt zich niet aan. En het is belangrijk dat ze het rustig aan doet en goed uitziekt,’ wierp Zelfcompassie tegen. ‘Ze moet goed voor zichzelf zorgen’.

‘Goed voor zichzelf zorgen?!’ riep Ouderling. Ze moet gewoon doen wat ze beloofd heeft! En er moet brood op de plank komen, dus ze heeft helemaal geen tijd om ziek te zijn.

Zo ging het nog een tijdje fijn door in mijn hoofd die nacht.

Ik ben blij je te melden dat na een uitputtende strijd Zelfcompassie het heeft gewonnen. 

Het argument dat het op de lange termijn ook qua werk verstandiger zou zijn als ik nu de tijd zou nemen om goed uit te zieken, had Ouderling uiteindelijk overtuigd. Hij had – voor nu –  zijn biezen gepakt.

En dus lig ik al een paar dagen snotterend en hoestend op de bank onder een dekentje met naast mij een boek, de iPad, een flesje neusdruppels en inmiddels al een tweede familiepak zakdoekjes met balsem. Ik heb me overgegeven aan het gevoel dat ik nu even niets moet of hoef. Behalve slapen, af en toe wat lezen, de meiden knuffelen, en de Gilmore Girls kijken op Netflix (oh, nostalgie!).

Maar wat deze dagen van snotterend en hoestend op de bank me nog meer brengen behalve nostalgie en rust, is een diep gevoel van dankbaarheid. 

 

Ik ben zo dankbaar dat ik over het algemeen gezond ben, dat de man en de meiden gezond zijn. Dat ik een fijn dak boven mijn hoofd heb, dat ik mag en kan werken. Én dat mijn beide ouders nog leven. Ook al zit het motto van mijn vader me soms heel even in de weg.

 

Food for thought
Gun jij jezelf de tijd om uit te zieken? Of ga je door totdat je er bijna bij neervalt? Wat heb je nodig om jezelf toestemming te geven om het rustig aan te doen? Heb jij weleens van die zinnetjes in je hoofd die eigenlijk van je ouders afkomstig zijn?