Home » Archieven voor maart 2017

Maand: maart 2017

Volmaakt gelukkig in de zon met een ijsje. Van druk naar geluk

(Bijna) volmaakt gelukkig: over zeldzame momenten

Het is zaterdagmiddag, twee uur. Ik zit met de Man in het Amstelpark op een plastic stoel aan een plastic tafeltje. Vlakbij draait een draaimolen met een slakkengangetje rond. De inzittenden zwaaien enthousiast naar hun ouders.

Lenthe klautert lachend op de toestellen in de speeltuin en komt af en toe een knuffel halen. De zon schijnt warm op mijn gezicht. Als Lenthe even pauze neemt van het spelen, eten we een ijsje. Zon, blij kind, ijsje. Meer heb ik niet nodig. Ik ben volmaakt gelukkig.

Zelf uitvinden

De dag had heel anders kunnen lopen. Eigenlijk had ik me voorgenomen om uit te zoeken hoe ik het SSL-certificaat kan installeren op mijn website. (Een SSL-certificaat versleutelt de verbinding tussen een website en de server, zodat inlog- en betaalgegevens beschermd worden verzonden.)

Nou is dit voor iemand die er verstand van heeft misschien een klusje van een half uurtje. Maar voor iemand zoals ik die van programmeren/coderen geen kaas gegeten heeft en het allemaal zelf wil uitvinden, neemt dit soort klussen aanzienlijk meer tijd in beslag. En ik ken mezelf: als ik er eenmaal aan begin, wil ik het afmaken, hoe lang het ook duurt.

Zeldzame momenten

Maar ik besluit er niet aan te beginnen. Want de zon schijnt én de Man en ik hebben de unieke gelegenheid om al onze aandacht te geven aan onze jongste. De oudste is namelijk de dag daarvoor helemaal hyper van opwinding naar atletiekkamp vertrokken.

Dus fietsen we, Lenthe nog een beetje slingerend en met een ooit geleende K3 helm die ze echt heel stom vindt, want ze is toch geen klein kind meer, richting het Amstelpark.

Terwijl ik daar heerlijk in het zonnetje zit, genietend van Lenthe die geniet van een ijsje met spikkels, realiseer ik me hoe zeldzaam de momenten zijn dat de Man en ik samen aandacht besteden aan één kind. We ondernemen dingen met z’n vieren, of één van ons onderneemt iets met beide meiden of met één van de meiden alleen.

Maar de momenten dat één van de meiden echt alle aandacht van zowel de Man als van mij krijgt, zijn zeldzaam.

Ook fijn voor mij

Niet alleen Lenthe geniet van alle aandacht die alleen voor haar is. Ook ik vind het fijn om me helemaal op haar te kunnen concentreren, om mijn aandacht niet te hoeven verdelen. Om niet te hoeven bemiddelen tussen de meiden omdat de ene iets wil doen waar de andere geen zin in heeft. Om geen kleine ruzies te hoeven sussen.

Ik merk op tegen de Man dat het goed zou zijn als we ook een weekend alleen met Sterre organiseren. Zodat zíj een keer alle aandacht van ons krijgt. Als we aan Lenthe voorstellen om een keertje alleen te gaan logeren, zonder Sterre, is zij het daar niet mee eens. Daar is dus nog wat werk aan de winkel voor ons.

Uitgeput maar (bijna) volmaakt gelukkig

Zondag gaan we met z’n drieën naar de plek waar Sterre weer wordt afgezet na haar atletiekkamp. Een uitgeput ogend meisje stapt uit de auto. Lenthe is zo blij om Sterre weer te zien dat ze haar blijft knuffelen totdat Sterre geïrriteerd zegt dat Lenthe haar los moet laten.

‘Ik heb jullie niet echt gemist,’ zegt Sterre enigszins verontschuldigend. Ik vertel haar dat ik dat alleen maar fijn vind, want dat betekent dat ze het leuk heeft gehad. Dat klopt: Sterre geeft het weekend een 9,8. Ze is (bijna) volmaakt gelukkig.

Ik ben ook (bijna) volmaakt gelukkig. Want hoe fijn het ook was om me helemaal op één kind te concentreren, toch miste er iets afgelopen weekend en was het op een vreemde manier stil in huis. Nu is ons gezin weer compleet. En kan ik weer beginnen met bemiddelen en het sussen van ruzietjes.

Food for thought

Wanneer ben jij (bijna) volmaakt gelukkig? Wat heb jij daarvoor nodig? Hoe vaak lukt het jou (en je partner) om samen aandacht te geven aan één van jullie kinderen? (als je meerdere kinderen hebt)?

Tony Robbins en dankbaarheid, van druk naar geluk

Over Tony Robbins en hoe dankbaarheid gelukkiger maakt (met geleide meditatie)

Er was een tijd dat ik lichte weerstand voelde opkomen telkens als ik iets las of bekeek over Tony Robbins. Voor degenen die hem niet kennen: het is een hyper-actieve, Amerikaanse spreker, coach en schrijver die al jaren gigantisch volle zalen trekt. Zijn bijeenkomsten hebben namen als ‘Unleash the power within’,  ‘Date with destiny’ en ‘Life and wealth mastery’.

Amerikaans enthousiasme van Tony Robbins

Tijdens de bijeenkomsten wordt het publiek opgezweept totdat Tony Robbins zijn entree maakt, al springend en schreeuwend. Het enthousiasme en de energie spat ervan af.  Maar als relatieve introvert vond ik al het geschreeuw, gespring en – in mijn ogen overdreven – enthousiasme een beetje ‘over the top’. Zelfs misschien wel een beetje nep.

Toch heeft het fenomeen ‘Tony Robbins’ me altijd geïntrigeerd. En inmiddels ben ik ouder en wijzer en weet ik dat je altijd een les kunt halen uit wat je hoort, ziet of meemaakt, zelfs (of misschien wel juist) als je lichte weerstand voelt.

De intelligentie van het hart

Dus toen ik vanochtend via Facebook werd gewezen op een filmpje met Tony Robbins die te gast was bij Dr. Oz, nam ik de moeite om het te bekijken. Het 13-minuten durende filmpje (zie onderaan) gaat over heel veel, want wat praat die man toch snel!

Wat ik vooral interessant vind, is wat Tony Robbins vertelt over het hart: het hart heeft een eigen intelligentie. Het klopt al in de baarmoeder vóórdat de hersenen zijn ontwikkeld. Onderzoekers die genomineerd zijn voor de Nobelprijs, zo legt Robbins uit, hebben het volgende ontdekt: als je je op je hart focust, verandert dit in positieve zin letterlijk de manier waarop je hersenen functioneren.

Hoe dankbaarheid boosheid en angst oplost

Boosheid en angst zorgen ervoor dat we ons ongelukkig en gestrest voelen. Maar op het moment dat je een diep gevoel van dankbaarheid ervaart, is er geen ruimte voor boosheid of angst. Het beoefenen van dankbaarheid leidt zo tot minder stress en meer geluk. Van druk naar geluk, dus.

Geleide meditatie

Tony Robbins doet met het publiek een soort geleide meditatie (in het filmpje ongeveer vanaf 6 minuten) die je ook zelf kunt doen. Hier heel in het kort de stappen (maar ik raad je aan om het filmpje te bekijken):

  • Leg je handen op je hart en sluit je ogen.
  • Adem diep en rustig naar je hart toe. Voel de kracht van je hart en wees dankbaar dat je hart iedere dag voor jou klopt. Doe dit een paar minuten.
  • Ga dan met je gedachten naar een moment waarop je een diepe dankbaarheid voelde.
  • Stap in dat moment en ervaar het weer helemaal met al je zintuigen: voel wat je toen voelde, zie en hoor wat je toen zag en hoorde. Laat het gevoel van dankbaarheid en vreugde je vullen.
  • Denk nu aan een tweede moment van dankbaarheid en herhaal de vorige stap.
  • Doe dit ook zo voor een derde moment waarop je je erg dankbaar voelde.

Mijn moment van diepe dankbaarheid

Voor mij staat één van die momenten van dankbaarheid in mijn geheugen gegrift. Na de operatie direct volgend op de bevalling van mijn oudste dochter Sterre (ik zal jullie de dramatische details besparen) werd ik op een bed teruggereden naar mijn kamer in het ziekenhuis.

Tijdens dat ritje drong het langzaam tot mijn nog versufte hersenen door dat Sterre net geboren was. Duf van de narcose maar intens gelukkig bleef ik maar herhalen met tranen in mijn ogen: ‘Ik ben moeder, ik ben moeder, ik ben moeder’. Als ik dit opschrijf, ben ik weer even terug in dat rijdende ziekenhuisbed en ervaar ik opnieuw dat gevoel van diepe dankbaarheid.

Het hart weet het antwoord

Als je vanuit een staat van diepe dankbaarheid en vreugde op zoek gaat naar antwoorden op levensvragen, geeft het hart je antwoord, zo zegt Tony Robbins. Daarvoor kun je – vanuit die staat van dankbaarheid – een of meerdere van de volgende zinnen afmaken:

  • Het enige dat ik nodig heb / waar ik me op hoef te focussen, is …
  • Het enige dat ik hoef te doen / te geloven / te ervaren, is …

Kijk welke antwoorden er naar boven komen. En vertrouw daarbij op je hart, zo zegt Robbins. Want je hart weet het antwoord.

Food for thought and action

Hoe sta je tegenover dit soort meditaties? Heb je de tijd genomen om het filmpje te bekijken en/of de meditatie te doen? Wat vind je ervan en wat heb je ervaren? Heeft het je iets opgeleverd?

Wilde je wel graag het filmpje bekijken, maar vond je dat je geen tijd had? Lees dan deze eerdere blogpost over hoe je tijd voor je prioriteiten maakt.


Filmpje Tony Robbins

Bekijk hieronder het 13-minuten durende filmpje met Tony Robbins (in het Engels) over o.a. lijden, de intelligentie van het hart en over hoe dankbaarheid boosheid en angst ‘oplost’. Met de geleide meditatie vanaf ongeveer 6 minuten.

Wil je een indruk krijgen van een bijeenkomst van Tony Robbins? Op Netflix kun je de documentaire ‘I am not your guru’ bekijken.

 

3 redenen om de kids naar de opvang te brengen, zonder schuldgevoel

3 redenen om je kids tóch naar de opvang te brengen, zonder schuldgevoel

‘Ik wil gewoon een dag voor mezelf!’, snikt de vrouw die voor me zit. Laten we haar om privacyredenen Nienke noemen. Nienke is uitgeput. Met een jong kind dat ’s nachts steeds wakker wordt en een baan die ze heel leuk maar ook veeleisend vindt, staat Nienke symbool voor veel vrouwen die ik tegenkom.

Vrouwen die een gezin met een baan combineren, die zich voor beide 100 procent willen inzetten, die gedreven zijn en die het beste voor hun kinderen willen. Vrouwen die een tikkeltje perfectionistisch zijn en ‘het’ goed willen doen. Die het anderen graag naar de zin willen maken.

Vrouwen die zich laten belemmeren in wat ze werkelijk nodig hebben – aandacht en tijd voor zichzelf – door hun overtuigingen en schuldgevoel.

Ik moet niet zeuren

We hebben allemaal overtuigingen. Sommige dragen bij aan ons geluk, andere belemmeren ons daarin. Hieronder een paar overtuigingen die ik vaak tegenkom en die over het algemeen niet bijdragen aan ons geluk:

  • Ik wilde zelf kinderen, dus ik moet niet zeuren.
  • De buurvrouw/mijn vriendin/die moeder op school heeft het veel zwaarder.
  • Ik wil toch zelf naast mijn gezin ook nog werken?
  • Ik moet dit toch gewoon kunnen?! Andere vrouwen kunnen het ook.
  • Ik moet altijd beschikbaar zijn voor mijn kind.
  • Ik kan geen tijd nemen voor mezelf, ik heb het veel te druk.
  • Het is nooit genoeg, ík ben niet genoeg, ik schiet altijd tekort.
  • Ik heb geen keuze.

Belemmerende overtuigingen zetten je ‘vast’ (ik heb geen keuze, ik moet…), bagatelliseren hoewel ze op het eerste gezicht misschien helpen relativeren (de buurvrouw heeft het veel zwaarder), en dragen bij aan een negatief zelfbeeld (ik ben niet genoeg, ik schiet altijd tekort). 

Op de lange termijn zorgen deze overtuigingen en gedachten voor een ongelukkig gevoel. Als je je erdoor laat leiden, kom je in de verdrukking. Ze zorgen voor onrust in je hoofd en spanning in je lijf. Want je gaat voorbij aan wat je werkelijk nodig hebt.

Schuldgevoel

Ik herinner me de eerste keer dat ik mijn meiden naar de opvang bracht terwijl ik niet hoefde te werken nog goed. Ik had een wee gevoel in mijn maag. In mijn hoofd buitelden allerlei gedachten over elkaar heen.

‘Dit kan ik toch niet maken, ik ben een ontaarde moeder. Andere moeders doen dit vast niet. Ik zou nu iets leuks met de meiden moeten gaan doen. Maar ik ben zo moe, ik kan niet meer.’

Ik voelde me verscheurd. Maar ik zette die dag door en liet de meiden achter bij de opvang. Omdat ik diep van binnen voelde dat tijd en aandacht voor mezelf was wat ik op dat moment echt nodig had. Om van overleven even te kunnen schakelen naar leven. Om weer tot mezelf te komen, weer even te voelen wie ík ook alweer was.

Drie redenen om je kids naar de opvang te brengen, zonder schuldgevoel

Hier zijn drie redenen die mij geholpen hebben om sinds die ene dag regelmatig tijd en aandacht voor mezelf in te plannen en de meiden naar de opvang te laten gaan. Zonder schuldgevoel.

1. Als jij omvalt van de uitputting of de drukte, heeft helemaal niemand er wat aan. 

Jijzelf niet, maar ook je kinderen, je partner, je baas of je opdrachtgevers niet. Beter kort onbeschikbaar zijn, dan op de lange termijn helemaal uitvallen. Een typisch gevalletje van ‘eigen zuurstofmasker eerst’, zoals ze dat in het vliegtuig altijd zeggen. Zodat je daarna weer voor anderen kunt zorgen.

2. Je bent een leukere moeder, partner, vriendin, dochter als je goed voor jezelf zorgt. 

Als je regelmatig aandacht en tijd aan jezelf geeft, kun je meer aanwezig zijn op de momenten dat je met anderen bent. Je kunt dan makkelijker met volle aandacht bij je kinderen of je werk zijn, omdat je tot rust bent gekomen.

En je wordt er niet alleen een leukere moeder van, je wordt er ook productiever en creatiever van. Want op momenten van rust komen over het algemeen de beste ideeën bovendrijven. En het is bewezen dat je productiever bent als je regelmatig een pauze neemt.

3. Je geeft het goede voorbeeld aan je kinderen.

Wat gun jij je kinderen? Dat zij later ook meegesleurd worden door de drukte, uitgeput raken en nooit eens een moment voor zichzelf hebben? Of dat zij hun eigen diepe behoeften kennen en ernaar kunnen handelen? Zodat ze gelukkigere mensen worden? En leukere mensen, voor zichzelf en hun omgeving.

Wat mij helpt, is steeds te bedenken: opvoeden is vóórleven. Ik ben hun voorbeeld! Althans, totdat die rol wordt overgenomen door vriendinnen, popsterren en vriendjes (maar daar wil ik nog even niet aan denken :-).

Geen luxe maar noodzaak

Dit is wat ik heb ontdekt en wat steeds meer door onderzoeken wordt bevestigd: tijd voor jezelf nemen om uit te rusten en op te laden is niet egoïstisch. Het is geen luxe. Het is noodzaak. Voor jezelf en voor de mensen om je heen.

En hoe verliep het met Nienke?

Ik voel me inmiddels al lang niet meer schuldig als mijn meiden af en toe op de opvang zitten terwijl ik vrij heb. Want ik weet dat ik daardoor een leukere moeder ben.

En Nienke? Die heeft inmiddels haar broodnodige dag vrij genomen. Terwijl ze dacht dat dat niet mogelijk was. Een dag waarop ze kon uitrusten en bijkomen. Terwijl haar kind op de opvang zat. Van druk naar geluk dus!

Food for thought and action

Hoe voel jij je als je je kind naar de opvang laat gaan, terwijl je niet hoeft te werken? Door welke overtuigingen laat jij je belemmeren in wat je werkelijk nodig hebt? Geef jij jezelf permissie om een dagje te lanterfanten en alleen te doen waar je écht zin in hebt?  Zonder schuldgevoel?

Welke stap kun je nu zetten om tijd en ruimte te creëren voor jezelf, al is het maar een half uurtje?

Lijd jij aan het 100 procent syndroom? Van druk naar geluk

Lijd jij aan het 100 procent-syndroom?

Het was even schrikken, afgelopen vrijdag. Mijn tante van tachtig was opgenomen in het ziekenhuis na hevige pijn op haar borst.

Omdat ze geen partner en (bewust) geen kinderen heeft en ik een bijzondere band met haar heb, wil ik de trein naar Den Haag nemen om bij haar te kunnen zijn.

Zelf vindt ze het helemaal niet nodig dat ik kom. De artsen zijn bezig met allerlei onderzoeken, wat moet ik daar nou doen de hele tijd? En ze kan zich toch prima zelf vermaken met haar iPad?

Maar ik ga natuurlijk toch. Al is het alleen maar om haar een knuffel te geven tussen alle onderzoeken door.

Bruine boterhammen met kaas

Vrijdagavond om half twaalf mag mijn tante eindelijk wat eten omdat ze niet acuut geopereerd hoeft te worden. En wat zijn twee bruine boterhammen lekker als je bijna niets hebt gegeten de hele dag!

De derde boterham met kaas geeft ze aan mij, voor zaterdagochtend. Want ze moet nog een nachtje blijven ter observatie en ik slaap in haar huis dat zich op loopafstand van het ziekenhuis bevindt. Het huis waar ik met veel plezier ook een aantal jaren had gewoond, in de twee kamers op de bovenverdieping, toen ik in Leiden studeerde.

Maar ik dwaal af.

Een harde les

Vrijdagnacht verloopt gelukkig zonder incidenten en op zaterdagochtend loop ik naar het ziekenhuis.  Mijn tante moet een fietstest doen om te kijken hoe haar hart het houdt. We wachten tot ze gehaald wordt voor de test.

In een bed aan de overkant van de kamer ligt een mevrouw en we raken kort aan de praat.

Ze vertelt dat ze er bijna niet meer was geweest.

Haar man was even naar buiten gegaan om een paar boodschappen te halen. Toen hij terugkwam, lag zij bewusteloos op de grond. Hij had haar gereanimeerd totdat de ambulance kwam. Nu heeft ze drie stents in de bloedvaten rondom haar hart.

Ze vertelt dat haar hartinfarct een grote schok was geweest. Ze hadden net hun winkel verkocht en waren met ‘pré-pensioen’. Zij en haar man hadden altijd gezond geleefd, ze aten gezond, rookten en dronken niet. Ze ziet er jong uit, met een gladde, bijna rimpelloze huid.

‘Maar’, zo zegt ze, ‘ik wilde alles niet voor 100, maar voor 200 procent doen. Mijn werk én mijn hobby’s. En dat leverde veel stress op. Dit was een heel harde les’. 

Het 100 procent-syndroom

Nu denk ik dat alles voor 100 procent willen doen, al heel veel stress oplevert. Laat staan voor 200 procent. En langdurige stress schaadt je gezondheid.

Om me heen zie ik veel moeders die lijden aan het 100 procent-syndroom: ze hebben het gevoel dat ze alles perfect moeten doen. Van hun werk en de verjaardagsfeestjes van hun kinderen tot hun hobby’s en sociale contacten.

Maar alles voor 100 procent of perfect willen doen, maakt niet gelukkig.

Het is een recept voor teleurstelling en het veroorzaakt vaak een gevoel van falen. Als niet op korte termijn, dan wel op lange termijn. Want het is gewoonweg ondoenlijk om (langdurig) alles voor 100 procent te doen.

Wat wél kan en bijdraagt aan je geluk, is je volledige aandacht geven aan iets waar je op dat moment mee bezig bent.

Je kunt ook besluiten om je volledig (voor 100 procent) in te zetten voor iets wat je belangrijk vindt, wat voor jou een prioriteit is. Maar het gevolg is dat je accepteert dat je andere dingen niet of niet voor 100 procent kunt doen. Althans niet tegelijkertijd.

Mijn prioriteit

‘Sas, ga toch terug naar Amsterdam, je hoeft echt niet te blijven. Je hebt het al zo druk,’ zegt mijn tante als we al een hele tijd wachten op de cardioloog die zal vertellen of ze wel of niet naar huis mag.

Maar ik wil er voor 100 procent voor haar zijn totdat er duidelijkheid is, dus ik blijf. Mijn tante is op dit moment mijn prioriteit. Daar is geen twijfel over, dat is voor mij heel helder.

En hoewel de aanleiding natuurlijk heel vervelend is, geeft het ook rust om me op één ‘ding’ te concentreren.

Daarbij is het ondanks alles ook gewoon gezellig, zo uitgebreid met mijn tante bijkletsen.

Rond vier uur in de middag komt eindelijk de arts langs. Ze weten niet precies waar de pijn vandaan is gekomen, maar ze kunnen niets raars vinden. Haar hart en longen zijn in orde. Mijn tante mag naar huis!

Lekker gebakje

‘Dat gaan we vieren met een lekker gebakje,’ zegt mijn tante van tachtig. In het restaurant van het ziekenhuis hebben ze namelijk gebakjes van Maison Kelder, een begrip in Den Haag.

‘Of wil je liever niet?’, vraagt ze me, op de hoogte van mijn streven naar een gezonder leven.

Voor één keer wijk ik af van mijn geen-suikerbeleid.

Want als dit geen goede reden is voor een klein feestje, wat dan wel?

Ik concentreer me voor 100 procent op mijn heerlijke gebakje. Mijn gebakje is op dit moment mijn prioriteit. En ik geniet met volle teugen.

Een heerlijk gebakje, van druk naar geluk
Mijn hazelnootgebakje. Van Maison Kelder!


Je prioriteiten bepalen

Heb je nog niet duidelijk wat jouw prioriteiten zijn en wil je die wel bepalen? In de blogpost ‘Hoe je tijd maakt voor jouw prioriteiten‘ staat een oefening beschreven die je kunt doen. Ook vind je daar een TED talk over dit onderwerp.

Hoe je tijd maakt voor jouw prioriteiten, van druk naar geluk

Hoe je tijd maakt voor jouw prioriteiten (met TED Talk)

Er is altíjd tijd voor wat we belangrijk vinden, voor onze prioriteiten.

Voel je weerstand bij bovenstaande zin? Omdat je het te druk hebt? Omdat je duizend en één dingen op je bord hebt? Herkenbaar! En toch is het zo: er is altíjd tijd voor wat we belangrijk vinden, voor onze prioriteiten. ‘Ja maar’, zeg je, ik heb (kleine) kinderen en een veeleisende baan en een sociaal leven en….. en….. Jij weet niet wat ik allemaal moet doen.’

Dat klopt. Ik weet niet wat je allemaal op je bord hebt.

Hier maak je zéker tijd voor

Maar wat ik wél weet:

  • Als je zoon onverhoopt in het ziekenhuis terecht komt, maak je tijd om bij hem te zijn. Omdat hij op dat moment jouw prioriteit is.
  • Als je ineens een enorme lekkage hebt en de vloer staat blank, maak je tijd om dit op te lossen. Omdat een veilig en leefbaar huis op dat moment jouw prioriteit is.
  • Als je na een val nauwelijks op je enkel kunt staan, maak je tijd om naar de fysiotherapeut te gaan. Omdat kunnen lopen op dat moment jouw prioriteit is.
  • Als je beste vriendin je huilend opbelt omdat ze net verlaten is door haar man, dan luister je naar haar. Omdat jullie vriendschap op dat moment jouw prioriteit is.

Ja, logisch!

Je zegt van deze voorbeelden misschien: ‘ja, logisch dat je dáár tijd voor vrijmaakt. Dat zijn dringende en belangrijke zaken die niet kunnen wachten’.

Maar het creëren van een leven dat bij je past, een leven met meer geluk in de dagelijkse drukte, kan óók niet wachten.

Want het is een cliché, maar daarom niet minder waar: je tijd hier op aarde is beperkt, het leven is kort. Je kunt het je niet veroorloven om je tijd te verdoen met dingen die geen betekenis of vreugde toevoegen aan je leven.

Hoe ouder ik word (ik heb pas mijn 44ste verjaardag gevierd), hoe meer het tot me doordringt dat ik niet het eeuwige leven heb. De tijd lijkt steeds sneller te gaan. Twee keer knipperen met mijn ogen en mijn meiden zijn al 6 en 9!

De laatste jaren ben ik me dan ook steeds bewuster geworden van de noodzaak om mijn éigen pad te gaan. Om mijn hart en intuïtie te volgen (in combinatie met een dosis gezond verstand); om het leven te creëren dat bij míj past en niet bij de verwachtingen die anderen van me hebben. Of waarvan ik dénk dat ze die hebben.

De inzichten die mij geholpen hebben om tijd te maken voor mijn prioriteiten

Wat mij helpt om tijd te maken voor mijn prioriteiten is het besef dat:

  1. Het leven te kort is om te besteden aan zaken die er voor mij niet toe doen.
  2. Ik 168 uren in de week heb (7 x 24 uur) en dat iedereen deze zelfde hoeveelheid uren heeft. Als ik 8 uur per nacht slaap en 40 uur per week werk, heb ik nog altijd zo’n 72 uur over per week.
  3. Ik altijd een keuze heb. En ja, die keuzes zijn soms niet makkelijk en misschien vind ik de gevolgen niet altijd aangenaam. Maar ik heb wél een keuze in hoe ik met mijn tijd omga.

In haar TED Talk ‘How to gain control of your free time’ (zie onderaan) zegt Laura Vanderkam, die o.a. onderzoek doet naar time management bij vrouwen:

‘There is time. Even if we are busy, we have time for what matters. And when we focus on what matters, we can build the lives we want in the time we’ve got’.

Tijd blokken voor jouw prioriteiten

Wat mij naast bovenstaande concreet helpt is om tijd in mijn agenda te plannen voor mijn prioriteiten. Vrijdagochtend? Dan ga ik rond 11:00 naar de film. Want dat voedt en inspireert me. Mijn Miracle Morning? Staat alle dagen met mooi geschreven letters in mijn agenda om 6:00. Iets leuks doen met de meiden? Blok ik tijd voor in mijn agenda.

Gaat het altijd feilloos en schiet er nooit eens een prioriteit bij in? Nee, natuurlijk niet. Want ik ben een ‘work in progress’, voor de rest van mijn leven. Maar alleen al het opschrijven en er tijd voor blokken in mijn agenda maakt de kans veel groter dat mijn prioriteiten de tijd en aandacht krijgen die ze verdienen, de tijd en aandacht die ík verdien.

Hoe je jouw prioriteiten kunt vaststellen

Weet je nog niet precies wat jouw prioriteiten zijn? Laura Vanderkam geeft in haar TED Talk een aantal suggesties.

  1. Stel je voor dat het begin volgend jaar is. Schrijf een evaluatie van afgelopen (dus dit) jaar: welke 3-5 dingen hebben het voor jou een geweldig jaar gemaakt, professioneel gezien? Doe hetzelfde voor je ‘privé-leven’. Vanderkam geeft het voorbeeld van de ‘eindejaarsbrief’: een brief die geschreven wordt rond de feestdagen aan de hele familie met hoogtepunten uit het jaar.
  2. Maak drie categorieën: werk, relaties en ‘zelf’. Bepaal op basis van de vorige stap 2-3 prioriteiten per categorie.
  3. Bepaal vervolgens de acties die bij deze prioriteiten horen en blok er tijd voor in je agenda de komende weken. Een goed moment om je prioriteiten te evalueren en acties te plannen is op een vrijdagmiddag, aldus Vanderkam.

 

Food for thought (and action)

Wat zijn jouw prioriteiten? Heb je die al helder? Zo niet, dan kun je bovenstaande oefening doen. Heb je je prioriteiten al wel helder, maar kom je er niet aan toe? Kijk dan eens of je tijd kunt inplannen in je agenda voor de ogenschijnlijk niet urgente, maar wel belangrijke zaken. Schrijf met mooie letters of teken, gebruik gekleurde pennen, stickers, mooie notitieboekjes of post-its, whatever floats your boat! Hou het licht en luchtig. En hou je vervolgens aan de afspraken met jezelf :-). Veel succes en plezier!