Home » Archieven voor juli 2017

Maand: juli 2017

Hoe ik geleerd heb dat niets vanzelfsprekend is

Hoe ik geleerd heb dat niets vanzelfsprekend is

Het is zondagmiddag, bijna twee uur. In het DeLaMar Theater zak ik met een zucht onderuit in de zachte, rode stoel. Achter me zit Sterre te giechelen met een vriendinnetje.

(Als ik later vraag wat er zo grappig was, vertellen ze dat het stukje vel dat hun duim en wijsvinger verbindt gek aanvoelt. Waar kinderen zich over kunnen verwonderen… daar kunnen wij nog wat van leren.)

Krijg toch allemaal de kolere

We zijn in het theater voor de musical Ciske de Rat waarvoor we gratis kaartjes hebben gekregen. Sterre had de gelijknamige film op school gezien, waarna ze ons tot vervelens toe luidkeels had getrakteerd op haar eigen – Goois klinkende – versie van het origineel in plat Amsterdams gezongen nummer ‘Krijg toch allemaal de kolere’.

Hoewel mijn eigen muzikale voorkeur in een heel andere richting ligt, had ik toch besloten om met Sterre naar de musical te gaan. Iets met jeugdsentiment en mijn kinderen wat willen meegeven van de cultuur van de stad waarin ze opgroeien.

Dankbaarheid

In mijn zachte rode stoel kom ik bij van de drukte van de laatste weken voor de zomervakantie. Ik hoef me even nergens anders op te focussen, behalve op wat er zo dadelijk op het toneel zal gebeuren.

En terwijl het licht dimt en de voorstelling begint, overspoelt me een groot gevoel van dankbaarheid voor dit cadeau. En ik realiseer me: het is niet vanzelfsprekend dat ik hier zit.

Het is niet vanzelfsprekend

Nu krijg ik niet iedere week gratis kaartjes aangeboden voor het theater. Dus dit was een bijzondere gelegenheid waar je niet zo snel aan voorbij gaat.

Maar vaak gaan we wél voorbij aan de dingen die vanzelfsprekend of ‘normaal’ lijken. Totdat iets het ‘normale’ verstoort.

Totdat je zelf een nare kou vat of je kind dagenlang de boel onderspuugt. Totdat je je baan verliest of een burn-out krijgt. Totdat je ineens een grote lekkage in je huis hebt. En dan is je gezondheid of die van je kind, je baan, de energie die je normaal gesproken hebt, of een veilig huis ineens niet meer zo vanzelfsprekend.

Reiservaringen

Misschien komt het omdat ik in een vorige baan regelmatig reisde naar landen als Burkina Faso, Bangladesh en India, waar in veel gebieden een basale voorziening als schoon drinkwater niet eens vanzelfsprekend is. En waar mensen soms alles op alles moeten zetten om hun kinderen te eten te kunnen geven.

Bangladesh, 2003. Een jongetje helpt me bij de waterpomp zodat ik mijn handen kan wassen.

Misschien hebben de ervaringen die ik daar heb opgedaan me een bewuster en dankbaarder mens gemaakt. Ik realiseerde me namelijk al snel dat als ik ergens anders geboren was geweest, mijn leven er waarschijnlijk heel anders had uitgezien.

Het is niet vanzelfsprekend dat er schoon water uit de kraan komt, dat ik een dak boven mijn hoofd heb, dat mijn kinderen gewoon naar school kunnen, dat ik veilig over straat kan. Het is niet vanzelfsprekend dat er drie keer per dag een goede maaltijd op tafel staat en dat ik altijd de beschikking heb over elektriciteit.

Bangladesh, 2003. Overleg met de dorpsoudsten.

Geluk

Het besef dat niets vanzelfsprekend is, maakt me niet alleen bewuster van al het mooie en bijzondere, maar juist ook van schijnbaar vanzelfsprekende dingen zoals schoon water uit de kraan en een warme douche.

Het besef dat niets vanzelfsprekend is, draagt op die manier bij aan mijn gevoel van dankbaarheid en geluk.

Ik ben me bewuster van alles dat er al is, van alle rijkdom die ik vaak voor lief neem. En dat bewustzijn is een grote stap op weg naar geluk in de drukte.

Je hoeft geluk niet na te jagen, je kunt het vinden in alledaagse dingen.

In dingen die je misschien vanzelfsprekend vindt en voor lief neemt. Dingen die je over het hoofd ziet, totdat je beseft: het is niet vanzelfsprekend.

Food for thought and action

  • Wat vind jij vanzelfsprekend dat, welbeschouwd, eigenlijk helemaal niet zo vanzelfsprekend is? Je kunt eventueel een lijstje maken.
  • Sta bij elk punt even stil.  Hoe voelt dat?
  • Hoe zou je je kinderen kunnen helpen bij het ontwikkelen van het besef dat niets vanzelfsprekend is?
3 tips om zonder stress op vakantie te gaan

3 tips om zonder stress op vakantie te gaan

Ken je dat? Voordat je op vakantie gaat wil je graag die ene klus nog afmaken, de boel goed overdragen, al je e-mails wegwerken, je huis schoonmaken.

En je moet natuurlijk de koffers inpakken, niet alleen voor jezelf, maar ook voor je kinderen. Bij voorkeur mét de favoriete knuffel / het nieuwe zomerjurkje / de enige hoestsiroop die werkt.

En het is het eind van het schooljaar. Dus je kinderen zijn moe en jij bent moe. Je betrapt jezelf erop dat je sneller je geduld verliest. En je kinderen lijken ineens nog slechter te luisteren dan ze al deden.

Kortom: je hebt het druk. Het is de storm voor de stilte, het is de zure appel. Het is ‘nog even doorbijten en dán…..’

Mijn belofte aan mezelf

Ik ben er vorig jaar met open ogen ingetrapt, in de storm voor de stilte, in de zure appel.  Een paar weken voor de vakantie had ik nota bene een bericht geschreven over goed voor jezelf zorgen. Maar ik ging verdoofd door de ibuprofen en de codeïne het vliegtuig in (je leest er hier meer over).

Ik had te lang en te hard gewerkt en mezelf niet voldoende rust gegund. Met als gevolg dat ik al een maand aan het kwakkelen was. Ik had onvoldoende aandacht besteed aan de tekenen die mijn lichaam luidkeels gaf. Ik was eigenwijs en had niet geluisterd.

Toen heb ik mezelf de belofte gedaan dat ik het de volgende keer anders zou aanpakken.

In Amsterdam begint de zomervakantie pas op 21 juli, dus ik heb nog heel even te gaan. Maar ik kan nu al zeggen dat ik me dit jaar heel anders voel. Dat ik zonder stress op vakantie zal gaan.

3 tips om zonder stress op vakantie te gaan

1. Maak een overzicht en bepaal wat écht belangrijk is

  • Maak een overzicht van alles wat je nog wilt/moet doen voor je vakantie. Dit is een soort ‘braindump’. Uit je hoofd, op papier. Zodat er ruimte en rust in je hoofd komt. Ik gebruik hiervoor mijn bullet journal.
  • Markeer daarvan de dingen die écht moeten gebeuren, of zet die op een apart lijstje. Een verlopen paspoort vernieuwen is natuurlijk noodzakelijk als je naar het buitenland op vakantie gaat. En je werk overdragen aan je collega die het tijdens je vakantie overneemt, is ook handig. (De blogpost ‘Moet ik dit nu doen‘ geeft ‘EHBO’: Eerste Hulp bij ‘Overwhelm’).
  • Bepaal of je sommige belangrijke zaken kunt delegeren. Is het nodig om alles zelf te doen? Of zijn er zaken die je ook aan iemand anders kunt overlaten?

2. Creëer ruimte voor jezelf, ook al heb je het nog zo druk

  • Neem regelmatig een pauze: je kunt beter af en toe een goede pauze nemen dan proberen alle niet-écht-noodzakelijke items op je lijstje af te werken.
  • Zorg voor voldoende nachtrust: de verleiding is vaak groot om die laatste weken voor de vakantie ’s avonds langer door te werken. Je gaat daardoor misschien te laat naar bed of slaapt onrustig. En zo is de kans groter dat je uitgeput en gestrest aan je vakantie begint. Je hebt dan vaak alleen al een week nodig om een beetje bij te komen.
  • Creëer ruimte voor jezelf bij terugkomst: laat je out-of-office assistant (minstens) één dag langer aanstaan nadat je terug bent van vakantie. Of kijk of het mogelijk is om de eerste werkdag vanuit huis te werken. Zo creëer je ruimte voor jezelf om rustig op te starten.

3. Planning is everything: begin op tijd met inpakken en zaken regelen

  • Zorg dat je een standaardlijstje hebt met noodzakelijke dingen om mee te nemen. Ik heb al een paar jaar een afvinklijstje in de app Evernote voor wat ik wil meenemen. Waar nodig vul ik dit aan. Werkt als een trein! Ik hoef dus niet voor iedere vakantie steeds opnieuw te bedenken wat ik mee wil nemen, maar kan inmiddels blindelings op mijn lijstje vertrouwen.
  • Wacht niet tot het laatste moment met pakken of zaken regelen. Een tot anderhalve week voor vertrek kijk ik of ik van de spullen die ik mee wil nemen nog voldoende ‘op voorraad’ heb. Bijvoorbeeld medicijnen en mijn dagcrème. Ook kijk ik of er kleren zijn die de meiden mee willen nemen en die nog gewassen moeten worden. We vertrekken ’s nachts, dus ik regel op tijd een taxi (met kinderzitje) naar Schiphol. En voor volgend jaar mei heb ik al genoteerd dat we onze paspoorten moeten vernieuwen.
  • Bedenk dat de meeste zaken ook op je vakantiebestemming te krijgen zijn. Ben je bang om wat vergeten? Tenzij je midden in de rimboe zit, is de kans groot dat je gewoon kunt vinden wat je nodig heb. Uiteindelijk zijn er maar weinig dingen écht noodzakelijk.

Zonder stress op vakantie

Ik heb mijn braindump klaar, mijn lijst van alle dingen die ik nog wil/moet doen voor de vakantie. Ik heb de écht noodzakelijke acties op een rijtje gezet; het zijn er niet zo veel. En wat ik straks van de niet-noodzakelijke acties nog kan doen, is mooi meegenomen.

Wat er ook gebeurt, ik ga zonder stress op vakantie! En jij? 

Gerelateerde posts

Food for thought and action

Als je weggaat op vakantie, hoe verloopt dit dan meestal? Stap je uitgeput en gestrest de trein / de bus / het vliegtuig in? Als dat zo is, wat zou je dan volgende keer anders kunnen doen?  Als je niet weggaat, maar thuisblijft, ervaar je dan ook stress aan het eind van het schooljaar, zo vlak voor de vakantie? Is er iets dat je in dat geval anders zou kunnen doen? 

Hoe ik rustig blijf als mijn kind ziek is. Van druk naar geluk.

Hoe ik rustig blijf als mijn kind ziek is

Midden in de nacht staat Sterre aan ons bed, iets wat zelden gebeurt. Ze heeft erge hoofdpijn. Ik zie aan haar ogen dat het mis is. Wat volgt is een lange nacht met een van de pijn kreunend kind dat vijf keer overgeeft.

Ik check Sterre op rode vlekjes, want die kunnen duiden op hersenvliesontsteking. Gelukkig is er geen vlekje te zien. En Sterre is steeds helder en aanspreekbaar. Dus ik maak me niet ernstig zorgen. En ik heb een vermoeden van wat het zou kunnen zijn.

Zielig voor mij?

Gedurende de nacht zegt Sterre twee keer dat ze het zo zielig voor mij vindt dat ik nu de hele nacht wakker ben. Ik slik mijn tranen weg – dat ze daar kreunend van de pijn überhaupt aan denkt – en verzeker haar dat ik met alle liefde bij haar blijf, dat ik nergens anders wil zijn.

Want dat doe je, als moeder. Er zoveel mogelijk zijn als je kind echt pijn of verdriet heeft. Dan laat je alles uit je handen vallen. Zonder aarzelen.

De diagnose

Ik doe wat ik kan, ik kriebel over haar armen, masseer haar voeten, houd haar haren vast als ze overgeeft. Ik zou de pijn zo van haar willen overnemen.

Rond half zeven ’s ochtends, het is inmiddels zondag, vraag ik aan de Man of hij mij wil afwisselen, zodat ik even kan slapen. Want ook al is mijn kind ziek, het is wél belangrijk dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Zodat ik er straks ook weer voor háár kan zijn.

Anderhalf uur later staat de Man aan mijn bed. Hij gaat met Sterre naar de huisartsenpost in het ziekenhuis. Hij is toch wat ongerust en heeft ze gebeld. Ze willen haar binnen het uur zien.

Even later doet de Man telefonisch verslag vanaf de huisartsenpost. De arts heeft niets ernstigs kunnen vinden en lijkt mijn vermoeden te bevestigen: het is waarschijnlijk een migraineaanval. Sterre is negen.

Ik word blind!

Ook ik zat nog op de basisschool, net als Sterre, toen ik mijn eerste migraineaanval kreeg. ‘Ik word blind’, dacht ik. Ik zag zwarte vlekken, delen van mijn zicht vielen steeds weg. Woorden kon ik niet meer vinden; als ik praatte leek het alsof ik dronken was.

Tot mijn dertigste zou ik er regelmatig last van hebben, die verschrikkelijke pijn waartegen niets hielp. Waarbij ik geen licht of geluid kon verdragen, alles overgaf wat ik in me had en dan uiteindelijk uitgeput in slaap viel.

De gedachte die mij rust geef

Iedere migraineaanval was verschrikkelijk en toch heb ik het iedere keer overleefd. En dat is de gedachte waaraan ik me nu vasthoud, terwijl ik naar Sterrre kijk die ligt te woelen van de pijn.

Ik kan mijn meiden niet beschermen tegen de pijn die het leven, naast heel veel vreugde, ook onvermijdelijk met zich meebrengt. Ik kan ze niet beschermen tegen de blauwe plekken op hun lijf of op hun ziel. Hoe graag ik dat ook zou willen. 

Zij hebben hun eigen leven te leiden, hun eigen weg te gaan, met alles dat bij die eigen weg hoort. Lief en leed, vreugde en verdriet. Ze hebben – hoe gek het ook klinkt – recht op hun eigen pijn en hun eigen teleurstellingen. Zodat ze steeds een beetje beter leren omgaan met de ‘curve balls’ die het leven ons regelmatig toegooit.

Die gedachte geeft me rust. Die gedachte zorgt ervoor dat ik wel meeleef met Sterre en voor haar doe wat ik kan, maar niet verdrink in medelijden met haar. Want daar heeft ze niets aan. 

Ook migraine overleven we wel

Tegen vier uur ’s middags valt Sterre eindelijk in slaap. Ik slaak een zucht van verlichting en zak onderuit in een stoel. Ik kijk naar haar gezichtje dat nu zo vredig oogt en denk terug aan de afgelopen nacht.

Het verloop van de migraine bij Sterre was heel anders dan bij mijn migraineaanvallen. ‘Misschien is het toch geen migraine, maar een eenmalig ongevaarlijk virus’, denk ik hoopvol. Want ik wens vurig dat deze aandoening waar mijn opa, mijn moeder, mijn tante en ik last van hebben (gehad) aan mijn meiden voorbijgaat.

Maar als het wel migraine is en het regelmatig terugkomt? Dan overleeft ze het wel. En ik ook.

Food for thought

Leef je mee of verdrink je in medelijden je mee als je kinderen ziek zijn? Hoe blijf je zelf rustig, voor jou én je kind, als je kind ziek is?

Een soort disclaimer….

Dit stukje gaat over een kind dat verder gezond is. Ik heb het geluk dat mijn meiden niet aan een chronische of terminale ziekte lijden. Ik weet niet uit eigen ervaring hoe het is als je kind chronisch ziek is of pijn heeft. Maar ik kan me voorstellen dat de situatie dan anders is. Het lijkt me in ieder geval hartverscheurend als moeder (en vader). Als jij in deze situatie verkeert, dan wens ik jou en je gezin alle liefde, rust, geluk en sterkte van de wereld.