Home » Archieven voor september 2017

Maand: september 2017

Gillende pubermeisjes, gapende veertigers en prioriteiten.

Over gillende pubermeisjes, gapende veertigers en, o ja, prioriteiten

Het was – naar mijn maatstaven dan – een druk weekend.

Zaterdag stond ik – wederom – met honderden andere ouders op de atletiekbaan. Dit keer voor de Nederlandse Estafette Kampioenschappen waar mijn oudste dochter aan meedeed. Maar in tegenstelling tot vorig weekend scheen de zon, duurde het hele circus maar een halve dag en kon ik in geval van nood via het openbaar vervoer ontsnappen.

Hysterische pré-pubermeisjes

Zondag bevond ik mij opnieuw in een mensenmassa. Of liever gezegd: meidenmassa. Ik was met mijn dochters op het Tina-festival in Duinrell.

En daar waren héél veel (pré-) pubermeisjes. Die héél hard gilden naar mij voornamelijk onbekende Youtubers en overige blijkbaar bekende mensen. (Volgend jaar ben jij aan de beurt, zo verkondigde ik aan de Man na thuiskomst. Zijn hartgrondige en voor zijn doen zeer onvolwassen reactie: ‘Ja, doei!’)

Zondagavond kwam ik dus uitgeput (en bijna doof) maar voldaan thuis.  De dochters hadden het leuk gehad en ik had met dit uitje de nodige punten gescoord, want de meiden voelen ook wel aan dat ik liever met ze naar een rustig museum  of de bibliotheek ga dan me onder te dompelen in al dit hysterische en voor mij grotendeels onbegrijpelijke pubergeweld.

Hevig verlangen naar een avondje Netflixen

Toen de meiden in bed lagen, keek ik in mijn bullet journal naar de afspraken voor de week. Op maandagavond stond er – na een volle werkdag – ’s avonds een uitje naar Carré met twee goede vriendinnen op het programma.

Maar na een weekend constant omringd te zijn door al dan niet gillende kleine en grote mensen, verlangde ik hevig naar een avondje Netflixen onder een dekentje op de bank. Bij voorkeur zonder enige vorm van interactie. Met wie dan ook.

Flirten met de knappe ober

Maar de kaarten voor Carré waren al lang geleden geboekt en ik had de vriendinnen in kwestie al even niet gezien. Na wat gehakketak over de oppas (de meiden: ‘Hoezo komt er een oppas? Ik, verontwaardigd: ‘Jullie hebben maar vier keer in het jaar een oppas, veel minder dan andere kinderen!’) en wat miscommunicatie over waar en hoe laat de vriendinnen en ik zouden afspreken, vertrok ik naar het café waar zij nog wat zouden eten en ik zou aanschuiven voor een drankje.

Door een fout van de bediening moesten mijn vriendinnen in een kwartier hun maaltijd (en wijn) naar binnen werken om nog op tijd te zijn voor de voorstelling. Als goedmakertje mochten we van de zeer charmante, knappe jonge ober met wie uitbundig geflirt werd (niet door mij overigens, ik kreeg de kans niet) na de voorstelling een gratis dessert komen eten.

To dessert or not to dessert, that is the question

Toen we na de hilarische voorstelling – David Sedaris, een Amerikaanse schrijver, las voor uit eigen werk – Carré uitstapten rond tien uur,  moesten we beslissen of we nog terug wilden naar het café voor het dessert.

Dat we überhaupt moesten nadenken over een al dan niet gratis toetje, maakt duidelijk hoe we eraan toe waren.

De ene vriendin had al een paar nachten nauwelijks geslapen wegens werkzorgen en ik had een druk weekend achter de rug met als klap op de vuurpijl een aantal slapeloze uren zondagnacht waarin ik mentaal had liggen naschudden van het tienerfestival. Wat het excuus van de andere vriendin was, weet ik niet meer.

Gapende veertigers

Maar uiteindelijk won het vooruitzicht van een dessert het toch van onze moeheid. Al gapend aten we iets met rabarber (de ene vriendin en ik) en iets met chocola en Baileys saus (de andere vriendin en ik; ja, ik heb van beide toetjes gegeten) en dronken we wijn (de vriendinnen) en een spa rood (ik, tot licht ongenoegen van de vriendinnen die mij niet solidair vonden, maar dat wel gewend zijn).

We praatten over mannen (‘Flirtte ik met de ober? Echt niet!’ aldus de ene vriendin. ‘Echt wel!’, aldus de andere vriendin en ik; een indicatie van het niveau van de conversatie op dat moment), liefdesverdriet, werkgedoe, kinderen en een interessante therapievorm waarvan ik de naam alweer vergeten ben maar waar de ene vriendin zeer over te spreken was.

Nadat de toetjes en drankjes waren verorberd, namen we al gapend afscheid. Ik liep de korte afstand terug naar huis in de zwoele avondlucht, blij en dankbaar dat ik was gegaan. Ik had erg gelachen tijdens de voorstelling, bijgekletst met vriendinnen én van twee toetjes gegeten.

En dat wint het toch echt van een avondje Netflixen.


De moraal van het verhaal (oftewel: wat heeft het te maken met geluk in de drukte?)

Een van de drie ingrediënten voor meer rust en geluk in de drukte, naast de juiste mindset en de juiste actie, is om de juiste prioriteiten te stellen, prioriteiten die passen bij wat je belangrijk vindt, bij jouw waarden.

Terugkijkend op het weekend en maandag, besefte ik dat het weliswaar voor mijn doen drukke dagen waren geweest, maar dat ze wel gevuld waren met dingen die ik belangrijk vind.

Ik wil er voor de meiden zijn op belangrijke momenten in hun leven (NK Estafette); dat is voor mij een prioriteit (wat overigens niet wil zeggen dat ik dat altijd met alle plezier en in grote dankbaarheid doe, zoals ik in de blogpost van vorige week schreef).

Ook wil ik graag delen in datgene waarover mijn meiden enthousiast zijn (het Tina-Festival en bepaalde Youtubers), zelfs al liggen mijn eigen voorkeuren heel ergens anders. En maandagavond gaf ik de prioriteit aan het samenzijn met vriendinnen boven mijn verlangen naar een avondje Netflixen.

Waarmee ik maar wil zeggen: als de drukte bestaat uit zaken die écht prioriteit hebben, die voor ons belangrijk zijn of betekenis hebben of ons vreugde geven, nemen we de drukte makkelijker op de koop toe. En krijgen we er – in bepaalde gevallen – zelfs energie van. 


Food for thought

Hoe ervaar jij ‘drukte’? Is die ervaring anders wanneer je het druk hebt met dingen die je belangrijk vindt, dingen die voor jou prioriteit hebben? Of verschilt dat niet van drukte door dingen die je minder of niet belangrijk vindt en is voor jou ‘druk’ gewoon ‘druk’?


Gerelateerde artikelen


Benieuwd naar David Sedaris?

In het filmpje hieronder (9 minuten) leest David Sedaris bij College Tour een verhaal voor.

 

Hoe je een attitude of gratitude cultiveert

Hoe je een ‘attitude of gratitude’ cultiveert (bij jezelf én je kinderen)

Ik stapte met een slecht humeur uit bed. Het was zaterdagochtend, half acht. Ik had prima geslapen. Dus daar lag het niet aan. Waar mijn slechte humeur dan wel aan te wijten was? Ik keek niet erg uit naar de dag die in het verschiet lag.

De meiden mochten die dag allebei meedoen met de regionale atletiekfinales. Beiden waren op hun eigen manier opgewonden: de ene was bang dat ze het stokje bij de estafette zou laten vallen en de andere mocht na de wedstrijd bij een atletiekvriendinnetje blijven logeren waar ze heel erg naar uitkeek.

Dat is toch leuk?!

‘Maar dat je kinderen mee mogen doen aan de regionale atletiekfinale is toch juist leuk?’, zeg je. Ja, als je het heerlijk vindt om een hele vrije dag, van negen tot zes, langs een sportveld te staan. Of als je geniet van gesprekken over het balgooirecord van Marietje, de 60 meter-tijd van Pietje en de clubvlag die toch echt vervangen moet worden.

Het weerbericht voorspelde niet veel goeds: het beloofde een lange, koude, natte dag te worden. Ik betrapte mezelf op intern gemopper en gezucht terwijl ik mijn ontbijt naar binnen werkte.

An attitude of gratitude

In mijn blogpost van vorige week vertelde ik je over de drie ingrediënten voor meer rust en geluk in de drukte: de juiste mindset, de juiste prioriteiten en de juiste actie.

Dankbaarheid, an attitude of gratitude zoals het zo mooi rijmt in het Engels, is onderdeel van de juiste mindset. Want wie zich vaak dankbaar voelt, voelt zich gelukkiger.

Op mijn bureau lag al een aantal dagen het boek ‘The Gratitude Diaries’ van Janice Kaplan dat ik vorig jaar september in New York had gekocht en waar ik iedere ochtend met plezier een stukje in las.

The Gratitude Diaries door Janice KaplanNu vind ik mezelf over het algemeen best een dankbaar mens. Ik schrijf minstens vijf keer in de week op waarvoor ik dankbaar ben en sta regelmatig even stil om de mooie dingen van het leven te waarderen. Door mijn reizen naar ontwikkelingslanden ben ik me heel bewust van het geluk dat ik heb in Nederland geboren te zijn. En aan de meiden vraag ik vaak bij het avondeten wat ze die dag fijn, mooi of leuk vonden.

Wat zat ik nou te mopperen?!

Dus ik haalde een keer diep adem en begon in mijn hoofd mijn zegeningen te tellen. Dankbaar dat ik twee gezonde, intelligente, mooie en sportieve dochters had. Dankbaar dat ik überhaupt mee kon naar de atletiekwedstrijd.

Onlangs had ik gehoord over een moeder van jonge kinderen die overleden was aan kanker en nooit meer een wedstrijd van haar kinderen zou zien, dus wat zat ik nou te mopperen?!

Ik was ook dankbaar dat de Man zo betrokken was bij de meiden en dat zij het sporten van hem meekrijgen (van mij krijgen ze duidelijk andere dingen mee). Ik was dankbaar dat de meiden mee mochten doen met de finale en dankbaar dat we een auto van Greenwheels konden huren en niet met de bus naar Edam hoefden. En zo ging ik nog een tijdje door.

Geen ontsnappen aan

Mijn humeur werd beter door mijn zegeningen te tellen en dat bleef ik gedurende de dag doen. Ik moedigde de meiden en hun teamgenoten aan bij het rennen, balgooien, vérspringen en andere sportieve dingen. De Man coachte lief en geduldig de mini’s. Ik kletste wat met de ouders, die overigens allemaal heel aardig zijn. En het was tenminste droog.

Maar rond een uur of drie ’s middags begon mijn rug toch wel heel erg pijn te doen van het continue staan, was ik tot op het bot toe verkleumd en was er in de kantine geen plek om even te zitten. Overal waren mensen en lawaai, er was geen ontsnappen aan. Ik voelde me zo rot dat ik wel kon huilen. Mijn attitude of gratitude was ver te zoeken.

Nummer 656, patat!!!

Ik wilde alleen maar weg van de pijn en uit de herrie, weg van het sportveld. Maar ik wilde er voor mijn meiden zijn, dus ik bleef. De – overigens heel geduldige – Man vond de enige lege stoel in de kantine voor me waar ik op ging zitten. Ik pakte het boek ‘The Gratitude Diaries’ uit mijn tas, dat ik had meegenomen voor de vele tussenuren.

Het tellen van mijn zegeningen werkte op dat moment niet, maar me verliezen in een boek misschien wel. Net toen ik erin slaagde mezelf voldoende af te sluiten van al het tumult in de kantine (‘Nummer 656! Nummer 656, patat!!!) en me van binnen wat rustiger begon te voelen, kwam mijn schoonvader binnen. Van wie ik overigens heel lief een Bounty kreeg omdat ik geen contant geld had en de kantine geen pinautomaat en ik heel erg de behoefte had aan iets zoets en slechts.

Lang verhaal kort(er)

Om een al lang verhaal korter te maken: drama op de atletiekbaan, huilende kinderen (ik ook weer bijna in tranen), eeuwigdurende prijsuitreiking die niet bleek te kloppen en de Man die in al zijn goedheid aan mij onbekende mensen aangeboden had om mee terug te rijden, waardoor ik achterin geen gordel om kon en me schuldig voelde omdat ik niet in staat was tot small talk. Kortom, ik heb fijnere dagen gekend.

Glas halfleeg of halfvol?

Maar dat is het ‘glas-is-halfleeg scenario’. Het ‘glas-is-halfvol scenario’ is als volgt: de ene dochter had een pijnlijke maar belangrijke levensles geleerd (althans, dat hoop ik dan maar, anders was al het verdriet voor niets), de andere dochter had onverwacht de 2e plek behaald met haar team (die uitslag klopte gelukkig wél). En niemand had het estafettestokje laten vallen.

We zijn niet nat geregend en de ene dochter was voldoende hersteld van haar kou om bij haar atletiekvriendinnetje te blijven logeren. Met de andere dochter haalden we ’s avonds Chinees en lagen op de bank onder een dekentje naar Dance Dance Dance te kijken.

En toen kon ik ineens wel weer een diepe dankbaarheid voelen. Al was het alleen maar omdat de dag voorbij was. 


5 tips om een attitude of gratitude te cultiveren

Maar hoe doe je dat nou, dankbaarheid voelen en een attitude of gratitude cultiveren? Een aantal tips:

1. Schrijf – het liefst iedere dag –  één of meerdere dingen op waarvoor je dankbaar bent. Al gaat een dag zo slecht, er is altijd wel iets om dankbaar voor te zijn.

2. Maak door de dag heen foto’s van de dingen die je eventueel op kunt schrijven later.

3. Schrijf een brief naar een persoon die je dankbaar bent voor de invloed die hij of zij op je leven heeft gehad. Als het mogelijk is, maak dan een afspraak met die persoon en lees je brief voor.

4. Pay it forward: doet iemand iets waarvoor jij dankbaar bent? Doe dan iets voor iemand anders. Zo geef je het door.

5. Wat als het even niet lukt om dankbaarheid te voelen? Accepteer dit dan en kijk op een later moment of er dan wél dingen zijn waarvoor je je dankbaar voelt. Jezelf op je kop slaan omdat je even geen dankbaarheid voelt, draagt niet bij aan geluk.

Dankbaarheid met kinderen

Opvoeden is vóórleven, zeg ik vaak. Het beste dat je als ouder kunt doen, is zelf het goede voorbeeld te geven. Ook hierin weer. En dan maar hopen dat het uiteindelijk bij je kinderen beklijft. Moet je soms wel even wachten tot de puberteit voorbij is.

Wat ook helpt, is om de horizon van je kinderen te verbreden. Ze ervaringen te laten opdoen waardoor ze zich realiseren hoe goed ze het hebben. (Na een week dagkamp in de vakantie met begeleiders die blijkbaar niet zo empathisch zijn als de Man en ik, vertelde mijn oudste dochter dat ze zó blij was met ons als ouders. Dit was overigens een onbedoeld neveneffect van het kamp, maar ik was er desalniettemin heel dankbaar voor.) Let wel: een belerend vingertje werkt meestal averechts.

Je kunt dagelijks op een rustig moment vragen aan je kinderen waar zij die dag dankbaar voor waren of wat zij die dag fijn vonden. Geef ze daarbij ook wel de ruimte om de dingen te delen die niet fijn waren. Als je kinderen er geen zin in hebben, prima. Dan doe jij het samen met je partner (als je die hebt) of alleen.

Je kunt ook een geluks- of dankbaarheidspot maken: iedere dag schrijf je op een papiertje waar je die dag dankbaar voor bent en dat doe je in de pot. Aan het eind van het jaar (of op een ander moment) keer je de pot om en lees je alle briefjes.


Citaat en boekentip

‘The best kind of gratitude is the one you feel in your heart, not your mind.’

Ik vind het een mooi en toepasselijk citaat. Maar als je even geen dankbaarheid kunt voelen in je hart (want soms heb je gewoon van die momenten dat je van alles baalt), dan kun je het wat mij betreft ook gewoon met je hersenen bedenken of, zoals gezegd, het op een later moment nog eens proberen. Jezelf op je kop geven omdat het even niet lukt, draagt namelijk niet bij aan je geluk.

Het citaat komt uit het eerder genoemde boek The Gratitude Diaries. How a year looking on the bright side can transform your life van journalist Janice Kaplan. Ik heb het boek nog niet helemaal uit, maar de verhalen over haar eigen ervaringen zijn herkenbaar (zeuren over het weer, ondankbare tieners, mopperen op je partner) en lezen lekker weg. Daarin verwerkt ze ook resultaten uit onderzoek en interviews die ze met experts en anderen over dit onderwerp heeft gehouden. Een aanrader dus!

De 3 ingrediënten voor meer rust en geluk in de drukte

De 3 ingrediënten voor meer geluk in de drukte

De beste ideeën komen vaak naar boven als je ontspannen bent. Zo lag ik tijdens de vakantie aan de rand van het zwembad in het heerlijke zonnetje wat te mijmeren over het leven in het algemeen en over geluk in het bijzonder.

Wat is nou écht essentieel voor een leven vol rust en geluk in de drukte?, vroeg ik mezelf in stilte af.

Maar ik was op vakantie, lag – zoals gezegd – te luieren bij het zwembad, en had geen notitieboek en pen in de aanslag. Dus ik liet de vraag gewoon weer varen en keek naar mijn meiden in het water die lachend met een bal overgooiden.

Eureka! 

Een paar uur later – ik was alleen maar van mijn ligstoel af geweest om wat verkoeling te zoeken in het water – schoot ik bijna overeind zoals je dat in films ziet.

Eureka! Het voelde alsof ik een grote ontdekking had gedaan, terwijl het in feite gewoon heel erg voor de hand ligt.

Vorig jaar had mijn vakantie mij – naast heel veel rust en geluk – mijn website www.vandruknaargeluk.nl gebracht. In alle ontspanning had ik toen eindelijk iets kunnen maken wat ik goed genoeg vond. Dit jaar gaf mijn zonovergoten vakantie mij de 3 ingrediënten voor meer geluk en rust in de drukte.

Rode draad

De vraag ‘Wat is nou écht essentieel voor een leven vol geluk en rust in de drukte?’ was ook ingegeven door mijn wekelijkse blog. Ik heb geen schema van wat ik wanneer wil posten. Ik schrijf over wat er in me opkomt, wat ik belangrijk vind of wat ik graag met je wil delen, losjes rondom het thema ‘van druk naar geluk’.

De ene keer is dat een persoonlijk inzicht of levensles, de andere keer heeft de blogpost een meer praktische inslag. Omdat ik geen publicatieschema (of ‘editorial calendar’ in vakjargon) heb voor mijn blog, had ik het gevoel dat er geen lijn, geen rode draad in zat. Maar toch zit die er nader beschouwd wel degelijk in.

Mijn blogposts raken namelijk allemaal aan de 3 ingrediënten voor meer rust en geluk in de drukte.

De 3 ingrediënten voor meer rust en geluk in de drukte

Ja, allemaal leuk en aardig, denk je nu vast. Maar wat zijn die 3 ingrediënten dan volgens jou? Hier komen ze:

  1. De juiste mindset
  2. De juiste prioriteiten
  3. De juiste actie

Nu wil ik graag iets uitleggen over het woord ‘juist’. Met juist bedoel ik niet ‘goed’ in de oordelende zin van iets is goed of fout. Ik bedoel met ‘juist’ niets anders dan dat iets vóór je werkt in plaats van tegen je. Dat iets je helpt in plaats van je hindert op weg naar meer rust en geluk in de drukte. Maar dat bekt allemaal niet zo lekker, dus vandaar het woord ‘juist’.

De 3 ingrediënten voor meer ruste en geluk in de drukte

De juiste mindset

Je mindset kun je zien als je gedachtepatronen, als de manier waarop je denkt. Je mindset bepaalt hoe je naar jezelf kijkt én naar de wereld. De bewuste en onbewuste aannames en overtuigingen die je hebt, vallen bijvoorbeeld onder je mindset. Het is de bril waardoor je kijkt.

De juiste mindset wil zeggen: een mindset die je helpt in plaats van belemmert op je reis van druk naar geluk.

Zo draagt bijvoorbeeld zelfcompassie over het algemeen meer bij aan rust en geluk dan een harde kritische blik. Wat overigens niet wil zeggen dat je niet met een open blik naar jezelf kunt kijken en kunt bepalen dat je iets op een andere manier wilt doen. (Het beoefenen van zelfcompassie heeft ook een element van actie in zich, maar daar kom ik in een andere blogpost op terug.)

De juiste prioriteiten

We weten allemaal dat prioriteiten stellen belangrijk is. Want er zijn 1001 dingen waaraan je je aandacht, energie en tijd kunt besteden. Maar deze bronnen raken gedurende de dag uitgeput – althans, bij mij wel. Dus wil je meer rust en geluk in de drukte ervaren, dan is het belangrijk om de juiste prioriteiten te stellen.

‘Juiste prioriteiten’ wil in dit geval zeggen dat je prioriteiten stelt die passen bij wat jij belangrijk vindt, bij jouw belangrijkste waarden. 

De juiste actie

De juiste actie wil hier zeggen: het ondernemen van gerichte actie die bijdraagt aan meer rust en geluk in de drukte. Gerichte actie kan dus ook betekenen dat je bewust iets láát in plaats van doet.

Het betreft actie die is ingegeven door de juiste prioriteiten en die wordt uitgevoerd met de juiste mindset.

Want als je op die manier actie onderneemt (of iets bewust láát) wordt het betekenisvolle actie, geïnspireerde actie. En dat is de soort actie die bijdraagt aan geluk.

Ingrediënten voor geluk in de drukte onlosmakelijk met elkaar verbonden

Dat zijn voor mij dus de 3 ingrediënten voor meer rust en geluk in de drukte. Ik schreef het al: het is niet wereldschokkend of nieuw en de ingrediënten liggen eigenlijk heel erg voor de hand. Maar het is wel veelomvattend en de ingrediënten zijn onlosmakelijk verbonden met elkaar.

Actie zonder de juiste mindset en de juiste prioriteiten leidt over het algemeen alleen maar tot meer onrust.

Als een kip zonder kop rondrennen van hot naar her: ik word er niet gelukkig van. Maar als ik op rustige wijze bewuste actie onderneem richting de doelen die voor mij van betekenis zijn, dan word ik daar wél gelukkig van.

Misschien is de juiste mindset wel de basis voor al het andere. Zoals Shakespeare’s Hamlet al zei: “For there is nothing either good or bad, but thinking makes it so.” En misschien vloeien de juiste prioriteiten en de juiste actie wel min of meer automatisch voort uit de juiste mindset.

Maar hoe dan?

Maar hoe verander je je mindset als je merkt dat die niet vóór maar tegen je werkt? En hoe stel je de juiste prioriteiten, prioriteiten die bij jou passen en die recht doen aan wat jij belangrijk vindt? Hoe zorg je ervoor dat de actie die je onderneemt (of juist láát) bijdraagt aan meer rust en geluk in de drukte?

In de komende blogposts zal ik de 3 ingrediënten en bovenstaande vragen verder verkennen. Zodat er wat meer lijn komt in wat ik schrijf. Maar ik blijf natuurlijk ook mijn persoonlijke ervaringen met je delen.  

Genieten

En zo lag ik daar tijdens mijn vakantie bij het zwembad te genieten, niet alleen van mijn lachende meiden in het water en de heerlijke zon, maar ook van de plotselinge inspiratie. Ik realiseerde me weer eens hoe belangrijk ontspanning is als randvoorwaarde voor ingevingen en creativiteit. En ik besloot dan ook om van ontspanning opnieuw één van mijn prioriteiten te maken.


Gerelateerde posts


Food for thought

Hoe kijk jij aan tegen de drie ingrediënten (de juiste mindset, de juiste prioriteiten, de juiste actie) voor meer rust en geluk in de drukte? Wat is jouw visie op wat er nodig is in jouw leven voor meer geluk in de drukte? 

Wat er op mijn grafsteen staat

Wat ik wens dat er op mijn grafsteen staat

Afgelopen zondag namen we afscheid van mijn lieve oma. Ze had de 100 jaar net niet gehaald.

Zoals dat vaker gaat als we met de dood in aanraking komen, dacht ik na over het leven. Hoe alles relatief is en voorbij gaat.  Hoe maar weinig dingen écht belangrijk zijn. En hoe vaak we druk zijn met dingen die er weinig te doen, zeker als je naar het grotere plaatje kijkt.

Het grotere plaatje

Dat grotere plaatje kun je zien als je hele leven: wat – van waar je nu druk mee bent of je druk over maakt – is nog belangrijk over twee, vijf, tien, twintig of vijftig jaar?

Is die deadline, die promotie, die nieuwe auto, die vervelende opmerking van een vriendin over twee jaar nog steeds belangrijk? En over twintig jaar? Is het over vijftig jaar nog belangrijk dat je altijd een perfect opgeruimd huis had?

Je kunt het grotere plaatje ook zien als datgene wat je nalaat. Aan je kinderen, aan je kleinkinderen, aan de wereld. Wat vind jij belangrijk? Wat wil jij nalaten, wat is jouw unieke bijdrage?

Wil je de wereld een beetje beter maken door je in te zetten voor een schonere buurt? Laat jij je creativiteit na in de vorm van mooie kunstwerken? Leeft jouw liefde voor het leven voort in jouw kinderen?

De tekst op mijn grafsteen

Een van de manieren om erachter te komen wat je écht belangrijk vindt, wat je diepste waarden zijn en hoe je herinnerd wilt worden, is te bedenken wat je op je grafsteen zou willen zien staan. Ik weet het, het is niet fijn om na te denken over je eigen dood. Maar het kan wel verhelderend werken.

‘Ze bracht licht en liefde aan ieder die haar pad kruiste’. Ik zou willen dat er zoiets op mijn grafsteen komt te staan.

En hoewel het niet altijd lukt, want ik ben tenslotte ook maar een mens met mijn eigen onhebbelijkheden, probeer ik wel zo veel mogelijk te leven naar die tekst. Want zo zou ik willen dat mensen zich mij later herinneren. (En het woord ‘druk’ komt er nergens in voor.)

Tranen

Voor het eerst in hun leven maakten mijn meiden een uitvaart mee. Het was een mooi en intiem afscheid, waarbij mijn oma herdacht werd in de verschillende rollen die ze in haar leven had gehad.

Tegen hun eigen verwachting in, moesten de meiden huilen. We spraken over hoe je op verschillende manieren verdriet kunt hebben. Zo kun je ook stil verdriet van binnen hebben, zonder te huilen.

‘Maar mama,’ zei mijn jongste, met haar betraande gezichtje naar mij opkijkend, ‘als jij doodgaat, ga ik ook huilen’.  Daar moest ik dan weer van huilen.


Food for thought and action (schrijfoefening)

Wat wil je dat er later op jouw grafsteen staat? En leef je daar nu al zo veel mogelijk naar? Zo niet, wat zou je dan willen en kunnen veranderen? Wat heb je daarvoor nodig?

Je kunt hier een schrijfoefening van maken. Schrijf, zonder jezelf te censureren, op wat er in je naar boven komt als je over deze vragen nadenkt. Zitten er gedachten of gevoelens bij die je verrassen? Zitten er ideeën bij die je meteen zou kunnen toepassen? Komt er niets, laat het dan even. Soms komt er juist van alles omhoog op een moment dat je niet bewust bezig bent met de vragen.

De ideale moeder

Ik weet dat ze ergens in me zit, die ideale moeder

“Ik weet dat ze ergens in me zit. Die gezellige, geduldige en creatieve moeder. Die moeder die leuke uitjes voor de kinderen verzint, die gezellig met ze aan de keukentafel knutselt, die de meest prachtige en gezonde verjaardagstraktaties in elkaar flanst.

De ideale moeder

Die moeder die haar kinderen nooit langer dan een half uur per dag voor een beeldscherm laat zitten en in plaats daarvan met ze voetbalt op het plein. Die moeder die liefdevol maar ferm haar grenzen afbakent, consequent is, geen stoutkrukje nodig heeft om haar kinderen de dingen te laten doen die ze – in overleg met elkaar – afgesproken hebben.

Die ideale moeder die haar dagen vol energie begint en die ’s avonds, na haar werkdag, tijdens de gezonde verse maaltijd die ze met liefde heeft bereid, met aandacht luistert naar wat haar kinderen haar vertellen.

Die moeder die het geruzie tussen haar kinderen ziet als een manier om ze met conflicten te leren omgaan. De moeder die ’s avonds, nadat de kinderen naar bed zijn, op de bank zit met een goed boek, naar de sportschool vertrekt, mediteert of met een goede vriend(in) een diepzinnig gesprek voert in een café. Waarna ze na een goede nachtrust ’s ochtends weer met volle energie aan de dag begint.

De werkelijkheid

In werkelijkheid gaat het ongeveer zo. (En dat is dan nog alleen maar de ochtend.)

Nadat ik twee keer op de snooze button van de wekker heb geslagen, sleep ik me slaapdronken naar de keuken. Daar zie ik op de klok dat het al heel laat is. We moeten OPSCHIETEN! Mijn oudste van net zes jaar komt de keuken al ingelopen, maar voordat ik haar ‘goedemorgen’  kan wensen, racet ze naar haar tablet om een spelletje te spelen.

Ik ben te moe om er iets van te zeggen en loop naar beneden om mijn jongste van drie jaar van haar bed te lichten. Zij verkondigt dat ze nog wil slapen en draait zich demonstratief om. Ik waarschuw dat ik haar zo kom halen en sjok de trap weer op, onderwijl naar de Man roepend dat hij uit zijn bed moet komen.

Verstoppen onder mijn dekbed

Ik heb al wel vijf keer tegen mijn oudste dochter gezegd – lees: vanuit de keuken geschreeuwd – dat ze haar tablet weg moet leggen en zich aan moet kleden, maar ze is óf doof, óf ze heeft een totaal gebrek aan respect voor mijn ouderlijk gezag. Ik vermoed het laatste.

Ik pak haar kleren, loop naar haar toe en hijs haar in haar outfit, onderwijl mopperend dat ik het niet leuk vind. Mijn dochter speelt onverstoorbaar door op haar tablet.

Ik race naar de slaapkamer van mijn jongste en kan haar door middel van afleidingsmanoeuvres overhalen om mee naar boven te komen. Dat wil ze dan wel alleen als haar zes knuffelkonijnen mee mogen die ze per se zelf wil dragen. Iedere traptrede pauzeren we omdat er weer een knuffel is gevallen. Met een slakkengang gaan we de trap op.

Bovenaan de trap weersta ik de neiging om heel hard de trap weer af te rennen en me te verstoppen onder mijn dekbed totdat iedereen het huis uit is.

Een korte impressie van de rest van de ochtend

De rest van de periode totdat we de deur uitgaan, ziet er ongeveer zo uit:

Neem eens een hap van je boterham, we moeten zo weg! Maar ik wil geen krokodillenvlokken op mijn boterham, ik wil tijgervlokken! Ja, die zijn op, dus dat kan niet. Nou, dan wil ik geen boterham!

Nee, ik weet niet waar haar schoenen zijn, jij bent toch gisteren met haar naar buiten geweest? Oh hier zijn ze. Djezus, nou ligt de hele vloer onder het zand, klop die schoenen nou eens uit nadat ze in de zandbak is geweest!

Mama, ik wil die broek niet aan, ik wil mijn roze rok aan. Dat kan niet, want die zit in de was. Maar ik wil mijn roze rok aan! Dat kan niet, die is vies, die zit in de was, zeg ik net. Maar ik wil toch mijn roze rok aan!

Mama, ik wil tv kijken. Nee, nu niet, geen tv ’s ochtends. Maar maham, please? Nou, eventjes dan.

Trek je jas nou eens aan, ik heb het al weer drie keer gezegd! Pak je tas. Ja, en ook je gymtas. Shit, gymspullen vergeten te wassen. Nou ja, zo erg stinken kinderen nog niet op die leeftijd. Toch?”

Ouder en wijzer: inmiddels een ideale moeder?

Bovenstaande tekst kwam ik afgelopen vakantie tegen op mijn computer toen ik eindelijk de tijd nam om mijn oude bestanden te verwijderen. Ik had de tekst zo’n vier jaar geleden geschreven, nog voordat ik een blog had, en voordat ik het idee had om ‘iets’ voor drukke moeders te doen. Ik was het bestaan van de tekst totaal vergeten.

Als ik de tekst nu lees, moet ik glimlachen. Want hoewel niet iedere ochtend destijds ging zoals beschreven, besef ik wel hoe ver ik inmiddels ben gekomen. Hoe ik mijn ochtend weer heb ‘teruggenomen’ en hoe alles nu beter reilt en zeilt. Dat heeft deels te maken met de leeftijd van de meiden die nu natuurlijk veel zelfstandiger zijn dan vier jaar geleden.

Maar ik ben inmiddels ook gewoon ouder en wijzer.  Ik ben veel makkelijker geworden in tijd voor mezelf creëren, inclusief ’s ochtends, zonder schuldgevoel. Waardoor ik meer ‘geestelijke ruimte’ heb voor de andere gezinsleden.

En ik heb geaccepteerd dat dingen niet perfect hoeven, dat ‘goed genoeg’ ook prima is. Ik hoef al lang niet meer te voldoen aan mijn beeld van een ideale moeder. En dat maakt het leven een stuk fijner en relaxter.

Heb ik nou nooit meer een ochtend zoals hierboven beschreven? Zo’n ochtend waarop ik alles wat ik als kindertherapeut geleerd heb en aan andere ouders adviseer zelf totaal vergeet toe te passen? Natuurlijk wel. Ik ben ook maar een mens.

Maar gelukkig zijn die ochtenden nu wel een stuk schaarser. En ben ik veel vaker de moeder die ik vier jaar geleden voor ogen had. Minus de prachtige traktaties dan. En het voetballen.


Eerste hulp bij ochtendstress

  • Wil je weten hoe ik de ochtendstress overleef? Ongeveer een jaar geleden schreef ik er een blogpost over. Die lees je hier.
  • Inmiddels zien mijn ochtenden er weer iets anders uit en maak ik meer tijd voor mezelf ’s ochtends. Hier lees je erover.

Food for thought

Wat is in jouw ogen een ‘ideale moeder’? En kun je ooit aan dat ideaalbeeld voldoen? Welke onderdelen van dat ideaalbeeld kun je laten gaan? En hoe voelt dat?