Home » Archieven voor oktober 2017

Maand: oktober 2017

Ben je verantwoordelijk voor je eigen geluk? Wat mij stoorde in de Linda

Ben je verantwoordelijk voor je eigen geluk?

Wat was ik blij dat ik alleen was op zaterdagochtend, na mijn uitspatting van de nacht ervoor. Nee, geen uitspatting in de vorm van seks, drugs of alcohol. Tegenwoordig betekent ‘uitspatting’ voor mij: nog wakker zijn na twaalf uur ’s avonds.

Ik had de avond ervoor tot diep in de nacht gedanst tijdens het Amsterdam Dance Event, op een heel bijzondere locatie: de 20ste verdieping van de A’dam Toren, in MadaM. Met geweldig uitzicht over Amsterdam dat er uitzag als een sprookjesstad met allemaal kleine lichtjes.

Dansen op de 20ste verdieping in M'Adam, met een schitterend uitzicht over Amsterdam
Dansen op de 20ste verdieping in MadaM, met een schitterend uitzicht over Amsterdam

Stram lijf en de Linda.

Maar deze bijna 45-jarige moeder is een dergelijke late bedtijd in combinatie met uren non-stop dansen niet meer gewend. Dus toen op zaterdagochtend de Man met de meiden naar atletiek vertrok, nestelde ik me met mijn inmiddels stramme lijf en met de Linda. (één van mijn guilty pleasures) op onze heerlijk comfortabele bank.

Voor wie de Linda. nog niet kent: het is het maandblad van Linda de Mol. Met vaak quasi-grappige, quasi-shockerende en soms taboedoorbrekende artikelen. Waar ik – tegen mijn zin in – toch van smul. Daarnaast staat het blad vol enorm dure spullen waar ik me heerlijk over kan verwonderen. (Wie betaalt er 1.500 euro voor een jas? Of 400 euro voor een gezichtscrème? Niemand in mijn directe omgeving, vermoed ik.)

Maar dat terzijde.

Wat mij stoorde…

Dit keer was het thema van het blad ‘Heel Holland slikt’. Een van de artikelen besprak hoe we tegenwoordig steeds makkelijker naar pillen grijpen bij ongemakkelijke gevoelens. Ik kon me redelijk vinden in het artikel. Maar het volgende stukje zette me aan het denken:

“Daarnaast word je zelf verantwoordelijk gesteld voor je geluk – én voor je ongeluk. ‘Dat kan helemaal niet’, zegt de Wachter [dit is een Vlaamse psychiater]. ‘ Bij het leven horen dingen als pijn, tegenspoed en teleurstelling. Je hebt niet alles in de hand. Er kunnen zo veel factoren een rol spelen.'”

Wat mij stoort is dat geluk hier gelijkgesteld lijkt te worden met het hebben van een leven zonder tegenslagen of verdriet. Maar dat is niet wat geluk voor mij betekent. Want – en daar ben ik het wél mee eens – een leven zonder tegenspoed, teleurstelling of pijn bestaat niet.

Verantwoordelijk voor je eigen geluk?

Ik geloof wel degelijk dat je – in ieder geval gedeeltelijk – verantwoordelijk bent voor je eigen geluk. Want als jij dat niet bent, wie dan wel? Daarmee bedoel ik niet dat je verantwoordelijk bent voor alle dingen die je overkomen. Want jij kunt er niets aan doen als je een dierbare vriendin verliest aan kanker, als je kind autisme blijkt te hebben of als je wegens een faillissement je baan verliest bij het bedrijf waar je al tien jaar naar tevredenheid werkt.

Waar je wél invloed op hebt, is hoe je omgaat met wat er op je pad komt.

Blijf je hangen in verbittering, in negativiteit, in verzet? Of sta je jezelf toe om alle emoties werkelijk te doorvoelen en ‘door je heen’ te laten gaan, waardoor je ze kunt verwerken? Zodat je vervolgens wél weer kunt openstaan voor de mooie dingen van het leven?

Moeilijker dan het klinkt

Ik weet het: het klinkt makkelijker dan het soms in werkelijkheid is. Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen geluk betekent ook: hulp inschakelen – in welke vorm dan ook – als je merkt dat je er zelf niet meer uitkomt en je dit graag wilt veranderen.

Ik heb in mijn naaste omgeving meegemaakt hoe enorme kortsluiting kan ontstaan in de hersenen waardoor de eerste prioriteit overleven wordt. Gelukkig zijn is dan echt een brug te ver. ‘Gewoon’ kunnen functioneren (al dan niet met behulp van medicijnen) is in zo’n periode al een hele winst.

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat ik niet onderschat hoe moeilijk het voor sommigen onder ons is om geluk te ervaren, iets dat wellicht veroorzaakt wordt door een ongelukkige ‘bedrading’ in de hersenen. En dan kun je je inderdaad afvragen: ben je verantwoordelijk voor je eigen geluk?

Geluk in tijden van tegenspoed

Maar voor de meesten van ons is er ook in tijden van tegenspoed geluk te vinden. Soms komt geluk dan in de vorm van een hechtere band met dierbaren, soms komt het in de vorm van een inzicht waar je de rest van je leven wat aan hebt. Of in de vorm van een intensere beleving en waardering voor de kleine dingen, zoals je wel eens hoort bij mensen die weten dat ze niet lang meer te leven hebben.

En soms is het er gewoon een tijdje niet. Accepteren dat je je ongelukkig voelt, zonder verzet of een ander de schuld te geven: ook dat is verantwoordelijkheid nemen. En het kan heel veel rust geven.

Combinatie van keuzes en wat je overkomt

Mijn leven op dit moment is een combinatie van de – al dan niet bewuste – keuzes die ik in het verleden heb gemaakt én van alle fijne en nare gebeurtenissen die zich hebben voorgedaan.

Bewuste keuzes helpen me om steeds meer het leven te creëren zoals ik dat fijn vind.  Zo heeft het besluit om voor mezelf te gaan werken me veel vrijheid gebracht.

Sommige gebeurtenissen zijn me overkomen, zonder dat ik daarvoor gekozen heb of invloed op heb gehad. Een aanranding (#metoo), een traumatische bevalling, de scheiding van mijn ouders. Ik heb geen invloed op de gebeurtenissen zelf gehad; ik kon alleen maar invloed uitoefenen op hoe ik ermee omging, met vallen en opstaan.

Klein, maakbaar geluk

Dat ik tot diep in de nacht op een schitterende plek uren had gedanst, was ook een combinatie van onverwachte gebeurtenissen en een bewuste keuze.

Het was voor mij totaal onverwacht dat mijn oudste vriend me een paar dagen ervoor mee had gevraagd naar het Amsterdam Dance Event, daar had ik geen invloed op. (Normaal gesproken vraagt hij zijn jongere, hippere vrienden mee in plaats van deze bijna 45-jarig moeder die niet drinkt en normaal gesproken voor twaalven in bed ligt, zelfs in het weekend.)

Maar het was een bewuste keuze om mee te gaan en tot na drieën te blijven dansen. Mijn stramme lijf en de algehele vermoeidheid de dag erna nam ik op de koop toe.

En nu lag ik heerlijk alleen op de bank met een stukje chocola de Linda. te lezen. En dat was klein geluk, dat ik – voor een gedeelte althans – zelf gecreëerd had.

Food for thought

In hoeverre ben je verantwoordelijk voor je eigen geluk? En in hoeverre vind je dat geluk maakbaar is? 


Gerelateerde artikelen

Drukke ouders, drukke kinderen?

Drukke ouders, drukke kinderen?

‘Zulke ouders worden wij nooit’, verkondigde ik vroeger aan de Man en ieder ander die het horen wilde. ‘Van die ouders met van die drukke kinderen. Van die ouders die hun kinderen naar tien sport- en hobbyclubjes doen, waardoor die kinderen nooit eens echt tijd vrij hebben’.

Lummeltijd

De Man knikte altijd minzaam als ik me weer eens druk maakte over te drukke kinderen en las vervolgens verder in zijn krant. Maar, zo dacht ik, de Man was het in ieder geval met me eens. Hij zag ook het belang in van lummeltijd, van écht vrije tijd, waarin een kind – nou ja, het woord zegt het al – een beetje kan lummelen. In zijn eentje of met een vriendje of vriendinnetje.

En tenslotte was ik kindertherapeut, dus ik wist natuurlijk hoe het zat. Lummeltijd is goed voor je geest.

En in de drukke, prestatiegerichte samenleving van vandaag, met alle prikkels die continu binnenkomen, hebben we die lummeltijd heel hard nodig.

Mond vol tanden

Op een recente zaterdag langs de atletiekbaan sprak een moeder van een van de andere kinderen me aan. “Wat leuk dat Sterre ook mee gaat doen met de loopgroep op zondag,’ zei ze enthousiast.

Ik verslikte me in mijn water. ‘Eh ja,’ stamelde ik. Ik had geen flauw idee waar ze het over had.

Sterre ging al naar atletiek op woensdagen en zaterdagen en dat vond ik, naast haar gitaarles, een dag opvang en verplicht meegaan naar de zwemles van Lenthe, meer dan genoeg geplande activiteit in een week.

Toen Sterre voorbij kwam gelopen, besloot ik aan haar te vragen hoe het zat. Misschien was het allemaal een groot misverstand. Maar helaas.

‘Ja,’ zei Sterre, ik ga meedoen met de loopgroep iedere zondag, dat mag van papa’. ‘O’, was alles dat uit mijn mond kwam.

Stampvoeten als een klein kind

Ik besloot de Man om opheldering te vragen. ‘Hoezo gaat Sterre met de loopgroep op zondag meedoen’, vroeg ik met gevaarlijk zachte stem. De Man, die mij na zeventien jaar goed genoeg kent om te weten wanneer ik iets niet grappig vind, keek naar de grond.

‘Eh ja, stamelde hij, terwijl hij een schaapachtige blik mijn kant op waagde, ‘dat had ik nog niet met je besproken’.

Nee, dat was wel duidelijk! Blijkbaar was alles al in kannen en kruiken en gecommuniceerd aan Sterre en de andere atletiekouders. ‘Nou, als jij iedere woensdag, zaterdag én zondag langs de atletiekbaan wil staan, dan ga je je gang maar’, zei ik boos. En stampvoette heel volwassen weg.

Het echte probleem

Een deel van mij was gewoon boos dat de Man niet met mij had overlegd. Als ouders bespreek je zaken die de kinderen betreffen met elkaar voordat je een besluit neemt, vind ik. Daarnaast had ik echt geen zin om meerdere malen per week langs de atletiekbaan te staan. Het is – om het maar even populair te zeggen – niet mijn ding.

Maar een deel van mijn boosheid was principieel: naast school vind ik vijf tot zes dagen ‘verplichte’ of geplande activiteit gewoon te veel.

Zeker voor kinderen die gevoeliger lijken te zijn voor allerlei prikkels dan andere kinderen en die de lat voor zichzelf zo hoog leggen dat ze er regelmatig last van hebben.

Niet projecteren

Maar ik realiseerde me ook dat ik mijn relatief grote behoefte aan rust en alleen-tijd niet te veel moet projecteren op mijn meiden. Ik geloof nog steeds dat ieder kind (en iedere volwassene) baat heeft bij lummeltijd. Maar dat hoeft niet voor ieder kind dezelfde hoeveelheid te zijn.

‘Mop,’ begon ik die avond tegen Sterre, ‘lijkt de loopgroep je echt leuk?’ ‘Ja!’, antwoordde ze enthousiast. Ze voegde eraan toe: ‘Ik ga gewoon kijken hoe ik het vind. Als ik het niet leuk vind, dan stop ik gewoon’. Dat leek me een heel wijs antwoord.

Toch van die ouders

Ik nam me voor om goed in de gaten te houden hoe het met Sterre en haar drukke schema zou gaan de komende periode. Ook zou ik haar helpen om toch nog genoeg lummeltijd over te houden tussendoor.

En ik zou nooit meer hardop zeggen dat we niet van dat soort ouders zijn, met van die drukke kinderen. Want nu was ik wél zo’n soort ouder. 


Hoe weet je of je kind het te druk heeft?

Vaak hebben we de neiging om onze eigen gevoelens en wensen te projecteren op onze kinderen. Als dat gebeurt, zien we onze kinderen niet helemaal voor wie ze echt zijn. Zo kan het zijn dat je kind jouw behoefte aan veel sociale contacten niet deelt. Of dat je kind juist minder rust nodig heeft dan jij zelf.

Daarom betreft een deel van de onderstaande vragen eerst jezelf. Om daarna beter onderscheid te kunnen maken in wat voor jou geldt en wat voor je kind geldt.

Vragen die je jezelf kunt stellen om te bepalen of je kind het te druk heeft

Je kunt de antwoorden op de vragen opschrijven, zodat je er op een ander moment nog eens naar kunt kijken.

  • Richt je aandacht eerst op jezelf: hoe druk heb jíj het? Hoe richt jij je leven in en hoe voel je je daarbij? Waar laad jij van op en wat kost je energie?
  • Haal vervolgens een paar keer diep adem en denk nu aan je kind. Wat voor persoonlijkheid heeft je kind? Is je kind meer extrovert of introvert? Houdt je kind van actie met anderen of meer van rustig in een hoekje een boekje lezen? Heeft je kind heel veel energie of is hij/zij snel moe? Heeft je kind weinig of veel tijd nodig om ’s avonds in slaap te komen?
  • Wat herken je van jezelf in je kind en wat niet? Waarin is je kind anders dan jij? Hoe vind je dat?
  • Kijk eerlijk naar de verwachtingen die je hebt van je kind. Kun je accepteren dat je kind niet aan al jouw verwachtingen voldoet? Mag je kind zichzelf zijn, zelfs als je bepaalde dingen niet helemaal begrijpt?
  • Zijn er tekenen dat je kind het te druk heeft of te weinig rust krijgt? Lusteloosheid, vermoeidheid, moeilijk in slaap kunnen komen, hyperactiviteit, buikpijn of hoofdpijn zonder duidelijk aanwijsbare oorzaak, overmatige geïrriteerdheid, ’s ochtends niet kunnen opstaan, sneller verdrietig zijn, niet meer de dingen willen doen waar hij/zij altijd zo’n plezier in had: dit kunnen tekenen zijn dat je kind het te druk heeft of te weinig rust krijgt.
  • Vraag het je kind zelf! Wat vindt je kind van zijn schema? Vindt je kind dat zij het te druk heeft? Als dat zo is, geef je kind dan de ruimte om nee te zeggen tegen bepaalde activiteiten. Experimenteer samen met je kind: wat werkt wel en wat werkt niet?

Drukke kinderen, drukke ouders?

Als je je kind al in een vroeg stadium helpt om de verhouding tussen activiteit en rust aan te passen aan zijn behoeften, dan zal hij daar de rest van zijn leven profijt van hebben. Dit is jammer genoeg (nog) niet iets dat kinderen op school leren, dus hier kunnen wij ze een handje bij helpen.

En daarnaast geldt ook hier mijn persoonlijke motto: opvoeden is vóórleven. Want kinderen doen namelijk vaak na wat je doet en niet wat je zegt. Dus als jij voor jezelf een goede balans tussen activiteit en rust weet te creëren, dan geef je daarin het goede voorbeeld. 


Gerelateerde artikelen

 

Ben ik gelukkig? Het rapportcijfer dat ik mijn leven geef.

Ben ik wel gelukkig? Het rapportcijfer voor mijn leven

Voor iemand die een website met de titel Van druk naar geluk heeft, is het vreemd dat ik mezelf de vraag der vragen zelden stel:

‘Ben ik gelukkig?’  

Ik weet wel waarom ik mezelf die vraag niet zo vaak stel. Ik vind ‘m nogal beladen en veelomvattend. Daarbij: om die vraag te kunnen beantwoorden, moet ik wel weten wat mijn definitie van ‘geluk’ is. En dat vind ik nog best moeilijk.

Euforie of Heel Holland Bakt?

Want is ‘gelukkig’ dat gevoel van euforie bij een geweldig concert of als mijn website na veel geworstel eindelijk doet wat ik wil? Of is het de blijdschap die ik iedere ochtend voel als ik mijn bullet journal open, met de belofte van een nieuwe dag?

Ik word blij van tekenen en schrijven in mijn bullet journal.
Ik word gelukkig van tekenen en schrijven in mijn bullet journal.

Of is geluk het misschien het knusse gevoel zondagavond als ik onder een dekentje op de bank naar Heel Holland Bakt kijk?

Misschien is het ook wel de ontroering die ik voel als een van de meiden zichzelf overwint. Of het gevoel van dankbaarheid als ik een fijn gesprek met een vriendin voer op een mooie woensdagmiddag aan het strand. Of de voldoening die ik voel als ik iemand een stapje verder heb kunnen helpen op haar of zijn pad.

De rust en de ‘rush’

Geluk is voor mij ook het gevoel van de zon op mijn huid, de schaterlach van een van de meiden, een mooi boek. Het is de voldoening in het schrijven, de stilte in mijn hoofd na een meditatie, de beat van de muziek waar ik op dans.

Geluk is voor mij de uitbundige vreugde én de stille tevredenheid. De ‘rush’ én de rust. 

De mening van mijn dochter

Ik besluit de vraag der vragen te stellen aan Lenthe, mijn jongste dochter van 7 die net voorbij komt gehuppeld. ‘Lenthe, ben jij gelukkig?’ Ze komt naar de tafel waaraan ik zit, leunt er met haar ellebogen op en kijkt me aan.

‘Ja, omdat ik een goede verzorging heb en ik krijg genoeg eten. En ik ben vaak blij en ik zit op school en sommige kinderen in andere landen moeten werken. En ik heb gewoon een goed leven’, besluit ze stellig. Waarna ze weer verder huppelt.

(Hoe de Man en ik, beiden toch van het soms te bedachtzame en te serieuze type, zo’n zonnig en slim maar ongecompliceerd en stellig kind hebben weten te produceren, is mij regelmatig een raadsel.)

Wat de geluksexperts zeggen

Er zijn allerlei geluksexperts die van alles te zeggen hebben over geluk. Wat het precies is en hoe je het wordt. Wat het verschil is tussen geluk, plezier, welzijn en tevredenheid. Dat we allemaal een soort basisniveau (baseline) hebben qua geluk, bepaald door je genen en je persoonlijkheid, en dat je na uitschieters naar boven en naar beneden meestal weer op je eigen baseline terugkomt.

Maar ook dat je daarnaast voor zo’n 40% je eigen geluksgevoel kunt beïnvloeden.

Dat is het deel waar ik het vaak over heb in dit blog. Je kunt veel gebeurtenissen in je leven namelijk niet voorkomen, maar je kunt wel kiezen hoe je ermee omgaat, ook al is dat niet altijd makkelijk. En op die manier, met het veranderen van je mindset, het stellen van de ‘juiste’ prioriteiten en het nemen van de ‘juiste’ actie, kun je invloed uitoefenen op hoe je je voelt.

Ik bepaal het zelf

Ik vind het allemaal reuze interessant, de meningen van de verschillende experts (die elkaar overigens ook wel eens tegenspreken), en ik lees er dan ook veel over.

Maar uiteindelijk bepaal ik zelf wat voor mij geluk is.

En daar heb ik geen definitie voor nodig met woorden die toch slechts kunnen raken aan het gevoel maar het nooit helemaal kunnen beschrijven.

Maar ben ik nu gelukkig?

Maar dan blijft de vraag: ben ik gelukkig? Ik vind het nog steeds lastig om die vraag te beantwoorden, want dat verschilt van moment tot moment. Ik kan in een moeilijke periode een intens gevoel van geluk ervaren en me op ‘gewone’ dagen ook best wel eens ongelukkig voelen.

Maar als iemand me zou vragen om mijn leven een gemiddeld rapportcijfer te geven van 1 tot 10, weet ik wél een antwoord.

Dan komt, zonder daar teveel over na te denken, het getal 8 omhoog. Met regelmatig uitschieters naar boven en af en toe een uitschieter naar beneden.

En daar ben ik best heel gelukkig mee. 


Food for thought (and action)

Welk rapportcijfer zou jij je leven gemiddeld geven? En ben je daar tevreden mee? Wat betekent geluk voor jou? Wat doe je of laat je om je geluksgevoel op een positieve manier te beïnvloeden?

Wil je nu iets doen om je geluksgevoel (hoe je dit ook definieert) te bevorderen?

  • Schrijf voor jezelf 3 (kleine) dingen op waar je blij van wordt, of een tevreden of dankbaar gevoel van krijgt. Vaak beïnvloedt het opschrijven alleen je stemming al positief. 
  • Zit er tussen de dingen die je hebt opgeschreven iets wat je nu zou kunnen doen? Doe het dan! Kan het nu niet, plan het dan op een later moment in. 
  • Maak het niet te ingewikkeld. Vele kleine stapjes brengen je ook een heel eind.
  • Herhaal dagelijks…

Met je kinderen

Je kunt deze oefening natuurlijk ook samen met je kind(eren) doen. Want als kinderen al vroeg leren dat ze voor een deel invloed kunnen uitoefenen op hoe ze zich voelen, hebben ze daar de rest van hun leven profijt van.

Mijn boekenlijst en uitdaging: 18 voor 2018

18 vóór 2018: mijn boekenlijst (en uitdaging)

Als kind hield ik al van lezen. Toen ik eenmaal op de lagere school had geleerd hoe het moest, las ik stapels boeken. Met een boekje in een hoekje, verloren in de wereld die de schrijvers hadden geschapen, ik vond het heerlijk.

Braaf meisje

Dat veranderde op de middelbare school toen we verplicht bepaalde boeken moesten lezen voor onze boekenlijst. En als iets ‘moet’ (vooral van iemand anders) word ik opstandig. Nou ja, van binnen dan.

Want als braaf middelbareschoolmeisje las ik keurig alle verplichte kost en maakte zelf mijn uittreksels, waar anderen die van elkaar kopieerden zonder de boeken zelfs maar open te slaan. Wat had ik een bewondering voor hun lef.

Na de middelbare school duurde het nog even voordat ik weer ging lezen voor mijn plezier. Ik kan me niet meer herinneren wanneer de omslag precies kwam. Maar gestaag vulden mijn kasten zich met boeken en lagen er weer stapels naast mijn bed. Ik had mijn oude liefde teruggevonden!

Mijn andere liefde

Mijn andere liefde, de Man, vond het in het begin van onze relatie maar niets dat ik voor het slapengaan altijd wilde lezen. En ik vond het heel jammer dat hij niet dezelfde liefde voor boeken had als ik.

Maar op een avond toen we in bed lagen, pakte hij tot mijn verrassing ook een boek. (Misschien uit verveling, maar toch.)  Ik kan me dat moment nog heel goed herinneren: lagen we samen te lezen in bed. Ik vond het zó gezellig!

En gelukkig hebben we die gewoonte nooit meer afgeleerd. Overigens liggen op zijn nachtkastje boeken over Ghandi en vrijheid volgens de Bhagavad Gita, een onderdeel van een omvangrijk epos uit India; op het mijne een roman van Philippa Gregory over drie koninginnen in Engeland en Schotland in de 16e eeuw. Verschil moet er zijn.

Netflixen of lezen?

Ik vind weinig zo ontspannend en inspirerend als een fijn boek lezen. Ik kom ervan tot rust. Mijn gedachten zijn gericht op één ding (het verhaal of de boodschap die een schrijver probeert over te brengen) en ik kan me even afsluiten van al het andere dat een leven met werk en kinderen met zich meebrengt. Van druk naar geluk dus.

Lezen vertraagt voor mij de tijd. Na een uurtje lezen heb ik bijgetankt en ben ik ontspannen.

Een uurtje Netflixen is voor mijn gevoel in een paar seconden voorbij. Het is grotendeels kant-en-klaar vermaak, fastfood: lekker op z’n tijd, maar niet echt ‘fulfilling’ en ik blijf honger houden.

Ehm…

Nou, zeg je, dan lees je dus vast heel veel. Ehm… Ik lees ’s ochtends als onderdeel van mijn routine minimaal 10 minuten in een interessant non-fictie boek. Ik doe ’s avonds hetzelfde, maar dan in een roman of een ander ‘lichter’ boek waarvan ik het niet zo erg vind als ik de volgende avond niet meer precies weet wat er ook alweer in stond.

Maar ik wil meer lezen, juist omdat het me zoveel biedt. Dus dit wordt één van mijn prioriteiten voor de komende maanden.

Een bijkomstig voordeel: opvoeden is vóórleven (in dit geval vóórlezen), dus hoe meer mijn kinderen mij in een boek zien lezen in plaats van naar een scherm zien staren, hoe meer zij geneigd zijn zelf een boek te pakken.

18 before 18

Op het internet zag ik de laatste tijd regelmatig ’18 before 18′ langskomen. Bijvoorbeeld: achttien projecten voor 2018 afronden, of achttien dingen opruimen voor 2018.

Ik dacht: wat als ik mezelf nou eens als uitdaging geef om 18 boeken vóór 2018 te lezen? Ik heb nog genoeg ongelezen boeken in de kast liggen, dus wat houdt me tegen?

En als ik er hier over schrijf, is de kans groter dat ik het daadwerkelijk ga doen. Helemaal als ik mijn vorderingen op een visuele manier bijhoud in mijn bullet journal. (Je kunt meer zien op mijn aparte instagramaccount bulletjournal_sascha.)

18 boeken vóór 2018 (mijn boekenlijst) in mijn bullet journal
18 boeken vóór 2018, zo houd ik het bij in mijn bullet journal

Lukt het me nou niet om achttien boeken vóór 2018 te lezen? (Want we praten grofweg over iets meer dan één boek per week.) Geen probleem. Want ik weet zeker dat ik er in ieder geval méér lees dan wanneer ik mezelf niet deze uitdaging zou geven. En daar gaat het om.

Wat er op mijn boekenlijst staat

In tegenstelling tot de middelbare school, staan er nu op mijn boekenlijst alleen titels die ik interessant of gewoon leuk vind. Hieronder vind je mijn lijst. Het is een mengelmoesje van verschillende soorten boeken.

Overigens kan de lijst ieder moment veranderen, want als ik een boek uit heb, pak ik een boek wat op dat moment het meeste aan me trekt, ook al staat het misschien niet op mijn lijst.

Ik heb de link naar de boeken op bol.com toegevoegd (hoewel ik zelf liever naar een ‘stenen’ boekhandel ga), mocht je geïnteresseerd zijn en een omschrijving willen lezen. Een aantal van de Engelstalige boeken zijn ook in het Nederlands verschenen.

Heb jij boeken die je mij nog zou aanraden? Ik hoor het graag!

Met een boekje in een hoekje

Dit bericht is bijna klaar. Daarna wil ik nog een paar werkzaken afronden. En dan trek ik me terug voor een uurtje, met een boekje in een hoekje, net zoals ik dat vroeger deed als klein meisje.


Food for thought and action

Hou jij ook van lezen? Zo ja, neem je er dan genoeg tijd voor? Welke boeken zouden er op jouw boekenlijst staan? En: doe je mee met de uitdaging?