Home » Archieven voor november 2017

Maand: november 2017

Plezier volgens Gretchen Rubin, van druk naar geluk

Drie soorten plezier volgens Gretchen Rubin

Na het bericht van vorige week waarin we belangrijke levenslessen van de stervenden leerden, vond ik het wel weer tijd voor iets ‘lichters’, namelijk: plezier maken.

Want plezier draagt bij aan een goed humeur en vergroot ons geluksgevoel. Op de momenten dat je plezier ervaart, ben je in staat om de dagelijkse drukte even los te laten. 

Een paar jaar geleden had ik het boek ‘The Happiness Project‘ van Gretchen Rubin gelezen, als e-book. Een paar weken geleden besloot ik om het boek opnieuw te lezen, dit keer op papier en met een roze markeerstift in de aanslag.

Iedere maand een ander thema

In haar zoektocht naar geluk wijdt Rubin telkens een maand aan een bepaald aspect van haar leven, zoals vitaliteit, haar relatie met haar man, het ouderschap, vriendschap en werk.

Ze onderzoekt of de veranderingen die ze iedere maand doorvoert haar ook daadwerkelijk gelukkiger maken.

Zo besluit ze bijvoorbeeld om vroeger naar bed te gaan, minder tegen haar man te zeuren, in de ochtend te zingen en haar vrienden een kaartje te sturen als ze jarig zijn – normaal vergat ze hun verjaardagen altijd.

Plezier volgens Gretchen Rubin

Een van de dingen die Rubin zich voorneemt, is om meer plezier te hebben. Ze onderscheidt daarbij drie soorten plezier, die alle drie op een andere manier bijdragen aan ons geluk:

  1. Challenging fun: uitdagend plezier
  2. Accommodating fun: ‘aanpassend’ of ‘tegemoetkomend’ plezier
  3. Relaxing fun: ontspannend plezier

Hieronder leg ik de soorten plezier uit en geef voorbeelden uit mijn eigen leven.

Drie soorten plezier volgens Gretchen Rubin

Challenging fun (uitdagend plezier)

Uitdagend plezier geeft de meeste voldoening, maar kost vaak ook de meeste tijd en energie. Het kan gepaard gaan met hard werk en frustratie, maar dat is het uiteindelijk allemaal waard.

Het zelf maken van mijn website valt in deze categorie. Wat heb ik af en toe lopen schelden als het weer niet ging zoals ik wilde. Maar wat wás ik blij, iedere keer dat ik had uitgevogeld hoe iets moest.

Het wekelijks schrijven van mijn blog schenkt me ook heel veel voldoening (en veroorzaakt een hoop minder frustratie dan het geworstel met de website). Schrijven helpt me om mijn gedachten te ordenen en ik leer er zelf ook iedere keer wat bij.

Dat ‘leren’ is wat voor mij uitdagend plezier de moeite waard maakt en bijdraagt aan mijn geluk.

Accommodating fun (aanpassend of tegemoetkomend plezier)

Een ander soort plezier is volgens Gretchen Rubin ‘accommodating fun’, onhandig vertaald als ‘aanpassend’ of ‘tegemoetkomend’ plezier. Het is het soort plezier dat je hebt als je met je kinderen naar de speeltuin gaat of naar een etentje met familie.

Het is minder uitdagend dan de eerste soort plezier (hoewel een familie-etentje of een trip naar de speeltuin voor sommigen van ons ook heel goed in de eerste categorie kunnen vallen), maar het vereist wél een bepaalde mate van energie en aanpassing aan anderen. 

Mijn oudste moest een surprise maken voor school en had daarvoor cadeautjes nodig en wat knutselspullen. De jongste wilde ook mee. Met z’n drieën liepen we dus op een woensdagmiddag eerst langs Pipoos (een geweldige winkel waar creatievelingen hun hart kunnen ophalen) en toen langs Intertoys en de Hema.

Zou ik dit zelf uit vrije wil uitgekozen hebben als ontspannende activiteit? Nee.

Maar het was wél heel gezellig. Op de terugweg liepen we over de Albert Cuypmarkt waar de meiden tot grote blijdschap een warme stroopwafel met chocopasta kregen (en ik een frietje wegwerkte). 

‘Aanpassend plezier’ verbetert relaties en zorgt voor mooie herinneringen, aldus Gretchen Rubin, en draagt op die manier bij aan ons geluk.

Relaxing fun (ontspannend plezier)

Relaxing fun kost volgens Gretchen Rubin nauwelijks energie. Je raakt er niet van gefrustreerd, je hoeft je niet of nauwelijks aan anderen aan te passen en het vereist geen organisatie. 

Voor mij valt plannen in mijn bullet journal in deze categorie. Ik vind het heerlijk om op zondagavond mijn week vooruit te plannen met gekleurde stiften, stempels en mooie sticky notes (lees hier hoe ik daarom uitgelachen word).

En ja, ook Netflix kijken valt in deze categorie. Maar als ik dat te lang achter elkaar doe, is het niet meer zo ‘relaxing’. Dan word ik er vooral lethargisch van en heb ik geen zin meer om andere dingen te doen.

Wat ons gelukkig maakt

Volgens Gretchen Rubin blijkt uit onderzoek dat vooral uitdagend plezier en aanpassend of tegemoetkomend plezier op de lange termijn bijdragen aan ons geluk.

Want deze vormen van plezier bevatten de elementen die het sterkst bijdragen aan ons geluksgevoel: sterke persoonlijke relaties en persoonlijke groei.

Als ik eerlijk ben…

Als ik eerlijk ben, liggen mijn pleziertjes vaak op het vlak van uitdagend en ontspannend plezier. Ik neig er eerder naar dingen in mijn eentje te doen en uit te vogelen, dan met anderen. Me ‘aanpassen’ aan anderen, dingen samen met anderen doen, ik kan het prima en vind het vaak leuk, maar het kost me wel veel energie.

Maar omdat aanpassend plezier ook voor een belangrijk deel bijdraagt aan mijn geluk, ga ik daar de komende periode maar eens wat meer aandacht aan besteden.

Heb ik even geluk dat de naderende feestdagen zich hier uitstekend voor lenen…

Food for thought

Hoe zit het met jouw plezier? In welke categorie valt jouw plezier vooral? En ben je daar tevreden mee of zou je daar iets in willen veranderen? Zo ja, wat ga je anders doen?  En hoe zit het met je kinderen? Kun je ze helpen om verschillende soorten plezier te hebben? 

vijf belangrijkste levenslessen van de stervenden, the top five regrets of the dying

Ik wou dat ik… 5 levenslessen van de stervenden

Soms komt het voor dat een boek diepe indruk op me maakt. Door de thematiek, door de toon of door de waardevolle lessen die het boek me leert.

Een van de boeken die voor mij in de categorie ‘indrukwekkend’ valt, is ‘The Top Five Regrets of the Dying. A Life Transformed by the Dearly Departed‘. Het boek is geschreven door de Australische Bronnie Ware, die een tijd lang intensief zorgde voor mensen die op sterven lagen.

In ons hectische leven zorgen de lessen in dit boek voor een reality check: wat is nou écht belangrijk? Want soms verliezen we dat in de dagelijkse drukte uit het oog.

Hoopvol boek

Het lijkt in eerste instantie geen vrolijk boek. Het gaat immers over mensen die op sterven liggen en de zaken waar zij spijt van hebben. En wij, de levenden, worden liever niet geconfronteerd met de dood. Of met alle dingen waar we zelf spijt van hebben.

Maar het boek is met zoveel liefde, empathie en openheid geschreven en bevat zulke waardevolle lessen, dat ik het toch ook een hoopvol boek vind.

Want hoewel het voor de stervenden in het boek soms te laat was – maar niet altijd, ook op het allerlaatst kunnen dingen nog rechtgezet of verwerkt worden – hebben de meesten van ons nog tijd.

Wij hebben nog de mogelijkheid om de lessen uit het boek in praktijk te brengen. Zodat we op ons sterfbed geen spijt hoeven voelen en met acceptatie – en hopelijk tevredenheid – terug kunnen kijken op het leven dat we geleid hebben.

‘Ik wou dat…’ 5 levenslessen van de stervenden

Tijdens het werk met haar cliënten stuitte Bronnie Ware op vijf belangrijke zaken waar haar cliënten spijt van hadden; dingen die zij anders zouden doen als zij het leven over konden doen. Hier de vijf belangrijkste levenslessen van de stervenden:

  1. Ik wou dat ik de moed had gehad om het leven te leiden dat bij mij paste en niet bij wat anderen van me verwachtten.
  2. Ik wou dat ik niet zo hard had gewerkt.
  3. Ik wou dat ik de moed had gehad om mijn gevoelens te uiten.
  4. Ik wou dat ik contact had gehouden met vrienden.
  5. Ik wou dat ik mezelf had toegestaan gelukkiger te zijn.

The top five regrets of the dying - levenslessen van de stervenden

Geen recht

Het opsommen van dit rijtje levenslessen doet geen recht aan het boek, waaruit enorm respect en empathie blijkt voor de mensen die ze verzorgde. Naast haar ervaringen met haar cliënten, beschrijft Bronnie Ware ook haar eigen innerlijke reis en de diepe dalen waar zij zelf doorheen is gegaan.

Bronnie Ware laat zien hoe zij de lessen probeert toe te passen in haar eigen leven. Een leven dat uiteindelijk getransformeerd wordt door haar werk met de mensen die zij verzorgde.

Hoe je de lessen toepast

En dan volgt natuurlijk de vraag hoe je deze lessen zelf kunt toepassen, in je eigen leven. Jij bent uniek en jouw weg is niet de mijne, dus daar kan ik je helaas geen pasklaar antwoord op geven.

Ik denk wel dat het begint met eerlijk durven kijken naar jezelf. In hoeverre leid je het leven dat bij jou past? In hoeverre durf je je gevoelens te uiten? Zie en spreek je je vrienden genoeg? Werk je misschien te hard waardoor je te weinig tijd overhoudt voor wie en wat je dierbaar is?

Pas als je een duidelijk beeld hebt van hoe je leven er nu voorstaat, kun je kijken naar wat je anders wilt. Je kunt ontdekken wat je tegenhoudt en wat je kan helpen om te veranderen wat je wilt veranderen. 

Het toepassen van deze levenslessen van de stervenden zal niet altijd van een leien dakje gaan; dat gaat werkelijke transformatie zelden. Maar, zoals uit het boek van Bronnie Ware blijkt, het is wél de moeite waard.

Mijn sterfbed

Als ik later op mijn sterfbed lig, hoop ik dat ik kan zeggen dat ik de lessen in praktijk heb gebracht. Dat ik me niet (te vaak) heb laten overspoelen door de dagelijkse drukte. Dat ik niet uit het oog ben verloren wat ik belangrijk vind.

Maar bovenal hoop ik dat ik zal kunnen berusten in hoe mijn leven is gelopen. Dat ik terugkijk en kan zeggen: ‘Het was goed zo, ik heb mijn best gedaan, ik heb liefgehad en ik heb mijn eigen leven geleid’.

Én ik hoop met heel mijn hart dat ik het geluk heb iemand te treffen zoals Bronnie Ware om me te verzorgen als het einde nadert, mocht het ooit nodig zijn. Dat gun ik eigenlijk iedereen.

Geheugensteuntje nodig? Download de pdf

Wil je een geheugensteuntje om deze levenslessen te onthouden? Download dan de pdf door op het plaatje hieronder te klikken.

Belangrijke levenslessen van de stervenden


Ik lees boeken het liefst in hun originele taal. Lees je liever in het Nederlands? Het boek is hier verschenen onder de titel:
Als ik het leven over mocht doen. Een jonge vrouw op zoek naar de vijf belangrijkste levenslessen.


Gerelateerde artikelen

Waar ik nee tegen zeg

Nee zeggen: waar ik nee tegen zeg (met invulblad)

Op de avond voor haar tiende verjaardag zat ik met mijn oudste dochter de Voice te kijken, een van de weinige programma’ s waarvoor we de televisie nog aanzetten.

Na een uurtje vertelde ik haar – zoals gebruikelijk – dat het tijd was om naar bed te gaan. De rest van de Voice zouden we opnemen. ‘Mop, even je tanden poetsen en dan naar bed,’ zei ik tegen mijn eerstgeborene. Ze keek me kort aan, zei pontificaal ‘Nee’ en draaide haar hoofd weer naar de televisie.

‘Eh, pardon?’ zei ik verbouwereerd. ‘Nee’, herhaalde ze nog eens.

Ik was er even stil van. Tijd rekken om nog niet naar bed te hoeven, een beetje zeuren (‘ah, maham’), dat kende ik wel. Maar dit pontificale ‘nee’ was nieuw voor mij. (Van mijn oudste dan, de jongste is meestal heel stellig en vocaal als ze het ergens niet mee eens is). Zou dit dan echt het begin van de pubertijd zijn? vroeg ik me af.

Ze bleef nee zeggen

Ik legde mijn oudste uit dat ze morgen een drukke dag had, met atletiektraining in de ochtend, bezoek voor haar verjaardag in de middag en nog een etentje in de avond. We stuurden haar niet naar bed om haar te pesten, maar juist zodat ze voldoende uitgerust was om van haar verjaardag te kunnen genieten.

Het mocht niet baten. Haar antwoord bleef ‘nee’.

Tja, en als een goede uitleg niet meer werkt, dan komt het aan op ouderlijk gezag en een kleine dreiging in de trant van een aantal dagen geen iPad kijken. Pedagogisch lekker verantwoord, maar het werkt wel (vooral omdat de meiden weten dat de genoemde maatregel ook wordt doorgevoerd – meestal dan).

Waar ik nee tegen zeg

Waar ik tegenwoordig nee tegen zeg

Nadat ik mijn oudste had ingestopt, wat tot mijn grote verbazing mocht ondanks dat de Man en ik enige momenten daarvoor tot stomste ouders ter wereld waren bestempeld, dacht ik na over ‘nee zeggen’. En in het bijzonder over de dingen waar ik, in tegenstelling tot een aantal jaren geleden, tegenwoordig nee tegen zeg. Een paar voorbeelden:

  • Altijd voor iedereen beschikbaar zijn

Zo neem ik bijvoorbeeld niet ieder telefoontje aan, ook al ben ik feitelijk gezien beschikbaar. Ben ik met iets bezig? Dan maak ik dat eerst af. Heb ik behoefte aan stilte op dat moment? Dan bel ik terug op een ander moment. Op de momenten dat ik dan wel contact maak, bén ik er ook echt met mijn volle aandacht voor de ander.

Ook voor mijn meiden ben ik niet altijd beschikbaar. Als ik ’s ochtends vroeg achter mijn bureau zit en mijn deur dicht heb, dan weten ze dat ik wel beschikbaar ben om ze een dikke knuffel te geven, maar dat ze me daarna even met rust moeten laten.

Door niet altijd voor iedereen beschikbaar te zijn, ben ik uiteindelijk gezelliger voor mijn omgeving, productiever in wat ik wil doen én doe ik het met meer energie en plezier.

  • Voldoen aan alle sociale verplichtingen

Ik doe niets op de school van de meiden, behalve af en toe met een schoolreisje meegaan. Ik ben geen klassenouder, help niet mee met het op- en aftuigen van de kerstboom, of met het versieren van de aula voor Sinterklaas. En dat wordt stilletjes wel van ouders verwacht. Ik heb me daar even schuldig over gevoeld. Maar mijn tijd is beperkt en mijn prioriteiten liggen op andere vlakken.

  • Nog werken na het avondeten 

Voor sommige ouders is werken na het avondeten, of als de kinderen op bed liggen, wél een goede keuze (of een noodzaak). Maar ik heb gemerkt dat dat voor mij niet geldt. In de tijden dat ik ’s avonds laat nog doorwerkte, sliep ik slechter en werd ik sneller ziek. Nu stop ik vóór het avondeten.  Want morgen is er weer een dag.

  • Perfectionisme

Mijn perfectionisme is de afgelopen jaren steeds meer omgevormd tot plezier scheppen in het goed en met aandacht doen van dingen. Voor mij zit er een groot verschil tussen deze twee. Mijn perfectionisme was voornamelijk gebaseerd op de angst niet goed genoeg te zijn. Het ging gepaard met de drang te bewijzen dat ik niet dom was, aan anderen én aan mezelf.

Plezier scheppen in iets goed en met aandacht doen, geeft mij een fundamenteel ander gevoel dan iets vanuit perfectionisme doen. Het is een gevoel van voldoening en ‘joy’ in plaats van opluchting.

Nee zeggen vanuit autonomie of vanuit weerstand?

Mijn Nee is meestal een weloverwogen Nee, een autonome keuze. (Behalve als ik ongesteld moet worden, dan kan een Nee ook heel goed vanuit grote weerstand komen.)

Over het algemeen houdt mijn Nee in dat ik Ja zeg tegen iets anders, iets dat beter aansluit bij mijn prioriteiten. Het is een Nee dat me helpt om het leven te leiden dat bij mij past en niet bij een ander.

Geen stomme ouders meer

De volgende ochtend vond mijn oudste dochter ons gelukkig niet langer de stomste ouders ter wereld. En het werd een leuke dag, vol Ja’s.

Ik besefte dat ik nu een tiener in huis had, weer een mijlpaal. Een tiener die ongetwijfeld nog heel vaak Nee zou zeggen. Daarbij wil ik haar helpen om vooral Nee te leren zeggen vanuit autonomie en minder vanuit pure weerstand (hoewel dat natuurlijk ook gewoon bij de puberteit hoort) of omdat het door anderen is ingegeven.

Ik zal haar Nee’s in ieder geval zoveel mogelijk respecteren. Want ze zal dat woordje nog hard nodig hebben om haar eigen leven te leiden, in deze prestatiegerichte maatschappij vol impulsen en verwachtingen. 

Moeite met nee zeggen? (zelf aan de slag…)

Vind je het moeilijk om Nee te zeggen? Lees dan het artikel:

  • Lees dan het artikel: 4 tips om vaker nee te zeggen én je er goed bij te voelen
  • Je kunt ook het werkblad ‘Waar ik Nee tegen zeg’ hieronder downloaden, printen en invullen. Door het blad in te vullen, bepaal je waar je Nee tegen wilt zeggen en waarvoor je hiermee ruimte creëert. Je kunt ook onderzoeken welke gevoelens Nee zeggen bij je oproept en hoe je je zult voelen als je meer ruimte voor jouw Ja’s maakt.

Ik ben benieuwd naar jouw Nee’s en waar deze ruimte voor maken. Wil je je Nee’s en je Ja’s met me delen? Stuur me dan een mailtje (info@vandruknaargeluk.nl). Jouw lijst blijft natuurlijk vertrouwelijk.

Werkblad Nee zeggen

Wat 'ik heb geen tijd' eigenlijk betekent

Wat ‘ik heb geen tijd’ eigenlijk betekent (met invulblad)

Komende week ga ik eindelijk een begin maken met het boek dat ik wil gaan schrijven, zo bedacht ik in het weekend.

Maar toen ik mijn bullet journal erbij pakte op zondagavond om mijn week te plannen zag ik het al: deze week ging het niet lukken. Ik had er gewoon geen tijd voor. Het was overigens al de zoveelste week dat ik er ‘geen tijd voor had’.

Hoe vaak?

Hoe vaak zeggen we niet ‘Ik heb geen tijd om…’? Geen tijd om te sporten, geen tijd om met vrienden af te spreken, geen tijd om even bij te komen, geen tijd om gitaar te leren spelen.

Er kunnen natuurlijk allerlei redenen zijn waarom we zeggen dat we ergens geen tijd voor hebben. We kunnen ergens tegenop zien, bang zijn om te falen, er gewoon geen zin in hebben, of inderdaad echt te veel andere zaken op ons bord hebben.

Geen tijd? Geen prioriteit!

Maar wat er ook voor diepere oorzaak zit achter het zinnetje ‘ik heb er geen tijd voor’, uiteindelijk zeggen we ermee: dit heeft voor mij geen prioriteit (op dit moment althans).

En hiermee bedoelen we: ik vind het, om wat voor reden dan ook, niet belangrijk of urgent genoeg om er nu tijd aan te besteden.

Want natuurlijk kan ik best een paar uur in de week vrij maken om aan een boek te werken. Maar blijkbaar kijk ik die paar uur liever een serie op Netflix of doodle ik in mijn bullet journal omdat ik daar zo fijn rustig van word.

Hoe je het ook bekijkt, ik geef daarmee de prioriteit aan netflixen of doodlen, boven het schrijven van een boek. En dat is een keuze.

Van plannen en doodlen in mijn bulletjournal word ik rustig
Van plannen en doodlen in mijn bulletjournal word ik rustig

Je prioriteiten onder de loep nemen

Op zich geeft het natuurlijk helemaal niets; niemand zit te wachten op mijn boek. Maar op het moment dat je het merendeel van je tijd besteedt aan zaken die niet wezenlijk bijdragen aan wat jij belangrijk vindt of waar je gelukkig van wordt, of als de drukte je altijd ‘overkomt’, dan is het misschien tijd om je prioriteiten eens onder de loep te nemen.

Want – en ik zeg het wel vaker, ook tegen mezelf – dit leven leef je maar één keer. En het is zo zonde om je tijd te verdoen met dingen die er niet toe doen.

Verantwoordelijkheid nemen voor je tijd

En dan gaat het uiteindelijk om de vraag: durf je verantwoordelijkheid te nemen voor je tijd? Of liever gezegd: voor hoe je je tijd besteedt en waar je je aandacht aan geeft? Of blijf je slachtoffer van de drukte?

Tijd kun je echt maar één keer besteden; eenmaal bestede tijd komt nooit meer terug. En jij bent de enige die een keuze kunt maken – en iedere dag bewust of onbewust al maakt – in hoe je je tijd besteedt.

Bijna 45, maar in mijn hoofd nog altijd 33

In januari vier ik mijn 45ste verjaardag. En daar schrik ik soms best van. Want in mijn hoofd ben ik op de één of andere manier nog altijd 33 (hoewel de spiegel me elke dag iets anders vertelt).

Met een beetje geluk ben ik dus op de helft van mijn leven.

Wat wil ik nog doen? Wie en wat vind ik belangrijk? Hoe wil ik mijn dagen indelen, hoe wil ik leven?

Deze vragen helpen me om mijn aandacht gericht te houden op datgene wat er voor mij echt toe doet. En zo zorg ik ervoor dat ik het merendeel van de tijd die me hier nog rest, geef aan de mensen en dingen die belangrijk voor me zijn. Aan mensen en dingen die betekenis geven aan mijn leven of waar ik gelukkig van word.

Want, echt, het leven is – hoe cliché ook – te kort om te verdoen aan dingen die er niet toe doen. 


Zelf aan de slag

Ben je benieuwd naar waar je allemaal geen tijd voor hebt? En of daar voor jou belangrijke dingen tussen zitten waaraan je wel graag meer tijd en aandacht zou willen besteden?

Download dan hieronder het invulblad ‘Geen tijd? Geef het prioriteit!’ 

Invulblad: geen tijd, geef het prioriteit - van druk naar geluk


Gerelateerde artikelen

5 tips om stress tijdens de feestdagen te voorkomen

5 tips om stress tijdens de feestdagen te voorkomen (met sinterklaas- en kerstplanner)

Het was herfstvakantie en de meiden waren een paar dagen logeren in Brabant. Ik had heerlijk op mijn gemak wat boodschappen gedaan en liep net de drogist uit, toen iemand die ik niet kende me aansprak.

‘Nou, jij kan ook goed plannen!’ zei de vlotte vrouw van ongeveer mijn leeftijd. ‘Eh…’, stamelde ik en keek achterom of er niet iemand anders stond aan wie haar woorden gericht waren.

Ruim op tijd

De vrouw wees op mijn rollen sinterklaasinpakpapier. ‘Jij bent er lekker op tijd bij,’ lachte ze. ‘Oh ja,’ lachte ik terug en lichtte toe: ‘Mijn kinderen zijn uit logeren en dat is een goed moment om dit soort spullen te halen.’ We wisselden een blik van verstandhouding uit – ik durf te zweren dat ze zelf ook jonge kinderen had – alvorens onze wegen zich weer scheidden.

De vrouw moest eens weten. Ik had namelijk ook al uitgerekend hoe vaak de meiden hun schoen mochten zetten (vijf keer: elke zaterdag en woensdag nadat Sinterklaas in Nederland was aangekomen) en had alle schoencadeautjes al gekocht. En gedeeltelijk ingepakt.  Sinterklaas zou mij niet overvallen!

Zeker niet dit jaar, het laatste jaar dat Lenthe – die inmiddels zeven is – nog met haar hele ziel en zaligheid in Sinterklaas en regenboogpieten gelooft. Én wij nog één keer van haar ongebreidelde enthousiasme kunnen genieten.

Goed in plannen

De vrouw op straat had wel gelijk: plannen is één van mijn kwaliteiten (in tegenstelling tot bijvoorbeeld het inschatten van tijd, ruimte en afstand, maar dat is een ander verhaal).

Op de middelbare school was ik altijd op tijd klaar met leren voor proefwerken en had ik werkstukken ruim voor de deadline af. Op de universiteit luisterde ik vaak met grote ogen naar mijn medestudenten die hele nachten hadden doorgehaald om voor een tentamen te leren.

Hoe doe je dat in ’s hemelsnaam, zo’n hele nacht doorhalen?, vroeg ik me dan af. Dat kon ik alleen maar dansend en niet met mijn neus in de boeken, hoewel ik heel graag met mijn neus in de boeken zat (en zit).

Hekel aan stress

De reden dat ik zo goed was (en ben) in plannen? Ik heb een hekel aan stress. En dingen op het laatste moment moeten doen, veroorzaakt stress – bij mij althans. Ik ben namelijk niet iemand die het liefst of het best onder hoge druk werkt. Ik kán het wel, maar ik wil het gewoon niet.

En ik zie geen reden om stress te hebben als het niet nodig is, dat wil zeggen: als het dingen betreft die vooruit te plannen of te doen zijn.

Zoals cadeautjes kopen voor de feestdagen. Want hoewel de Man veel voor zijn rekening neemt, is dat nog altijd een van de taken waarvoor ik verantwoordelijk ben (in tegenstelling tot het voor mij onbegrijpelijke fenomeen strijken bijvoorbeeld, overigens niet een van mijn kwaliteiten, waar ik eerder een blogpost over heb geschreven).

En zo leidt mijn hekel aan stress ertoe dat ik vaak al een paar weken voor Sinterklaas of Kerst de cadeautjes in huis heb.

Op de laatste dag voor Sinterklaas voor mij dus geen naarstige zoektocht meer naar dat ene cadeau dat net overal uitverkocht blijkt te zijn of een koortsachtige race naar de drogist voor inpakpapier.

Wat niet te plannen valt

Voor sommige stressvolle gebeurtenissen die zich voordoen in de aanloop naar of tijdens de feestdagen valt natuurlijk niet te plannen. Onverwachte gebeurtenissen of een gespannen relatie met naaste familieleden kunnen roet in het kerstdiner gooien.

Dan komt het in het eerste geval aan op improviseren. En in het laatste geval kun je je alleen mentaal voorbereiden of het besluit nemen om Kerst (of Sinterklaas) dit keer in een hutje op de hei te vieren.

Maar ben jij zo iemand die de avond vóór Sinterklaas of Kerst nog hijgend van de ene naar de andere (speelgoed)winkel rent en voor wie dit ongewenste stress oplevert, dan heb je misschien wat aan onderstaande tips.  

5 tips om stress tijdens de feestdagen te voorkomen

5 tips om stress tijdens de feestdagen te voorkomen

  • 1. Vraag jezelf af wat je nú al kunt doen, zodat je minder stress tijdens de feestdagen hebt.

    Heb je al gecheckt of je nog voldoende pakpapier hebt? Kun je nu al bepaalde (schoen)cadeautjes kopen of bestellen via internet? Of lijstjes maken met cadeau- of surprise-ideeën? Kun je nu al beginnen met het uitzoeken van recepten voor het kerstdiner thuis of voor de klas van je kind op school? Of met het kopen van kerstkaarten of spullen om zelf kerstkaarten te maken, als je dat leuk vindt?

    Download de gratis Sinterklaasplanner en Kerstplanner hier.

    2. Pak je agenda erbij en plan je voorbereidingen in op voor jou handige momenten.

    Bijvoorbeeld als de kinderen er niet zijn of wanneer het rustig is in de stad. Kun je meerdere momenten over de komende weken inplannen om je voor te bereiden op de feestdagen? Doe dat dan. Want soms levert het idee dat je alles in één keer moet doen, ook stress op. Het is in ieder geval handig om niet tot het allerlaatste moment te wachten met de voorbereidingen.

  • 3. Kun je de hulp inschakelen van anderen?

    Kijk of je de taken kunt verdelen met je partner of vriendinnen. Kunnen je kinderen ergens spelen, terwijl jij inkopen doet? Kun je dit jaar vragen aan alle gasten om iets mee te nemen voor het kerstdiner, zodat jij niet uitgeput en verhit van uren koken aan tafel schuift?

  • 4. Laat je ‘perfectionista’ los en realiseer je ‘This, too, shall pass’.

    Eigenlijk zijn dit twee tips in één. We willen graag dat de feestdagen vlekkeloos verlopen, dat iedereen blij is met de cadeaus, dat het kerstdiner niet aanbrandt, dat er geen onvertogen woord valt en dat heel december één grote gezellige feestperiode is. Dat is de ‘perfectionista’ in ons. En die kan het ons soms flink lastig maken en voor onnodige stress tijdens de feestdagen zorgen.

    Maar als de realiteit niet overeenkomt met je verwachtingen en je eigenlijk het liefst de hele maand december zou willen wegkruipen onder de dekens, denk dan: ‘Ook dit gaat weer voorbij’.

  • 5. Bouw genoeg rustmomenten in 

    Ik weet het: het ís al een drukke periode, de maand december. Maar juist in drukke periodes is het extra belangrijk om genoeg rustmomenten in te bouwen. Je kunt denken aan mini-pauzes van vijf minuten om even rustig adem te halen of uit het raam te staren en aan langere pauzes met een kop thee of warme chocolademelk op de bank. Een rondje wandelen of hardlopen (als je daarvan houdt) kan ook helpen om te ontspannen. Kijk wat voor jou werkt.

    Wanneer je voldoende rust inbouwt, ben je beter in staat om de decemberdrukte het hoofd te bieden en geduldig te blijven met degenen die je dierbaar zijn.

    De feestdagen brengen niet alleen voor volwassenen de nodige opwinding mee: ook voor kinderen is de decembermaand druk. Merk je dat je kinderen te veel last hebben van alle drukte? Kijk dan waar je ze kunt helpen om – net als jij – voldoende rust te vinden.

De planning van mijn jongste telg

Geen stress tijdens de feestdagen met een goede voorbereiding.
Lenthe is nu al bezig met haar voorbereidingen voor Sinterklaas

Mijn gevoel voor planning is inmiddels overgewaaid naar mijn jongste telg. Zij is al aan haar verlanglijstje begonnen, nog ruim voordat Sinterklaas in het land is. Daarbij deelde zij me mee dat ze er dit jaar, net als vorig jaar, ook nog ‘een verrassing’ op zou zetten. Want dat was vorige keer ook goed bevallen.

‘Nou,’ zei ik tegen mijn jongste telg, ‘Ik denk dat Sinterklaas het fijn vindt als je hem wat meer ideeën geeft.’

Want Sinterklaas wil zich natuurlijk wel graag voorbereiden en alles goed plannen. Zodat-ie geen last heeft van stress tijdens de feestdagen.