Home » Archieven voor

Maand: februari 2018

Waar zit de mindset schakelaar?

Snel scheurde ik een aantal blaadjes af van de Loesje scheurkalender die bij ons op het toilet hangt en die ik gek genoeg, – met de frequentie waarmee ik naar de wc ga – toch maar af en toe opmerk. 

Vluchtig las ik de spreuken door, klaar om de blaadjes in de papierbak te doen. Maar bij eentje bleef ik hangen:

Mijn mindset

Waar vind ik de schakelaar?

Goede vraag, dacht ik. Waar zit die schakelaar eigenlijk? Die schakelaar waarmee je van een hinderende mindset naar een helpende mindset switcht?

Invloed van je mindset

Aangezien je mindset van grote invloed is op je geluksgevoel en op de manier waarop je je leven (be)leeft, leek het me de moeite waard om na te denken over het antwoord op bovenstaande vraag.

Zeker omdat ik mijn eigen schakelaar even kwijt was.

Met een tijdsintensieve freelance opdracht, een tienerdochter met stemmingswisselingen, het vermoedelijke begin van de overgang en de donkere winterdagen merkte ik dat mijn glas de laatste tijd te vaak halfleeg in plaats van halfvol was.

Tijd dus om mijn mindset schakelaar weer te vinden én om te zetten.

Hoe je je mindset schakelaar vindt

In mijn ervaring kan het volgende helpen om je mindset schakelaar weer te vinden:

1. De tijd

De tijd heelt alle wonden, zeggen ze. Nou weet ik niet of dat waar is, maar wat ik wél weet is dat het leven – bij mij althans – in golfbewegingen gaat. Met periodes waarin ik me superlekker voel en veel energie heb en periodes waarin dat minder is (bijvoorbeeld tijdens de winter).

Maar ik weet dat de schakelaar vaak vanzelf wel weer om gaat. 

Een beetje zoiets als: ‘na regen komt zonneschijn’.

2. Schokkende gebeurtenissen

Als we met onze neus op de harde feiten van het leven worden gedrukt, wil de schakelaar vaak makkelijker om.

Als iemand van onze leeftijd onverwacht overlijdt, beseffen we ineens hoe kwetsbaar het leven is. En kunnen we vaak – al is het maar tijdelijk – zien (en handelen naar) wat we écht belangrijk vinden.

Door een crisis kunnen we ineens weer beseffen hoe goed we het normaal gesproken hebben en, ondanks de moeilijke tijd, toch dankbaarheid voelen voor alles wat er wél is.

3.  Als de nadelen van de huidige situatie groter zijn dan de voordelen

De schakelaar gaat ook makkelijker om als de nadelen van de huidige situatie vele malen groter zijn dan de voordelen. Dit zijn de momenten dat je ‘het’ echt zat bent.

Bijvoorbeeld als je broek zo krap zit, dat dat je plezier van chocola teniet doet. Of als het plezier van netflixen tot diep in de nacht niet opweegt tegen de irritatie die je ’s ochtends voelt én uit richting je kinderen of je partner. Of als je leuke maar drukke werk ervoor zorgt dat je ’s avonds uitgeput op de bank zit en nergens meer zin in hebt.

Zoals ik in mijn bericht van vorige week schreef: je af en toe ongelukkig voelen hoort bij het leven.

Maar als je het écht zat bent, is het vaak makkelijker om de schakelaar te vinden én om te zetten. 

4. Even afstand en ‘resetten’

Als de tijd die vanzelf verglijdt niet helpt om je schakelaar te vinden, kun je besluiten om even uit de dagelijkse drukte te stappen en de ruimte nemen om te reflecteren op je leven.

Hoe voel je je? Waar sta je nu?  Leef je nog het leven dat je wílt leven? Zijn er dingen die je anders kunt en wilt doen?

Kijk van een afstandje naar je leven. Wellicht helpen de antwoorden op je vragen je om je ‘mind te ‘resetten’.

Plan van aanpak

Soms is het besef van dat je ‘het’ anders wilt genoeg en vloeit de actie daar op een natuurlijke manier uit voort. Maar vaak is het handig om een plannetje van aanpak te maken.

Wat ga je doen of laten? Wanneer precies? En hoe ga je ervoor zorgen dat je dit volhoudt? Wie of wat kan je daarbij helpen? 

Als je dit helder hebt voor jezelf en je neemt gestaag kleine stappen in de door jou gewenste richting, voedt dit je nieuwe mindset en wordt het makkelijker om vol te houden.

Mijn besluit

Ik heb voor mezelf ook een aantal besluiten genomen. Omdat ik niet wil wachten tot mijn glas vanzelf weer volloopt of de schakelaar vanzelf weer omgaat.

Een van die besluiten is om voortaan niet langer wekelijks, maar eens in de twee weken een blogpost te schrijven. Om mezelf wat meer ruimte te geven. 

Want hoewel ik het ontzettend leuk vind om te schrijven (ik publiceer deze berichten al sinds maart 2016), kost het ook best wat tijd. En er zijn nog allerlei andere dingen die ik wil leren, doen en proberen. Voordat het te laat is.

Food for thought

Hoe vind jij jouw mindset schakelaar? Wanneer gaat jouw schakelaar om? Wat heb je daarvoor nodig? Wat ga jij doen of laten de komende periode?

Word jij er ook zo moe van? Tip van de week

Soms word ik er doodmoe van. Maar ik doe er zelf net zo hard aan mee. En het gekke is dat je er af en toe juist het tegenovergestelde mee bereikt.

En daar ligt de paradox, of het obstakel: van het altijd maar streven naar geluk kun je ongelukkig worden. En heel moe. 

Loser?

Het leven – en je geluk – lijkt tegenwoordig maakbaar. Kun je geen kinderen krijgen op de natuurlijke manier? Dan zijn er andere methoden. Ben je gestrest? Dan doe je een cursus mindfulness of ga je op yoga-retreat.

De winkels liggen vol met zelfhulpboeken die je laten zien hoe je gelukkiger, slanker, relaxter en slimmer kan worden. En op Youtube kun je allerlei ‘tutorials’ vinden die je zo’n beetje alles leren wat er maar te leren valt.

Als je niet gelukkig bent, ben je een loser. Want je hebt het zelf in de hand. Dat lijkt zo langzamerhand de boodschap te zijn. 

Maakbaar?

Begrijp me niet verkeerd: ik ben een groot voorstander van verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven en je eigen geluk. Want anderen de schuld geven van jouw ongeluk – of de drukte in je leven – levert je op de lange termijn weinig op.

En ik geloof ook dat je zelf invloed kunt uitoefenen op hoe je je voelt en hoe druk je het hebt. Er zijn altijd dingen die je kunt doen of laten.

Maar dat wil niet zeggen dat alles maakbaar is. Want soms gebeuren dingen gewoon.

Een dierbare vriendin overlijdt, je kind valt van de trap, je man ziet jullie relatie niet meer zitten, je wordt wegbezuinigd op je werk, je raakt in de overgang.

En dan is het logisch dat je je even (of langer) ongelukkig voelt.

Overgang?

Onlangs ben ik 45 jaar geworden. En dat heb ik dit jaar voor de verandering maar eens gevierd met een kleine groep vrienden die mij dierbaar zijn. (Want mijn woorden voor 2018 zijn Create en Celebrate. En wat heb ik aan mijn woorden voor 2018 als ik er niet naar leef? Maar dat terzijde.)

En nu heb ik het idee dat ik langzaam in de overgang raak. Want de laatste paar maanden word ik vaker en heel onregelmatig ongesteld, heb ik meer last van hoofdpijn én van chagrijnige buien vlak voordat ik ongesteld word. 

Nu kan het ook zijn dat ik ineens alles interpreteer als zijnde symptomen van de overgang, nadat mijn moeder – die aankondigde een heel leuk cadeautje voor me te hebben – me een boek over de overgang gaf. (Het is inderdaad een leuk boek, dat klopt dan wel weer).

Het is wat het is, van druk naar geluk

Extra pijn

Maar wat de precieze oorzaak ook is, tijdens zo’n min of meer onverklaarbare chagrijnige bui helpt het niet om mezelf te verwijten dat ik niet gelukkig ben.

Want door me druk te maken over dat ik niet gelukkig ben – of het druk heb – creëer ik een extra laag psychologische pijn, boven op de pijn van het ongelukkig zijn.

En voel ik me dus dubbel ongelukkig. En daar heeft niemand wat aan.

De remedie (oftewel: de tip van de week)

Als ik me even ongelukkig voel, zijn er – op de momenten dat actie ondernemen niets uithaalt – twee dingen die helpen:

  1. Goed voor mezelf zorgen, en
  2. Accepteren dat ik me op dat moment gewoon even ongelukkig voel.

‘Het is wat het is’. Het is zo’n dooddoener, dat zinnetje, maar mij helpt het op zo’n moment.

Want je af en toe ongelukkig voelen hoort ook bij het leven. En als je dat kunt accepteren, haalt het de druk van de ketel. En voel je je, vreemd genoeg, net even wat gelukkiger. 

Food for thought

Kun je accepteren dat het soms gewoon even is zoals het is? Dat het leven soms even niet zo leuk is? Dat je je af en toe ongelukkig voelt? En dat dat oké is? En sta jij je kinderen toe om zich af en toe ongelukkig te voelen? Of verwacht je van ze dat ze altijd een goede bui hebben?

Dag tegen de drukte in je hoofd

Zeg dag tegen de drukte in je hoofd: 3 tips om je hoofdgenoten te temmen

‘O ja, niet vergeten om Ellen te mailen over die afspraak. Maar dan moet je wel eerst in de gezamenlijke agenda kijken of je wel kan. Shit, volgens mij ben ik vergeten om iets voor de lunch te halen, wat stom. Shampoo bijna op. Moet nieuwe halen. O ja, dat plan van aanpak vandaag afmaken.  Nou Sas, kom op, even opschieten, anders ben je straks te laat’. 

Zomaar een gesprek. Met mezelf. Onder de douche. 

Van de douche heb ik niet eens wat gevoeld. Ik heb niet genoten van het warme water op mijn huid. Of de lekkere geur van mijn nieuwe doucheschuim. Alle handelingen gingen op de automatische piloot, terwijl het druk was in mijn hoofd. Herkenbaar?

Stemmetjes in je hoofd

Als je de stilte om je heen opzoekt (onderwerp van de vorige blogpost), kan het zomaar zijn dat je de drukte in je hoofd extra opmerkt. Die drukte neemt vaak de vorm aan van stemmetjes die voortdurend commentaar leveren.

Die stemmetjes hebben we allemaal, maar vaak hebben we er niet eens erg in. We vinden ze zo normaal dat we ze niet eens meer opmerken.

Maar toch kunnen ze zorgen voor onrust en drukte in ons hoofd. En ons ervan weerhouden om te genieten van het moment (bijvoorbeeld van een warme douche). 

Het is alsof we ons hoofd delen met een aantal – vaak irritante – huisgenoten, ofwel ‘hoofdgenoten’, die te pas en te onpas in ons oor fluisteren of tetteren.

Kritische stemmen

Soms gaat het effect van onze ‘hoofdgenoten’ verder dan alleen het zorgen voor wat onrust.

De hoofdgenoot die zegt: ‘Dat kan je niet, dat lukt je nooit, daar ben je niet slim genoeg voor’ kan de stem zijn van je innerlijke criticus, van het bange kind dat in je zit of van een strenge ouder.

Onze hoofdgenoten hebben het vaak goed met ons voor. Ze proberen ons te behoeden voor teleurstellingen en falen, voor verdriet en pijn, voor kritiek van anderen. Maar ze behartigen onze belangen op een onhandige manier.

Want vaak voelen we ons er niet beter door. Of laten we ons erdoor weerhouden van wat we écht willen.

Wat je eraan kunt doen

Maar je kunt iets doen aan de drukte die ontstaat door de kakofonie van stemmen. Zodat je meer rust creëert in je hoofd (en kunt genieten van je warme douche) of je niet laat weerhouden van iets dat je heel graag wilt doen of laten. 

Drie tips die kunnen helpen:

1. Wees je bewust van je hoofdgenoten.

Merk op wat je hoofdgenoten zeggen en hoe ze dit zeggen. Probeer er van een afstandje naar te kijken, zonder oordeel en zonder je actief in de discussie te mengen. Want op het moment dat je tegen je hoofdgenoten in gaat, gaan zij alleen maar harder roepen.

Een uitgelezen moment om je hoofdgenoten te observeren is als je onder de douche staat.

Kun je werkelijk genieten van je warme douche of leiden je hoofdgenoten je steeds af met hun doorlopende commentaar?

Kijk ook eens wat er gebeurt op het moment dat je iets wilt doen dat je spannend vindt maar wat je heel graag wilt. Wat zeggen je hoofdgenoten?

2. Bedank je hoofdgenoten, maar jij bent de baas. 

Bedank je hoofdgenoten vriendelijk voor hun bijdrage, voor hun waarschuwingen en hun goede intentie. Onderzoek of er iets in hun woorden zit waar je wat aan hebt.

Maar realiseer je dat jíj achter het stuur zit van jouw leven, niet zij. Want je wilt je niet voortdurend laten leiden door angst en kritiek.

3. Geef je hoofdgenoten een naam

Kun je je hoofdgenoten een naam geven? Zo herken je ze makkelijker: ‘O, daar is Bange Belinda weer, zij wil me behoeden voor mislukking’.  Ben je visueel ingesteld? Dan kun je je hoofdgenoten een plek geven achter in de bus, terwijl je zelf aan het stuur zit.

Vechten tegen je hoofdgenoten zorgt alleen maar voor meer onrust.

Je hoofdgenoten hoeven niet ‘uitgeroeid’ of verwijderd te worden, want misschien hebben ze soms best wat zinnigs te vertellen.

Maar het is ook niet de bedoeling dat zij de route van je leven bepalen. Of dat ze zorgen voor voortdurende onrust in je hoofd.

Onder de douche

Morgen onder de douche ga ik volop genieten van het warme water en mijn nieuwe doucheschuim. En dan mogen mijn hoofdgenoten buiten de douche wachten en iets voor zichzelf gaan doen.

Zodat ik mijn dag met een rustig hoofd kan beginnen. 


Food for thought

Weet jij wie jouw hoofdgenoten zijn en wat ze tegen je zeggen? Wanneer spreken ze het luidst tegen je? Kun je de goede intentie herkennen die verborgen zit achter hun woorden? Hoe zorg je ervoor dat jíj achter het stuur zit en niet zij? Wat heb je daarvoor nodig?


Wanneer ik hier spreek over de stemmetjes in ons hoofd, heb ik het niet over aandoeningen zoals schizofrenie, een ernstige psychiatrische aandoening waarbij psychosen optreden en waarbij iemand het contact verliest met de realiteit en hallucinaties en waandenkbeelden krijgt. Daarvoor is behandeling van een specialist noodzakelijk. 

Gebrek aan stilte: het eerste obstakel op weg van druk naar geluk

Hoe je dit eerste obstakel op weg van druk naar geluk kunt omzeilen

Diep van binnen weten we vaak best waar we gelukkig van worden.

Dat kunnen ‘kleine’ dingen zijn om meer rust en vreugde te creëren, zoals wandelen in het bos, schrijven in een dagboek of tekenen. Maar ook ‘grotere’ dingen, bijvoorbeeld van baan veranderen of vrijwilligerswerk doen.

Praktische bezwaren

Maar ‘tussen droom en daad staan wetten in de weg, en praktische bezwaren’, aldus een regel uit een gedicht van Willem Elsschot.

Vaak weten we best waar we gelukkig van worden of wat goed voor ons is, maar toch doen of laten we het regelmatig niet. Vaak zien we beren op de weg of is er iets dat ons tegenhoudt.

Er zijn vele obstakels op de weg van druk naar geluk. De komende weken bespreek ik er steeds eentje én geef ik suggesties om het obstakel te omzeilen.

Zodat je wordt zoals het water in een rivier dat zich niet laat tegenhouden door een rots in het midden, maar er gewoon omheen stroomt. 

Het eerste obstakel: onvoldoende stilte

In de dagelijkse drukte schreeuwen 1001 dingen om onze aandacht. Binnenkomende mailtjes, berichten op Facebook, kinderen die aandacht nodig hebben, de boodschappen die gedaan moeten worden, werk dat afgerond moet worden.

En die 1001 dingen gaan vaak gepaard met geluid: van de piepjes op onze computer en telefoon tot de vragen die onze kinderen stellen en het geluid van scooters en auto’s om ons heen.

Stilte is niet (meer) vanzelfsprekend. En juist in de stilte wordt voor mij vaak duidelijk waar ik werkelijk naar verlang, wat ik écht wil, wat ik écht nodig heb.

Want pas als het in mij stil is, kan ik mijn eigen innerlijke stem horen.

Stilte

 

De remedie: zoek de stilte op

Weet je eigenlijk niet meer waar je écht gelukkig van wordt? En ren je continu van hot naar her? Zoek dan de stilte op.

Het klinkt heel simpel: ‘zoek de stilte op’. Maar het vergt bewustzijn, vastberadenheid en ja, ook planning in een druk schema.

Gelukkig kun je de stilte in kleine stappen in je leven introduceren. Een paar voorbeelden:

1. Zet je telefoon ’s avonds eerder uit nadat je kinderen naar bed zijn, mediteer, maak alleen een wandeling als dat kan, of staar wat voor je uit op de bank.

2. Sta een kwartier eerder op, voordat je huisgenoten wakker worden en gebruik deze tijd om in stilte te zijn.

3. Of schrijf wat Julia Cameron in haar boek ‘The Artist’s Waymorning pages noemt: je schrijft dan, zonder afleiding om je heen, ongeveer drie bladzijden ongecensureerd alles wat er in je opkomt (dit wordt ook wel stream of consciousness writing genoemd). Behalve dat dit de weg vrijmaakt voor meer inspiratie en creativiteit, ga je op een gegeven moment patronen zien en komen er zaken boven die eerder voor je verborgen waren.

4. Plan je momenten van stilte in je agenda. Als je een druk schema hebt, is het soms lastig om echt tijd voor jezelf te nemen. Behandel je voornemen om de stilte op te zoeken daarom als iedere andere afspraak die je normaal gesproken nakomt.

5. Zoek samen met je kinderen de stilte op. Laat ze ervaren hoe het is om af en toe stil te zijn. Want jong geleerd is oud gedaan.

Helpende vragen

Als je werkelijk stil bent, kan datgene wat onder de oppervlakte of in je hart verborgen ligt in je bewustzijn komen.

Soms helpt het daarbij om vooraf een vraag te stellen en dan de vraag en de gehechtheid aan het resultaat weer los te laten. Je kunt jezelf bijvoorbeeld de vraag stellen ‘Wat draagt nu bij aan mijn geluk?’ Of: ‘Wat kan ik doen om meer rust te creëren in mijn leven?’

Ga niet zitten ‘wachten’ op het antwoord, maar laat de vraag weer los. Je onderbewuste gaat ermee aan de slag. En vaak komt het antwoord dan op een ander moment bovendrijven. Als je krampachtig het antwoord probeert te forceren, glipt het meestal tussen je vingers door.

Je kunt de vraag ook stellen in je morning pages. Dan is het niet de bedoeling om hard te gaan nadenken, maar om de vraag ook hier weer los te laten en te kijken wat er komt bovendrijven.

Nog onrustiger

Soms merk je dat je van de stilte nog onrustiger wordt dan je al was. Want we zijn het bijna niet meer gewend, de stilte. En die kan dan ongemakkelijk aanvoelen.

Gedachten kunnen opkomen die weinig te maken hebben met wat je werkelijk wilt of verlangt. In plaats daarvan kan het een voortdurende stroom geklets zijn, een kakofonie van stemmen in ons hoofd.

Wat ons leidt naar het volgende obstakel op de weg van druk naar geluk: de stemmetjes in je hoofd. Die we overigens allemaal hebben, maar die soms voor heel veel onrust kunnen zorgen!

Daarover volgende week meer…