Home » Archieven voor

Maand: maart 2018

Dat ene zinnetje dat me helpt als ik moe ben…

Al tijden spookt er een zinnetje door mijn hoofd.

Een zinnetje dat me helpt op momenten dat ik, na een lange en drukke dag, even geen zin heb om de jongste voor te lezen of de oudste te helpen met haar werkstuk.

Het is een zinnetje dat me doet beseffen hoe snel de tijd gaat en hoe kostbaar de momenten samen met mijn meiden zijn. Want voor ik het weet, zijn ze groot. 

Het zinnetje

Dus wanneer ik moe ben en me het liefst wil terugtrekken in mijn eigen wereld, maar wanneer de meiden mijn aandacht nodig hebben, denk ik aan dit zinnetje dat ik ergens las:

The days are long, but the years are short. 

Het is zo’n simpel zinnetje, maar voelt voor mij als zó’n fundamentele waarheid dat ik er kippenvel van krijg. De dagen duren soms lang, maar de jaren vliegen voorbij.

Bolle wangen en kleine kinderhandjes

Voor ik het weet, wil Lenthe geen verhaaltje meer voor het slapengaan. En voor ik het weet, vindt Sterre alles wat ik zeg stom. Dat hoort bij opgroeien en je los maken van je ouders. En dat is goed. Maar leuk is anders.

Af en toe komt Facebook met een ‘herinnering’ van een aantal jaar geleden. Dan zie ik foto’s van de meiden toen ze nog klein waren, met bolle wangen en kleine kinderhandjes lachend in een schommel in het Vondelpark. Foto’s van momenten die ik al lang vergeten ben.

En dan besef ik hoe de tijd vliegt.

In de dagelijkse drukte

Dus in de dagelijkse drukte, op de momenten dat ik ’s avonds even hulp nodig heb om me over mijn vermoeidheid heen te zetten en mijn volle aandacht aan mijn meiden te geven, denk ik: The days are long, but the years are short.

En dan kruip ik bij Lenthe in bed om haar lekker lang voor te lezen. Of ga ik bij Sterre zitten als ze op haar gitaar oefent.

Want voor ik het weet, hebben ze me niet écht meer nodig. 

Food for thought

Zijn er zinnetjes of gedachten die jou helpen om even te doen wat op bepaalde momenten nodig is, ondanks je vermoeidheid of tegenzin?

Gerelateerde artikelen

Even. Helemaal. Niets.

Even. Helemaal. Niets.

Dat is waar ik zin in had. Het was woensdag en de meiden waren een paar dagen logeren in Brabant want het was Krokusvakantie.

Ik hoefde niet naar kantoor want ik had geen afspraken. Er lag wel een berg werk, maar ik wilde gewoon even helemaal niets. De telefoon ging: een zakelijk contact, zag ik aan het nummer. Ik stak mijn tong uit naar mijn mobiel.

Een doordeweekse pyjamadag?

De avond ervoor was ik laat naar bed gegaan. Gewoon omdat ik daar zin in had. En ik had lekker uitgeslapen. Gewoon omdat het kon.

De dag lag helemaal open. Wat ik aan het begin van de week had gepland voor vandaag, kon ik best uitstellen.

Buiten was het erg koud en er lag wat sneeuw. Zou ik er een – doordeweekse! –  pyjamadag van maken? De hele dag met een boek onder een dekentje op de bank? Of me toch maar aankleden?

Ons vaste ritueel op woensdag

Ik was aan het twijfelen tot de Man me vroeg of ik meeging naar de Ysbreeker, ons vaste ritueel op woensdagochtend nadat we de kinderen naar school hebben gebracht. Ik had eigenlijk wel zin in een latte macchiato.

Normaal gesproken neem ik mijn laptop mee om te werken of mijn blog te schrijven op woensdagochtend. In plaats daarvan nam ik dit keer mijn bulletjournal, tekenspullen en iPad mee. Voor de zekerheid. Voor het geval ik toch wat wilde doen, in plaats van alleen maar lekker uit het raam staren naar de Amstel.

Het duurde ongeveer twee minuten, dat uit het raam staren. En toen heb ik mijn iPad gepakt. En dit bericht geschreven. Want het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. 

Herken je dit?

Als een dag helemaal open ligt, zijn er zoveel dingen die ik graag zou willen doen (of laten), dat ik het soms moeilijk vind om een keuze te maken.

Ga ik naar die ene interessante podcast luisteren of lekker lang lezen? Zal ik een aflevering kijken van de serie die ik nog zo graag wil zien of ga ik toch wat werk doen?

Ga ik naar het museum, naar de film of een stuk wandelen? Of toch maar lekker tekenen of koffiedrinken met een vriend(in)?

Al die keuzes en al die dingen die ik leuk vind, kunnen soms verlammend werken. En dan weet ik even niet meer waar ik nou écht zin in heb.

Totdat ik mezelf toestemming geef om helemaal niets te doen en uit het raam te staren. En dan na een paar minuten, zonder na te denken, borrelt er vanzelf wat op. En wat dat dan ook is, het is goed zo.

Food for thought

Wat doe jij als je ineens een vrije dag hebt die helemaal open ligt? Of heb je die nooit? Geef je jezelf toestemming om af en toe helemaal niets te doen? En wat borrelt er dan bij jou op?