Home » Archieven voor

Maand: oktober 2018

Focus: nummer één advies voor meer rust in de drukte

Mijn nummer 1 tip voor meer rust in de drukte

Lang geleden, toen ik voor mijn werk regelmatig een paar weken reisde naar landen als Burkina Faso, Zuid-Afrika en India, begon me langzamerhand iets op te vallen.

Waar ik het in Nederland voor mijn gevoel vaak druk had, was dit in het buitenland anders. Daar voelde ik me op de een of andere manier kalmer, rustiger.

Andere cultuur?

Dit had weinig te maken met het effect van een andere cultuur, zoals je misschien zou denken. Want wanneer ik bijvoorbeeld naar een congres ergens in Europa moest, ervoer ik hetzelfde.

Dan werkte je in het buitenland misschien minder hard, denk je nu. Maar vaak werkte ik daar juist langer en harder dan in Nederland. En toch voelde het niet drukker.

Gestreste collega

Hetzelfde mechanisme viel me ook op bij anderen. Ik herinner me een collega die in Nederland vaak gestrest was waardoor hij erg onredelijk en bot kon doen tegen collega’s, ook tegen mij.

(Nadat ik in een mail rustig had aangegeven dat ik zijn gedrag onterecht vond en niet accepteerde, heeft hij me mee uit lunchen genomen, zijn excuses aangeboden en – tegen mij in ieder geval – nooit meer zo onredelijk gedaan. Maar dat terzijde.)

Het kwartje

Punt is dat deze collega met wie ik ooit naar het buitenland reisde voor werk, daar heel iemand anders leek te zijn. Net zo hardwerkend als in Nederland maar met een veel gelijkmatiger humeur. Hij oogde meer ontspannen, een term die ik daarvoor nooit met hem associeerde.

Na een aantal van dit soort werkbezoeken viel het kwartje ineens. En de les die ik toen leerde onthoud ik al mijn leven lang (en toegegeven: ik vergeet ‘m ook wel eens).

 

De belangrijkste les

Wat ik namelijk zo fijn vond aan werken in het buitenland, was dat mijn focus op één ding, op één project, gericht was. Mijn aandacht was niet versnipperd, zoals vaak in Nederland het geval was; ik gaf al mijn aandacht aan één ding tegelijkertijd.

Hoe groot mijn to-dolijst ook is, als ik me focus op één ding en dat met mijn volle aandacht doe, dan valt al het andere en de druk(te) even helemaal weg.

Voorwaarde is wel dat ik me niet laat afleiden door zaken als e-mails en appjes. Mijn e-mailnotificatie staat dan ook uit en mijn telefoon stop ik weg wanneer ik me echt wil focussen.

Onverdeelde aandacht

Dat ik het lastig vind om mijn aandacht te verdelen, ervoer ik ook toen we onze jongste dochter kregen. Ik vond de overgang van geen kind naar één kind makkelijker dan de overgang van één kind naar twee kinderen.

Want ineens was daar niet één, maar waren daar twee meisjes die mijn aandacht nodig hadden. En als ik pech had ook nog op hetzelfde moment.

Nu, acht jaar na de geboorte van de jongste, onderneem ik nog steeds liever iets met een van de twee dan met beiden tegelijk (tenzij de Man er ook bij is). Ik geef iemand liever mijn onverdeelde aandacht: leuk voor de ander en erg fijn voor mezelf.

Mijn focus de komende week

Komende week ga ik met mijn oudste – die op 28 oktober 11 jaar wordt – naar Parijs.

Daar zijn we drie dagen samen, echte moeder-dochtertijd die niet verstoord wordt door zaken die ‘moeten’ of zusjes die tegelijkertijd aandacht willen.

Daar zal onze enige focus zijn om het gezellig met elkaar te hebben en Parijs te ontdekken (voor mij is het zo’n twintig jaar geleden dat ik er voor het laatst ben geweest!).

Ik verheug me nu al op de onverdeelde aandacht die ik haar drie dagen lang kan geven.

Food for thought

Om je te focussen hoef je natuurlijk niet op reis te gaan. Wat of wie geef jij vandaag je onverdeelde aandacht, al is het maar 10 minuten? 

Wat voor soort golf ben jij? Van druk naar geluk

Wat voor golf ben jij?

“I have only one thing to do and that’s
Be the wave that I am and then
Sink back into the ocean”

Deze zin met bijbehorende melodie speelt al dagen door mijn hoofd. De zin komt uit het nummer ‘Container’ door Fiona Apple en is het horen in de Netflixserie ‘The Affair’. Waarvan ik net het derde seizoen heb gebingewatched (is dat een woord?), maar dat terzijde.

De zin laat me niet meer los. ‘Mam! Hou nou eens op met dat zingen!’ aldus de oudste die er gek van wordt, helemaal als ik het waag buitenshuis te zingen. (Yep, ze schaamt zich nu al voor haar moeder en is pas tien, dus dat wordt nog leuk.)

Geruststellend?

Op het eerste gezicht vind ik de boodschap van de zin – althans mijn persoonlijke interpretatie ervan – heel geruststellend: het enige wat ik hoef te doen, is de golf te zijn die ik ben en daarna weer terug te zakken in de zee. Geen gedoe, gewoon zijn wie je bent en als je leven voorbij is, zak je weer terug in het grote alles of niets, al naar gelang je wereldbeeld.

De golf zijn die je bent houdt in dat je je niet druk maakt over zaken die er voor jou niet toe doen, want dat heeft toch geen zin. Als golf stroom je op je eigen manier en vanzelf.

En als je dat doet, valt alle druk(te) weg. De druk(te) van te veel dingen doen die niet bij je passen en de druk(te) in je hoofd van alle moetens en meningen van anderen. Zelfs de druk(te) die je jezelf oplegt wordt dan minder. Want je bént simpelweg.

I have only one thing to do and that's be the wave that I am and then sink back into the ocean

Wat voor golf ben ik dan?

Tja, dat was leuk bedacht, ‘gewoon’ de golf zijn die ik ben. Maar wat voor golf ben ik dan?

Meer dan drie jaar was ik de enige golf in ons gezin die brood op de plank bracht. Dat gaf, naast het plezier (en heel soms de frustratie) van het werken, een helder kader en een duidelijk doel voor de beslissingen die ik nam.

Maar nu, met de Man die inmiddels ook werkt en de stap terug die ik heb kunnen doen (en vooruit, misschien speelt de beginnende overgang hier ook een rol; zoals mijn oudste laatst fijntjes opmerkte: ‘Lekker mam, ik in de pubertijd en jij in de overgang, dat wordt gezellig’), merk ik dat ik een beetje zoekende ben naar wat voor soort golf ik op dit punt in mijn leven ben – en wil zijn.

Naar welke kant wil ik opstromen en hoe? In hoeverre probeer ik de golf die ik ben te sturen en in hoeverre stroom ik gewoon mee met wat er gebeurt, met de zee waar ik als golf onlosmakelijk mee verbonden ben?

Ik ga maar eens een aantal momenten plannen in mijn agenda om hier verder over door te mijmeren, nu ik weer wat meer ruimte heb.

Misschien valt de golf die ik ben dan wel niet compleet te sturen, maar ik zou de golf die ik ben compleet verloochenen als ik niet op zijn minst het ontdekkingsproces een beetje zou regisseren.

Om uiteindelijk weer terug in de zee te zakken.

Beluister hieronder Container van Fiona Apple

Food for thought

Wat voor golf ben jij? Hoe probeer je invloed uit te oefenen op de golf die je bent? Of laat je je gewoon meevoeren door de zee waarmee je onlosmakelijk verbonden bent? En wat vind je daarvan?