Home » Archieven voor

Maand: januari 2019

Mag ik iets persoonlijks met je delen- van druk naar geluk

Mag ik iets heel persoonlijks met je delen?

Zo in de aanloop naar mijn 46ste verjaardag (wat, 46?! Ik kan het zelf nog steeds niet geloven), betrap ik mezelf af en toe op wat nostalgische trekjes. Tel daarbij op mijn poesiealbum dat ik vond bij een interne ‘verhuizing’ en de nostalgie is compleet.

Tussen kool en biet

Mijn toenmalige klasgenootjes hadden 35 jaar geleden ijverig plaatjes geplakt en de gangbare versjes neergepend in mijn poesiealbum. Zo was daar ‘roosjes rood, viooltjes blauw, lieve Sascha ik hou van jou’.

Of deze: ‘Sascha zit op vaders wagen tussen kool en biet. Alles is te koop zegt vader maar Sascha krijg je niet’. (Dit moet destijds al een heel oud versje zijn geweest, want ik kan me niet herinneren ooit op een wagen tussen kool en biet te hebben gezeten. Maar dat terzijde. )

Troeleboef

Mijn inmiddels bijna 82-jarige tante had het anders aangepakt. Naast de poesieplaatjes had ze kleine zwart-wit fotootjes in het album geplakt van mij samen met haar. En ze had zelf een gedicht geschreven:

‘Lieve Sascha,

Er was eens een meisje in Goes,
Ze was nog een baby, een snoes
Ze groeide een beetje,
Toen kwam er, dat weet je,
Een broertje bij, zomaar pardoes.

Toen waren ze broertje en zus
Ze speelden en …. ruzieden dus.
Verhuisden naar Brabant,
Vergaten heel Zeeland
Maar hebben het verder heel knus.

Nu is ze al bijna elf jaar
En ik bemerk met schrik, echt waar
Hoe groot je al bent
Hoe veel je al kent
Een jazzballetfan met blond haar.

Mjn wens, lieve Sascha, voor jou?
Een leven vol vreugd, geluk en trouw.
Veel gezondheid daarbij
en die “troeleboef” van mij
moet je blijven, ook later als vrouw.’

Bijzondere band

Elke keer als ik dit versje lees, ontroert het me. Misschien komt het doordat het me herinnert aan het kind dat ik lang geleden was. Of aan mijn eigen kinderen die ik steeds sneller groot zie worden (en die geen poesiealbums meer hebben maar vriendenboekjes die allemaal voorgedrukt zijn). Of doordat het me weer eens doet beseffen wat een bijzondere band ik – nog steeds – heb met mijn tante.

Afgelopen week kwam mijn tante van bijna 82 jaar vanuit Den Haag met de trein naar Amsterdam, naar een informatiebijeenkomst over een nieuwe app voor haar iPhone en iPad waarin ze geïnteresseerd is. Daarna zouden we met z’n allen Chinees eten.

Ze bracht een grote doos Leonidas-bonbons mee. We ruzieden over wie het eten zou betalen: zij wilde trakteren, ik wilde niet dat zij voor vijf personen betaalde, zij won. Ik wilde haar op de trein zetten, zij vond het onzin dat ik met haar meeging naar het station, ik won. Op het station gaf ik haar een dikke knuffel en zwaaide haar uit toen de trein weg reed.

In de tram terug naar huis voelde ik me dankbaar dat ik haar weer had gezien. En ineens schoot haar gedichtje in mijn poesiealbum door mijn hoofd.

Ik ben een vrouw van bijna 46, allang volwassen – zelfs van middelbare leeftijd. Maar ik ben nog steeds haar troeleboef.

Mijn punt voor jou

Leuk voor jou dat je zo’n bijzondere tante hebt, denk je misschien. Maar waar leidt al deze nostalgie nou toe? En wat heb ik eraan?

Mijn punt: het leven lijkt lang, zeker als je nog jong bent, maar eigenlijk is het maar kort. Twee keer knipperen met je ogen en je bent (bijna) 46. Twee keer knipperen met je ogen en je kinderen gaan naar de middelbare school. Twee keer knipperen met je ogen en je liefste tante is (bijna) 82.

Dus leef, geniet, breng tijd door met je dierbaren, kies voor wat je écht belangrijk vindt. En laat de drukte af en toe gewoon even voor wat het is. 


Food for thought and action

Wat is voor jou écht belangrijk? En wat ga je vandaag doen om daar ook daadwerkelijk aandacht aan te besteden, al is het maar 10 minuten?

Hoe simpel kan het zijn - van druk naar geluk blog

Hoe simpel kan het zijn?! Van open deur naar eyeopener

Je hebt van die open deuren. Van die deuren die zó open staan, dat je ze niet eens meer ziet. Waardoor je er misschien aan voorbijgaat dat ze je vooruit kunnen helpen op je pad van druk naar geluk. 

Zo werd ik onlangs tijdens het lezen van een boek geconfronteerd met een enorme open deur.  Het is een les die zó voor de hand ligt dat het bijna lachwekkend is. En die tegelijkertijd zó waar en zó logisch is dat er geen speld tussen te krijgen is.

Waardoor zo’n open deur ineens in een eyeopener verandert.

De open deur

Ben je klaar voor de open deur? Hier komt-ie:

‘Do a little more of what you really want to be doing every day, and a little less of what you don’t want to do, until eventually your reality is brimming with the real ideal’.*

Zo simpel kan het dus zijn: je hoeft je leven niet in een keer om te gooien.

Je hoeft je niet op te geven voor het programma ‘Ik vertrek’ om in the middle of nowhere een bed & breakfast te openen. Je hoeft niet radicaal ontslag te nemen om een jaar te gaan mediteren op een berg in India. (Maar het mag natuurlijk wel als dat is waar je echt naar verlangt).

Kleine stappen

Kleine stappen nemen is al voldoende, in ieder geval voor degenen onder ons die zenuwachtig worden bij de gedachte aan een radicale omslag. Gewoon iedere dag een beetje meer doen van wat je graag wil doen en een beetje minder van wat je liever niet wil doen.

Dus wél die 10 minuten eerder opstaan om in alle rust van een kop koffie te genieten voordat iedereen wakker wordt, als je je dagen ontspannen wil beginnen.

Of dagelijks een snelle tekening maken als je graag weer in een creatieve flow wil raken. Of, als je beter voor jezelf wil zorgen, tijdens je lunchpauze een rondje gaan lopen in plaats van snel een broodje achter je computer weg werken.

Vaker nee zeggen

De open deur betekent ook vaker ‘nee’ zeggen tegen dingen die uiteindelijk niet bijdragen aan een gelukkig en ontspannen leven. Dus nee tegen constante bereikbaarheid (en ja tegen een rustige avond met je partner).

Een vriendelijk nee tegen die collega die jou vraagt om een taak over te nemen, terwijl je al tot over je oren in het werk zit (en ja tegen meer tijd met je kinderen).

Maar Sascha,  hoor ik je denken, er zijn toch gewoon dingen die niet leuk zijn, maar die wel gedaan moeten worden?

Nou ja, dat is maar net hoe je het bekijkt. Zo vinden sommige mensen dat strijken bij het leven hoort. Ik heb zelf een gruwelijke hekel aan strijken (lees hier meer over mijn verbazing dat er mensen zijn die strijken ontspannend vinden). Dus ik koop al jaren geen kleding meer die gestreken moet worden.

Boodschappen kun je laten bezorgen, er zijn kant-en-klare maaltijdboxen zodat je niet zelf hoeft te verzinnen wat je moet eten en je kunt een hulp in de huishouding inhuren.

En voor wat wel moet?

En de zaken die je echt zelf móet doen en niet leuk vindt? Beperk die tot een minimum en verbind deze met een voor jou belangrijke ‘waarde’.

Je kookt niet ‘gewoon’, maar je voorziet je kinderen van gezonde voeding waardoor ze goed kunnen groeien. Je maakt niet ‘gewoon’ schoon, maar je zorgt ervoor dat je huis echt een thuis is. 

Die ene klus op kantoor die je niet interessant vindt, maar die niemand anders dan jij kan doen? Daardoor kunnen je collega’s weer verder met hún werk en zo draag je bij aan het grotere geheel. Of je kunt je voldoening halen uit het feit dat je kwaliteit levert, ook al vind je de inhoud minder interessant. 

(Als je overigens veel taken hebt waarvan je vindt dat je die allemaal moet doen, kun je ook E.H.B.O. toepassen: Eerste Hulp Bij ‘Overwhelm’. Lees er hier meer over.)

uote from The Fire Starte Sessions by Danielle Laporte

Niet wereldschokkend

Je hoeft dus geen wereldschokkende dingen te doen: je kunt je dagen steeds een beetje meer kneden naar jouw ideale dag. 

Voor mij betekent het: iedere dag in een interessant non-fictie boek lezen. Mijn ochtenden beginnen met een korte meditatie en beweging. Op vrijdag weer vaker alleen naar de film gaan of afspreken met een vriend(in). Leren hoe ik zelf een ‘digital journal’ kan maken. Tekenen in mijn bulletjournal en op mijn iPad.

En ook: mijn meiden iedere dag heel bewust knuffelen en vertellen dat ik van ze hou – dat ondergaan ze soms al zuchtend en ogenrollend, maar dat is dan jammer. 🙂 Mijn werkplek thuis zo inrichten dat ik er iedere dag blij van word. Mijn blog schrijven. Mijn bulletjournal bijhouden. Iedere dag tijd voor reflectie nemen: doe ik nog wat ik belangrijk vind?

Met je ogen open

Ja, het is een open deur: doe iedere dag meer van wat je graag doet en minder van wat je liever niet doet, en dan zullen je dagen uiteindelijk steeds dichter in de buurt komen van je ‘ideale’ dag.

Maar je moet – zoals Jelle Hermus zegt in zijn boek Steeds leuker – nog wel even door zo’n open deur héén lopen. En ik zou daaraan willen toevoegen: doe dat bij voorkeur met je ogen open. 


Food for thought

Wat vind je van bovengenoemde open deur? Wat kun je vandaag doen om je dag een beetje meer om te vormen naar jouw ideale dag?


P.S. Update over mijn ‘hamsterdoel’

Voor degenen die mijn blog vorige week hebben gelezen en benieuwd zijn naar mijn vooruitgang in het kader van mijn doel onze neurotische en bijtende hamster in mijn hand te houden: ik ben blij te melden dat ik dit doel op mijn lijst kan doorstrepen. Het was eens maar nooit meer. Die tandjes zijn echt heel scherp.


*Deze open deur komt uit het boek The Firestarter Sessions van Danielle Laporte. 

 

Wat mijn jongste me leert over doelen stellen met je hart

Wat een hamster, een goudkleurig hart en mijn achtjarige dochter te maken hebben met doelen stellen

‘Mama,’ zegt mijn jongste van acht jaar, ‘heb jij papier voor me, want ik wil een groot hart maken en dan opschrijven wat ik allemaal wil bereiken in 2019’.

Ik kijk verrast op uit mijn boek (ik ben The Fire Starter Sessions van Danielle Laporte aan het herlezen), want deze opmerking komt voor mij uit het niets.

Ik heb overigens een haat-liefde verhouding met doelen stellen (lees er meer over in deze blogpost met tips over hoe je doelen stelt waar je gelukkig van wordt). Maar mijn jongste doet vaak alleen iets als ze er echt zin in heeft, dus voor de gelegenheid tover ik een stuk mooi goudkleurig karton tevoorschijn. (Lenthe houdt namelijk van alles met goud. En zilver. En glitter. Maar dat terzijde.)

De doelen van mijn jongste

Op de achterkant tekent Lenthe een groot hart en met een prikpen prikt ze het hart uit. Dat duurt veel langer dan knippen, legt ze uit, maar dat vindt ze gewoon leuker om te doen. Op de voorkant schrijft ze haar doelen voor 2019:

Veel leuke dingen doen, Sammy (de hamster) durfen aaien en in mijn hand durven doen, minder snoepen, gedichten maken, heel veel knuffelen. Minder zeuren, vaker mijn bak opruimen, veel geld sparen. Minder ipad of tv kijken, nieuwe vrienden maken in groep 6, veel zingen, minder met Sterre ruzieën, namen voor knuffels verzinnen.

Lenthe gouden hart doelen - van druk naar geluk
Lenthe’s doelen – foto deel ik natuurlijk met toestemming van Lenthe zelf

Ik zweer plechtig met mijn hand op mijn hart: ik heb geen enkele tip of hint gegeven voor mogelijke doelen. Dit was helemaal haar eigen project.

Bij ieder doel heeft Lenthe bedacht om de vakjes ‘ja’ en ‘nee’ te zetten. Aan het eind van het jaar kan ze dan een vinkje zetten in een van de vakjes al naar gelang een doel wel of niet ‘gelukt’ is.

Niet gehinderd door…

Waar ik worstel om precies te bepalen wat ik nou echt graag zou willen in 2019, schudt zij haar doelen uit haar mouw. In een kwartiertje.

Niet gehinderd door de gedachte dat doelen officieel wel SMART geformuleerd moeten zijn of door de gedachte dat je wel eens zou kunnen falen. En ook niet gehinderd door enig uitstelgedrag (eerst nog even dat boek uitlezen over doelen stellen).

Kortom, niet gehinderd door enige drukte in haar hoofd. Het hoeft dus allemaal niet zo ingewikkeld te zijn.

Als ze klaar is, laat ze me enthousiast haar goudkleurige hart zien. En mijn hart smelt.

Mijn Core Desired Feelings voor 2019

Precieze doelen heb ik voor mezelf nog niet gesteld. Maar ik weet wel zo ongeveer hoe ik me in 2019 wil voelen. Zoals het er nu voor staat, zijn mijn core desired ’feelings’ (CDF’s): joyful, energized, abundant, inspired en – hoewel dit qua woordsoort een beetje uit de toon valt – clarity.

Iedere dag schrijf ik deze Core Desired Feelings op in mijn bulletjournal. En stel mezelf vervolgens de vraag: wat kan ik vandaag doen om me te voelen zoals ik me wil voelen?

Het antwoord op deze vraag helpt me om keuzes te maken: neem ik een opdracht wel of niet aan? Begin ik mijn dag met kijken op mijn telefoon of lezen in een inspirerend boek? Blijf ik op de bank hangen of ga ik even wandelen? Ga ik tekenen of Netflix kijken?

Buiten mijn comfortzone

Ik heb dus (nog) geen SMART doelen. Maar mijn Core Desired Feelings bieden wel een richtlijn voor hoe ik mijn leven wil leiden.

Naast mijn CDF’s waren er toch ook nog een paar doelen van Lenthe die ik graag wilde overnemen. Dat mocht van haar. Ik koos voor: heel veel knuffelen en veel leuke dingen doen.

En ik koos daarnaast ook voor een doel dat duidelijk buiten mijn comfortzone ligt. Want persoonlijke groei is echt wel mijn ding, zeg maar.

Hier komt-ie dan, mijn persoonlijke ‘out of my comfort zone doel’: Sammy (onze neurotische bijtende Russische dwerghamster) in mijn hand durven houden. Ik vermoed overigens dat er bij Lenthe voor dit doel eerder een vinkje bij ‘ja’ komt te staan dan bij mij.

Maar ik houd je op de hoogte van onze voortgang.


Relevante links


Food for thought

Heb jij doelen of goede voornemens voor 2019? Zo ja, hoe zorg je ervoor dat je je doelen behaalt of je aan je goede voornemens houdt? Of laat je het jaar gewoon komen zoals het komt?