Home » Archieven voor

Maand: maart 2019

What the f*&ck?! Waarschuwing: geen normale blogpost

Ik had eerst een hele andere blogpost geschreven.

Maar ik kan er niet niets over zeggen. Niet als het me zó raakt dat ik er letterlijk misselijk van word. 

Laat ik eerst beginnen met een bekentenis: ik lees de krant maar af en toe. En dat doe ik bewust. Ik word er namelijk vaak bozig en verdrietig van en blijf achter met een vervelende nasmaak die de hele dag blijft hangen.

Geen nuance

Er wordt namelijk meestal alleen over negatieve zaken bericht, terwijl er toch ook zoveel moois gebeurt in de wereld. Ik kies ervoor om me zoveel mogelijk op het mooie te focussen.

En om op mijn manier een steentje bij te dragen aan een betere wereld. Daarvoor hoef ik niet de krant van A tot Z te spellen.

Het ‘grote nieuws’ krijg ik mee via het Jeugdjournaal, via gesprekken met vrienden, in de wandelgangen op kantoor of via Facebook.

En omdat ik vind dat je niet hard moet roepen als je je niet ergens in hebt verdiept, zul je mij ook niet zo snel een radicale mening horen verkondigen. Zoals een collega ooit tegen mij zei: “Je bent erg bedachtzaam”.

Dat klopt. Ik  reageer vaak niet primair, laat dingen bezinken, vraag mezelf af: wat vind ik hiervan en waarom? Er zijn namelijk genoeg ongefundeerde meningen die geventileerd worden op zo’n heftige en respectloze manier dat ik ervan schrik. Ik zoek graag de nuance op.

Maar soms ís er gewoon geen nuance. En soms móet je gewoon stelling nemen.

What the f*&k?

Toen ik vanochtend door Facebook scrolde op zoek naar een grappig hamsterfilmpje dat ik aan mijn oudste dochter (een groot hamsterfan) wilde laten zien, kwam ik een heel ander filmpje tegen.

Een filmpje waarbij eerst mijn mond openviel van verbazing.

Daarna moest ik heel hard lachen. Dat sloeg al snel om in verontwaardiging en vervolgens boosheid. En nu, terwijl ik in mijn favoriete koffietent zit en het toch niet kon laten de krant open te slaan, in een diepe triestheid. En blijkbaar de behoefte om erover te schrijven.

Ik had het filmpje ook aan mijn dochters van 8 en 11 jaar laten zien. Hun reactie (en voor één keer mocht het van mij): “What the f*&k?!”

Precies, what the f*&k?!

Stoppen met lezen?

Fans (en met name vrouwelijke fans) van Thierry Baudet  van het Forum voor Democratie kunnen nu beter stoppen met lezen.

Of nee, juist niet.

Want ik begrijp echt niet hoe een zichzelf respecterende vrouw kan stemmen op het Forum voor Democratie (en dat zijn er blijkbaar heel wat geweest getuige de uitslagen van de provinciale verkiezingen) nadat ze dit filmpje heeft gezien. Of – wanneer ze dit filmpje nu pas ziet – zich niet de haren uit het hoofd trekt.

Ik heb het hier niet eens over politiek(e voorkeur), maar over de manier waarop Baudet vrouwen als categorie typeert.

(Nou vind ik dat er veel meer dingen fundamenteel mis zijn met het Forum voor Democratie en Thierry Baudet, maar dat is weer een andere – en een meer politieke – discussie waar ik me in dit blog meestal verre van houd.)

Hier komt het filmpje…

Ik heb onder het filmpje ook de tekst uitgeschreven.  Dan kun je het nog eens rustig teruglezen en de woorden op je in laten werken.

Mocht je nou vandaag – om wat voor reden dan ook – denken dat het best een goed idee is om op Forum voor Democratie te stemmen, check dan eerst even dit filmpje.

Geplaatst door Martijn Konings op Woensdag 20 maart 2019

Baudet: “Ik weet wel dat vrouwen natuurlijk over het algemeen minder excelleren in een heleboel beroepen en minder ook ambitie hebben. Gewoon meer interesse hebben vaak ook in familieachtige dingen en zo.”

Interviewer: “Nou vinden dit heel veel mensen natuurlijk seksistisch en misschien wel vreselijk om te horen.”

Baudet: “Ja, maar het is gewoon zo. Het is eigenlijk normaal voor een vrouw om een beetje linksig te zijn en dan ontmoet ze een man die gewoon rechts is en dan zegt ze die heeft ook wel gelijk. Dus… in mijn ervaring. Dus eerst krijg je wat linkse praatjes en dan zeg jij hoe het echt zit en dan zegt zij ‘Nou oké, ook wel waar’. En dan heb je een soort evenwicht bereikt.” 

Einde citaat.

Geen woorden voor

Ik heb hier eigenlijk geen woorden voor. Of je politieke voorkeur nou meer naar links of naar rechts uitgaat, feit blijft dat Baudet vrouwen hier wegzet als een soort domme ganzen met linkse praatjes die een – rechtse –  man nodig hebben om hen te vertellen hoe ‘het’ (wat ‘het’ dan ook moge zijn) écht zit.

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar dat is niet wat ik mijn dochters wil meegeven. Dus vandaar dat ze van mij één keer heel hard mochten roepen “What the f*&k?!”.

En ik hartgrondig met ze mee deed. 

Hoe je een essentialist wordt

Hoe je een essentialist wordt (en wat dat betekent)

In de dagelijkse drukte kunnen we de essentie soms uit het oog verliezen. Wat doet er werkelijk toe? En hoe zorg je ervoor dat je je op de essentie, op het wezenlijke, focust?

Daar gaat het boek ‘Essentialism: The Disciplined Pursuit of Less‘* van Greg McKeown over. Een beetje vergelijkbaar met de opruimgoeroe Marie Kondo, maar dan voor je projecten (in de breedste zin van het woord) en je hoofd.

Minder maar beter

McKeown heeft het over ‘less but better’: je focussen op de essentie, met als gevolg dat je minder doet. Maar datgene wát je doet, doe je beter. Als ‘essentialist’ besteed je minder energie aan veel verschillende dingen, en in plaats daarvan veel energie aan de paar zaken die voor jou wezenlijk zijn.

En waar focus je dan op? ‘If it isn’t a clear yes, then it’s a clear no’, zo schrijft McKeown. En: ‘An essentialist thinks almost everyting is non-essential.

Dit vereist dus radicaal prioriteiten stellen. Én regelmatig tijd om te reflecteren op je leven.

Take time to breathe
(Wil je deze illustratie als pdf downloaden (10 x 10 cm)? Klik dan op het plaatje.) 

Geen nieuw idee, maar toch…

Nu is dit idee op zich natuurlijk niet nieuw. Maar het boek is fijn geschreven en inspireert me om zelf met de suggesties aan de slag te gaan. Want als een ‘multi-passionate’, iemand die veel verschillende dingen leuk vindt en graag nieuwe dingen leert, ligt bij mij het gevaar op de loer dat ik met te veel dingen tegelijkertijd bezig ben.

Zo boek ik een klein beetje ‘vooruitgang’ in heel veel verschillende, soms niet-essentiële, richtingen. Maar als ik al het niet-essentiële zou schrappen, zou ik grote vooruitgang kunnen boeken voor een paar écht wezenlijke zaken.

Dat geeft stof tot nadenken!

De essentialist

Het boek geeft antwoord op de vragen:

  • Wat is de mindset van een essentialist?
  • Hoe kunnen we de enkele hoofdzaken van de vele bijzaken onderscheiden?
  • Hoe kunnen we de bijzaken elimineren?
  • Hoe kunnen we het essentiële bijna moeiteloos uitvoeren?

Zo gelooft de ‘essentialist’ bijvoorbeeld niet in de mythe dat je alles kunt hebben of dat je alles moet doen. Een essentialist zoekt uit wat de meest waardevolle bijdrage is die zij kan leveren en maakt dit haar prioriteit. Ze maakt duidelijke keuzes, want ze weet dat als zij niet zélf kiest, anderen dit wel voor haar doen. Ze weet wanneer en hoe ze nee moet zeggen.

Een essentialist creëert tijd en ruimte om aan de dagelijkse drukte te ontsnappen en na te denken over het leven en haar prioriteiten. Ze zorgt voor voldoende slaap en heeft routines die haar helpen het leven te leiden dat ze wil leiden.

Ze viert kleine successen, begrijpt het belang van regelmatig ‘spelen’, geniet van het moment en weet steeds wat nú het meest belangrijk is om te doen of te laten.

Een praktisch advies

Ben je nog geen essentialist en voel je je overweldigd door alle taken die (nu nog) op je lijstje staan? Weet je niet met welke taak te beginnen? Dan heeft McKeown een heel praktisch advies:

‘When faced with so many tasks and obligations that you can’t figure out which to tackle first, stop. Take a deep breath. Get present in the moment and ask yourself what is most important this very second – not what’s most important tomorrow or even an hour from now. If you’re not sure, make a list of everything vying for your attention and cross off anything that is not important right now.’

Haalbaar?

De auteur zelf is de eerste om toe te geven dat je niet van de ene op de andere dag een essentialist bent. Het vereist doorzettingsvermogen en moed. Maar met iedere stap wordt het wel gemakkelijker. Het leven wordt simpeler en leuker. Én betekenisvoller.

Daar houd ik me dan maar aan vast. Want die essentialist, die wil ik ook wel zijn!


Food for thought

Wat vind jij van het idee een ‘essentialist’ te worden? Krijg je het al benauwd bij de gedachte dat je allerlei bijzaken gaat schrappen of geeft het idee je een gevoel van opluchting? Wat is de eerste stap die je zou kunnen zetten?

 

*Ik lees boeken graag zoveel mogelijk in de originele taal en heb dit boek daarom in het Engels gelezen. Maar dit boek is ook in het Nederlands vertaald: ‘Essentialisme: niet meer alles moeten‘.