Home » Archieven voor april 2019

Maand: april 2019

Hoe Zorro je kan helpen op weg van druk naar geluk

Ken je Zorro? De man met het zwarte masker die het, al zwaardvechtend, opneemt tegen gemene schurken?

Zorro was niet altijd een held. Er was een tijd dat hij leed aan alcoholverslaving en depressie. Hij was ontmoedigd geraakt omdat hij te ambitieus was en te snel te veel wilde.

Maar gelukkig is daar de redder in nood: Don Diego. Voor de eerste training laat Don Diego Zorro in een cirkel staan. Hij zegt tegen Zorro: “Deze cirkel is je hele wereld, je hele leven. Er is niets buiten deze cirkel.”

Voor de liefhebbers, met Antonio Banderas als Zorro die met ontbloot bovenlijf push-ups doet boven brandende kaarsen…

Pas wanneer Zorro datgene beheerst wat er binnen de cirkel is, wordt de cirkel uitgebreid.

Zo leert Zorro om te focussen. Hij verwerft langzaam maar zeker weer een gevoel van controle. Stapje voor stapje. Of in dit geval: cirkel voor cirkel. En na hard trainen is hij zo ver dat hij zijn doel kan bereiken: schurken te grazen nemen.

 De Zorro-cirkel

Wanneer we overweldigd raken door de dagelijkse drukte, hebben we vaak het gevoel dat we geleefd worden, dat we de controle verliezen.

En de meesten onder ons hebben nu eenmaal behoefte aan enige mate van controle.

In dat geval kan het principe van de Zorro-cirkel je helpen. Net zoals Zorro concentreer je je eerst op een kleine cirkel, met andere woorden: op een klein gebied. Je zorgt dat je dit gebied goed beheerst, voordat je je gebied uitbreidt.

Kondo de deur uit? 

Een concreet voorbeeld: je wilt je kledingkast opruimen. Je weet wel, die kast waar alles uitpuilt. Maar je haalt niet meteen de hele kast overhoop à la opruimgoeroe Marie Kondo. Nee, je ruimt eerst alleen die ene la op met al je sokken.

Als die opgeruimd is, zorg je eerst dat je die ook enige tijd opgeruimd houdt. Pas als dat lukt, met andere woorden: als je dat gebied ‘beheerst’, ga je over naar het volgende gebied, in dit geval je ondergoedla.

Ook die ruim je op en houd je – samen met je sokkenla – gedurende langere tijd opgeruimd. Net zo lang totdat het een automatisme is geworden. Pas daarna breid je je Zorro-cirkel weer uit.

Gezonder leven?

Een ander voorbeeld: je wilt graag gezond leven. Daarvoor wil je iedere dag gezond eten, bewegen, genoeg water drinken en op tijd naar bed gaan. Je begint vol goede moed aan je doel, maar gooit vervolgens al heel snel de handdoek in de ring (en niet in de sportschool).

Je wilde teveel tegelijk.

Volgens het principe van de Zorro-cirkel zou je kunnen beginnen met op dezelfde tijd naar bed gaan en opstaan. Dit houd je net zo lang vol totdat je dit gebied volledig ‘onder controle’ hebt, totdat het een gewoonte is geworden.

Vervolgens kun je bijvoorbeeld met jezelf afspreken dat je iedere dag tien push-ups doet. Het gaat erom dat je iets kiest dat je redelijkerwijs kan volhouden en dat binnen jouw ‘invloedssfeer’ ligt. Pas als het je lukt om dat ook vol te houden, breid je je ‘cirkel’ weer uit. Bijvoorbeeld door iedere dag een half uur te bewegen.

Zorro op het werk

Ook op het werk kan de Zorro-cirkel je helpen. Je pakt dan één onderdeel van je takenlijst, project, doelstelling of vaardigheid die je wilt leren. Je concentreert je daar dan eerst op. Andere zaken (zoals appjes van vrienden en scrollen door Facebook) moeten dan even wachten.

Grote en ambitieuze doelen stellen kan inspirerend werken, maar je kunt je er ook overweldigd door voelen. Als je dit bij jezelf merkt, denk dan weer even aan Zorro (desnoods met ontbloot bovenlijf, als dat helpt).

Bijvoorbeeld: ik wil zelf een website maken voor een project maar ik heb het nog nooit gedaan. Eerst bedenk ik wat ik precies wil bereiken met de website. Als ik dat helder heb, ga ik me verdiepen in wat er nodig is om een website te kunnen maken.

Vervolgens ga ik me de vaardigheden eigen maken: ik volg een cursus, kijk Youtube filmpjes of vraag het aan een deskundige.

Daarna ga ik aan de slag met het bedenken van een menustructuur en de pagina’s. Heb ik dat helder, dan ga ik pas de tekst verzinnen. Daarna zoek ik beeldmateriaal die bij de tekst past. En vervolgens giet ik alles in de vorm van de website.

Dit is natuurlijk een vereenvoudigde weergave van de werkelijkheid, maar ik denk dat je wel snapt wat ik bedoel:

Deel de grote ‘brij’ op in kleinere cirkels en zorg dat je één cirkel beheerst voordat je de cirkel uitbreidt. Zo wordt zelfs de grootste brij minder overweldigend.

Maar ik heb het zo druk!

De Zorro-cirkel vermindert misschien niet het aantal dingen dat je wilt of moet doen. Maar het helpt je wel om één ding tegelijkertijd te doen en je daar volledig op te focussen.

Dat op zich geeft al veel meer rust dan continu schakelen tussen verschillende zaken.

En het is uiteindelijk ook nog veel effectiever (je bent gerichter met je (sub-)doel bezig) en efficiënter (je bereikt je doel sneller).

Kies je eerste Zorro-cirkel zorgvuldig

Als je al een tijdje op deze aarde rondloopt, weet je dat je niet op alles controle kunt uitoefenen. Sommige dingen liggen nu eenmaal buiten onze invloedssfeer. Zoals het weer op dit moment, om maar een voorbeeld te noemen. (Op de lange termijn hebben onze acties natuurlijk wel invloed op het klimaat. Maar dat is weer een ander onderwerp.)

Kies je eerste Zorro-cirkel daarom zorgvuldig uit.

Zorg ervoor dat het iets is waar je zelf invloed op kunt uitoefenen. Push-ups doen boven brandende kaarsen, bijvoorbeeld.


Meer lezen?

De Zorro-cirkel is één van de principes die genoemd worden in het boek The Happiness Advantage – How a Positive Brain Fuels Success in Work and Life van Shawn Achor.


Food for thought

Wat wordt jouw eerste Zorro-cirkel?

Een van de moeilijkste beslissingen in mijn leven

Een aantal maanden geleden heb ik een van de moeilijkste beslissingen in mijn leven genomen. 

Ik had net, na vier jaar de enige kostwinner te zijn, besloten om het rustiger aan te doen en tijd voor mezelf te nemen om te bepalen welke kant ik – professioneel gezien – op wilde. Dat was mogelijk vanwege een twee jaar durende opdracht die de Man had gekregen. En op een vrij natuurlijke manier waren mijn opdrachten langzamerhand afgerond of in een laatste fase.

Dus toen de Man thuiskwam met de mededeling dat zijn opdracht onverwacht was stopgezet, was ik not amused to say the least.

Een potje huilen

Om eerlijk te zijn: ik heb een potje staan huilen. 

Ik vond het heel naar voor de Man, maar ook voor mezelf. Daar ging mijn rustperiode, mijn sabbatical, mijn periode van reflectie. Ik moest meteen weer aan de bak en flink ook.

Even dreigde er paniek en gingen er allerlei doemscenario’s door mijn hoofd: misschien zouden we ons huis in Amsterdam – waar de Man al meer dan 25 jaar, ik meer dan 15 jaar en de meiden hun hele leven al wonen – moeten verlaten omdat we de flinke huur niet meer zouden kunnen betalen. En dan zouden de meiden uit hun vertrouwde omgeving weg moeten. Dat was het allerergste wat ik me kon bedenken.

En toen werd mij bijna op een presenteerblaadje een baan aangeboden bij een organisatie waar ik freelance opdrachten voor had gedaan.

Hoera, een baan?!

Het was een interessante baan bij een fijne organisatie. Een baan waarvoor ik een opleiding zou krijgen. Als life-long learner klonk dat als muziek in mijn oren. En ik zou fijne collega’s hebben, ook niet onbelangrijk.

Dus gezien alle ontwikkelingen en de zorgen over onze financiële situatie, was het niet meer dan logisch geweest om deze kans met beide handen aan te grijpen.

En toch heb ik het – na serieuze overweging – uiteindelijk niet gedaan.

Paniek of vertrouwen?

Want toen de eerste paniek gezakt was, kwam er een soort kalmte over me heen. Want was eventueel moeten verhuizen nou werkelijk het allerergste? Nee, besloot ik, het allerergste was als een van de meiden een levensbedreigende ziekte zou hebben. Al het andere was minder erg.

En die rustperiode, die had ik mezelf niet alleen beloofd, maar die had ik ook gewoon echt nodig. Daarnaast voelde ik aan de enorme weerstand in mijn lijf dat ik niet op het aanbod in moest gaan, hoe mooi het ook leek.

In plaats van te handelen uit paniek en angst, handelde ik uit vertrouwen dat alles goed zou komen. 

Trots

Toen ik het besluit eenmaal had genomen, viel er een grote last van me af.

Nou moet ik wel bekennen dat het even duurde voordat ik mijn vader hierover vertelde. (Sorry pap!) Hij is namelijk van het type: niet lullen, maar poetsen; werk hoeft niet leuk te zijn; zekerheid is heel belangrijk, enzovoort. Dingen die ik in mezelf ook wel herken.

En toch…

Ik heb drie maanden heel weinig gedaan qua werk en zoveel mogelijk mijn rust genomen.

En toen ik er klaar voor was, kwamen de opdrachten vanzelf weer mijn kant op.

Achteraf was ik trots op mezelf. Want waar ik vroeger vanuit paniek of angst had gehandeld, was ik er nu in geslaagd om te vertrouwen op mijn intuïtie en op waar ik werkelijk behoefte aan had. Dat was niet makkelijk, zeker niet voor een – in de basis – risico-mijdend persoon als ik.

Maar het was wel het allerbeste wat ik had kunnen doen. Voor mezelf en voor mijn gezin.

Food for thought

Neem jij je beslissingen op basis van angst of op basis van vertrouwen? Durf je te vertrouwen op je intuïtie?