Hoe de aanslag in Manchester mij beïnvloedt

Het nieuws was dinsdag helemaal aan mij voorbij gegaan. Totdat ik om zeven uur ‘s avonds een collega tegen het lijf liep in het inmiddels stille gebouw van de opdrachtgever waar ik die dag werkte. Ze vertelde over de afschuwelijke aanslag in Manchester vlak na een concert van popidool Ariana Grande. Een concert waarbij ook veel tieners en kinderen waren.

Potje huilen

Tijdens mijn fietstocht naar huis kon ik aan niets anders meer denken dan aan de aanslag in Manchester. Thuis heb ik een potje staan huilen. Aanslagen raken me altijd, maar deze aanslag in Manchester in het bijzonder. Onder de doden en gewonden bevonden zich kinderen. Kinderen van acht, negen jaar. Sterre is negen jaar en vindt Ariana Grande leuk. Het komt wel heel dichtbij.

De gedachten buitelden over elkaar heen in mijn hoofd.

‘Wat bezielt iemand om zichzelf en onschuldige kinderen op te blazen? Hoe wanhopig, woedend, ongelukkig, geïndoctrineerd, verloren moet je dan zijn? In wat voor wereld groeien mijn kinderen op? Hoe verwerk je als ouder ooit het verschrikkelijke verdriet van een overleden kind?’

En ook: ‘Het is waarschijnlijk een kwestie van tijd voordat er hier in Amsterdam een aanslag plaatsvindt. Dan ben je op het platteland waarschijnlijk beter af. Zouden we moeten verhuizen? Het is misschien maar beter om niet meer naar concerten of hele drukke plekken gaan.’

De vragen die blijven

Nadat ik een kom sautosoep, voor mij troostvoer bij uitstek, had gehaald bij het Surinaamse eettentje in de straat en deze naar binnen had gelepeld op de bank, voelde ik me iets beter en werd het rustiger in mijn hoofd.

Maar de vragen die blijven, zijn: hoe ga je om met de wetenschap dat er mensen zijn die er niet voor terugdeinzen om onschuldige kinderen op te blazen? Hoe ga je om met het idee dat een aanslag hier in Nederland waarschijnlijk ook niet lang op zich laat wachten?

Hoe ga je om met je eigen angst, ontsteltenis en woede over de gebeurtenissen in de wereld? En hoe begeleid je je kinderen hierin?

Wat ik zeker weet 

Ik zou er pagina’s vol over kunnen schrijven, maar ik heb geen pasklaar antwoord dat voor iedereen geldt. Geen ‘In 5 stappen anders omgaan met…’. Of ’3 top tips om…’. Dit is te groot, te veelomvattend, te complex.

Het enige dat ik zeker weet is dat je duisternis niet verdrijft met duisternis, maar met licht.

Dus geniet ik extra van mijn latte macchiato terwijl mijn hart uitgaat naar de slachtoffers en hun ouders. Wek ik Lenthe door de tijd te nemen om bij haar in bed te kruipen en haar zachtjes over haar rug te strelen. Verheug ik me op Sterre’s terugkomst van schoolkamp en ben ik dankbaar dat ik haar weer in mijn armen kan sluiten.

Ben ik van dienst waar ik kan, handel ik uit liefde in plaats van uit angst.

Én blijf ik een open blik houden en het goede zien in mijn medemens en in de wereld. Want er is ook heel veel goeds. Het gevaar is dat we dat in tijden van crisis, zoals nu na de aanslag van Manchester, vergeten.

Ik ben niet zorgelijk of fatalistisch ingesteld. Maar het leven kan morgen voorbij zijn. Dus geniet ik vandaag. En jij?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *