Hoe ik rustig blijf als mijn kind ziek is

Midden in de nacht staat Sterre aan ons bed, iets wat zelden gebeurt. Ze heeft erge hoofdpijn. Ik zie aan haar ogen dat het mis is. Wat volgt is een lange nacht met een van de pijn kreunend kind dat vijf keer overgeeft.

Ik check Sterre op rode vlekjes, want die kunnen duiden op hersenvliesontsteking. Gelukkig is er geen vlekje te zien. En Sterre is steeds helder en aanspreekbaar. Dus ik maak me niet ernstig zorgen. En ik heb een vermoeden van wat het zou kunnen zijn.

Zielig voor mij?

Gedurende de nacht zegt Sterre twee keer dat ze het zo zielig voor mij vindt dat ik nu de hele nacht wakker ben. Ik slik mijn tranen weg – dat ze daar kreunend van de pijn überhaupt aan denkt – en verzeker haar dat ik met alle liefde bij haar blijf, dat ik nergens anders wil zijn.

Want dat doe je, als moeder. Er zoveel mogelijk zijn als je kind echt pijn of verdriet heeft. Dan laat je alles uit je handen vallen. Zonder aarzelen.

De diagnose

Ik doe wat ik kan, ik kriebel over haar armen, masseer haar voeten, houd haar haren vast als ze overgeeft. Ik zou de pijn zo van haar willen overnemen.

Rond half zeven ’s ochtends, het is inmiddels zondag, vraag ik aan de Man of hij mij wil afwisselen, zodat ik even kan slapen. Want ook al is mijn kind ziek, het is wél belangrijk dat ik goed voor mezelf blijf zorgen. Zodat ik er straks ook weer voor háár kan zijn.

Anderhalf uur later staat de Man aan mijn bed. Hij gaat met Sterre naar de huisartsenpost in het ziekenhuis. Hij is toch wat ongerust en heeft ze gebeld. Ze willen haar binnen het uur zien.

Even later doet de Man telefonisch verslag vanaf de huisartsenpost. De arts heeft niets ernstigs kunnen vinden en lijkt mijn vermoeden te bevestigen: het is waarschijnlijk een migraineaanval. Sterre is negen.

Ik word blind!

Ook ik zat nog op de basisschool, net als Sterre, toen ik mijn eerste migraineaanval kreeg. ‘Ik word blind’, dacht ik. Ik zag zwarte vlekken, delen van mijn zicht vielen steeds weg. Woorden kon ik niet meer vinden; als ik praatte leek het alsof ik dronken was.

Tot mijn dertigste zou ik er regelmatig last van hebben, die verschrikkelijke pijn waartegen niets hielp. Waarbij ik geen licht of geluid kon verdragen, alles overgaf wat ik in me had en dan uiteindelijk uitgeput in slaap viel.

De gedachte die mij rust geef

Iedere migraineaanval was verschrikkelijk en toch heb ik het iedere keer overleefd. En dat is de gedachte waaraan ik me nu vasthoud, terwijl ik naar Sterrre kijk die ligt te woelen van de pijn.

Ik kan mijn meiden niet beschermen tegen de pijn die het leven, naast heel veel vreugde, ook onvermijdelijk met zich meebrengt. Ik kan ze niet beschermen tegen de blauwe plekken op hun lijf of op hun ziel. Hoe graag ik dat ook zou willen. 

Zij hebben hun eigen leven te leiden, hun eigen weg te gaan, met alles dat bij die eigen weg hoort. Lief en leed, vreugde en verdriet. Ze hebben – hoe gek het ook klinkt – recht op hun eigen pijn en hun eigen teleurstellingen. Zodat ze steeds een beetje beter leren omgaan met de ‘curve balls’ die het leven ons regelmatig toegooit.

Die gedachte geeft me rust. Die gedachte zorgt ervoor dat ik wel meeleef met Sterre en voor haar doe wat ik kan, maar niet verdrink in medelijden met haar. Want daar heeft ze niets aan. 

Ook migraine overleven we wel

Tegen vier uur ’s middags valt Sterre eindelijk in slaap. Ik slaak een zucht van verlichting en zak onderuit in een stoel. Ik kijk naar haar gezichtje dat nu zo vredig oogt en denk terug aan de afgelopen nacht.

Het verloop van de migraine bij Sterre was heel anders dan bij mijn migraineaanvallen. ‘Misschien is het toch geen migraine, maar een eenmalig ongevaarlijk virus’, denk ik hoopvol. Want ik wens vurig dat deze aandoening waar mijn opa, mijn moeder, mijn tante en ik last van hebben (gehad) aan mijn meiden voorbijgaat.

Maar als het wel migraine is en het regelmatig terugkomt? Dan overleeft ze het wel. En ik ook.

Food for thought

Leef je mee of verdrink je in medelijden je mee als je kinderen ziek zijn? Hoe blijf je zelf rustig, voor jou én je kind, als je kind ziek is?

Een soort disclaimer….

Dit stukje gaat over een kind dat verder gezond is. Ik heb het geluk dat mijn meiden niet aan een chronische of terminale ziekte lijden. Ik weet niet uit eigen ervaring hoe het is als je kind chronisch ziek is of pijn heeft. Maar ik kan me voorstellen dat de situatie dan anders is. Het lijkt me in ieder geval hartverscheurend als moeder (en vader). Als jij in deze situatie verkeert, dan wens ik jou en je gezin alle liefde, rust, geluk en sterkte van de wereld. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *