Bekentenis van een ontaarde moeder

Ik zal er maar eerlijk voor uitkomen, met het gevaar dat je me een ontaarde moeder vindt:

Ik doe geen spelletjes met mijn kinderen. 

Ik heb namelijk een hekel aan spelletjes. Mij maak je niet blij met een potje Dokter Bibber, Monopoly, kwartetten en Mens-Erger-Je-Niet. Mens, erger je niet? Ik erger me groen en geel aan spelletjes! Maar ja, mijn meiden vinden spelletjes heel leuk en gezellig.

Dus er was een periode dat ik alle liefde die ik in me had, aanboorde en ‘gezellig’ meedeed.

Ondertussen vroeg ik me vaak stilletjes af hoeveel potjes Speed Cups ik moest meespelen voordat ik met fatsoen kon zeggen dat dit toch echt het laatste potje was. Mijn meiden – die ook niet achterlijk zijn – voelden wel aan dat spelletjes doen niet mijn meest favoriete bezigheid was.

Als kindertherapeut doe ik ook regelmatig spelletjes met de kinderen die bij mij in de praktijk komen. Vanuit therapeutisch oogpunt en met een duidelijk doel, maar toch. Dus ik vond dat ik het niet kon maken om met mijn eigen meiden geen spelletjes te doen. Ik voelde me al schuldig bij de gedachte alleen.

Maar ineens zag ik het licht. Ik hóefde geen spelletjes met mijn meiden te doen.

Ik werd er ongelukkig van en zij voelden dat ik het niet met volle overgave of plezier deed – ik kan nu eenmaal slecht doen alsof. Maar er waren wel andere dingen waar we elkaar in vonden. Tekenen of knutselen, naar een museum, de bieb, het theater, een speeltuin, de markt of het park gaan, lekker kletsen, samen koekjes of een taart bakken, een ijsje halen; er waren zo veel dingen die we samen konden doen en waar we wél allemaal blij van werden.

Ik bekende mijn meiden enigszins schoorvoetend dat ik niet van spelletjes hield en ze liever niet meer deed. Maar dat ik het wél superleuk vond om andere dingen met ze te doen. Tot mijn verbazing reageerden ze hier heel relaxed op en ik heb ze er nooit over horen klagen.

Ik begreep dat mijn schuldgevoel over het niet willen spelen van spelletjes ging over mijn eigen verwachtingen van mezelf als moeder.

Het ging over mijn (onbewuste) overtuiging dat een ‘goede’ moeder blijkbaar spelletjes doet met haar kinderen, zelfs als zij daar zelf geen plezier aan beleeft. En ik zag in dat het veel fijner is voor iedereen als je iets doet met je kinderen waar je zelf ook lol in hebt. Weg was het schuldgevoel! Weg waren de momenten waarop ik intern zuchtend maar uiterlijk vrolijk voor de zoveelste keer Sesamstraatkwartet speelde met Lenthe.

Nou hoor ik je denken: maar soms moet je toch gewoon dingen voor je kinderen doen waar je misschien geen zin in hebt?

Zo moeten de kinderen toch ook naar school, atletiek, dansles, muziekles, voetbal, hockey gebracht worden? En moet er iedere avond toch een – bij voorkeur voedzame – maaltijd op tafel getoverd worden? Helemaal eens – hoewel je ook van die dingen een feestje kunt maken, maar dat is een onderwerp voor een andere keer.

Maar als je samen je soms schaarse vrije tijd doorbrengt, is het fijn als iedereen er plezier aan beleeft. Dat is nu mijn uitgangspunt als ik wat met de meiden doe. En dat bevalt mij – en hen – prima!

Nou heb ik nog een laatste bekentenis voor de volledigheid.

Ik schreef eerder dat ik een hekel heb aan spelletjes. Dat is niet de hele waarheid. Ik heb een hekel aan gezelschapsspelletjes. Ken je Candy Crush? Ik heb heel lang niet geweten wat het was (‘Onder welke steen heb jij gelegen?’, aldus een vriendin) en de vele uitnodigingen op Facebook negeerde ik altijd compleet. Totdat ik in de zomervakantie met (te?) veel vrije tijd dacht: laat ik toch eens onderzoeken wat daar nou zo leuk aan is. Had ik niet moeten doen. Totale verspilling van mijn tijd, maar o zo verslavend. Gelukkig duurde de zomervakantie maar zes weken.

Sterre bleek het spelletje ook leuk te vinden. En heel af en toe zitten we nu samen snoepjes weg te spelen op mijn iPad. Doe ik toch nog een spelletje met mijn kind.

Food for thought

Doe jij wel eens dingen in je vrije tijd met je kind, die je kind wel leuk vindt maar waar je zelf totaal geen plezier in hebt? Zo ja, kun je daar een alternatief voor bedenken dat jullie allebei leuk vinden? Of is het voor jou voldoende om te genieten van het plezier van je kind? En: welke verwachtingen heb jij over jezelf als moeder? Moet je die verwachtingen altijd waarmaken?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *