Ik weet dat ze ergens in me zit, die ideale moeder

“Ik weet dat ze ergens in me zit. Die gezellige, geduldige en creatieve moeder. Die moeder die leuke uitjes voor de kinderen verzint, die gezellig met ze aan de keukentafel knutselt, die de meest prachtige en gezonde verjaardagstraktaties in elkaar flanst.

De ideale moeder

Die moeder die haar kinderen nooit langer dan een half uur per dag voor een beeldscherm laat zitten en in plaats daarvan met ze voetbalt op het plein. Die moeder die liefdevol maar ferm haar grenzen afbakent, consequent is, geen stoutkrukje nodig heeft om haar kinderen de dingen te laten doen die ze – in overleg met elkaar – afgesproken hebben.

Die ideale moeder die haar dagen vol energie begint en die ’s avonds, na haar werkdag, tijdens de gezonde verse maaltijd die ze met liefde heeft bereid, met aandacht luistert naar wat haar kinderen haar vertellen.

Die moeder die het geruzie tussen haar kinderen ziet als een manier om ze met conflicten te leren omgaan. De moeder die ’s avonds, nadat de kinderen naar bed zijn, op de bank zit met een goed boek, naar de sportschool vertrekt, mediteert of met een goede vriend(in) een diepzinnig gesprek voert in een café. Waarna ze na een goede nachtrust ’s ochtends weer met volle energie aan de dag begint.

De werkelijkheid

In werkelijkheid gaat het ongeveer zo. (En dat is dan nog alleen maar de ochtend.)

Nadat ik twee keer op de snooze button van de wekker heb geslagen, sleep ik me slaapdronken naar de keuken. Daar zie ik op de klok dat het al heel laat is. We moeten OPSCHIETEN! Mijn oudste van net zes jaar komt de keuken al ingelopen, maar voordat ik haar ‘goedemorgen’  kan wensen, racet ze naar haar tablet om een spelletje te spelen.

Ik ben te moe om er iets van te zeggen en loop naar beneden om mijn jongste van drie jaar van haar bed te lichten. Zij verkondigt dat ze nog wil slapen en draait zich demonstratief om. Ik waarschuw dat ik haar zo kom halen en sjok de trap weer op, onderwijl naar de Man roepend dat hij uit zijn bed moet komen.

Verstoppen onder mijn dekbed

Ik heb al wel vijf keer tegen mijn oudste dochter gezegd – lees: vanuit de keuken geschreeuwd – dat ze haar tablet weg moet leggen en zich aan moet kleden, maar ze is óf doof, óf ze heeft een totaal gebrek aan respect voor mijn ouderlijk gezag. Ik vermoed het laatste.

Ik pak haar kleren, loop naar haar toe en hijs haar in haar outfit, onderwijl mopperend dat ik het niet leuk vind. Mijn dochter speelt onverstoorbaar door op haar tablet.

Ik race naar de slaapkamer van mijn jongste en kan haar door middel van afleidingsmanoeuvres overhalen om mee naar boven te komen. Dat wil ze dan wel alleen als haar zes knuffelkonijnen mee mogen die ze per se zelf wil dragen. Iedere traptrede pauzeren we omdat er weer een knuffel is gevallen. Met een slakkengang gaan we de trap op.

Bovenaan de trap weersta ik de neiging om heel hard de trap weer af te rennen en me te verstoppen onder mijn dekbed totdat iedereen het huis uit is.

Een korte impressie van de rest van de ochtend

De rest van de periode totdat we de deur uitgaan, ziet er ongeveer zo uit:

Neem eens een hap van je boterham, we moeten zo weg! Maar ik wil geen krokodillenvlokken op mijn boterham, ik wil tijgervlokken! Ja, die zijn op, dus dat kan niet. Nou, dan wil ik geen boterham!

Nee, ik weet niet waar haar schoenen zijn, jij bent toch gisteren met haar naar buiten geweest? Oh hier zijn ze. Djezus, nou ligt de hele vloer onder het zand, klop die schoenen nou eens uit nadat ze in de zandbak is geweest!

Mama, ik wil die broek niet aan, ik wil mijn roze rok aan. Dat kan niet, want die zit in de was. Maar ik wil mijn roze rok aan! Dat kan niet, die is vies, die zit in de was, zeg ik net. Maar ik wil toch mijn roze rok aan!

Mama, ik wil tv kijken. Nee, nu niet, geen tv ’s ochtends. Maar maham, please? Nou, eventjes dan.

Trek je jas nou eens aan, ik heb het al weer drie keer gezegd! Pak je tas. Ja, en ook je gymtas. Shit, gymspullen vergeten te wassen. Nou ja, zo erg stinken kinderen nog niet op die leeftijd. Toch?”

Ouder en wijzer: inmiddels een ideale moeder?

Bovenstaande tekst kwam ik afgelopen vakantie tegen op mijn computer toen ik eindelijk de tijd nam om mijn oude bestanden te verwijderen. Ik had de tekst zo’n vier jaar geleden geschreven, nog voordat ik een blog had, en voordat ik het idee had om ‘iets’ voor drukke moeders te doen. Ik was het bestaan van de tekst totaal vergeten.

Als ik de tekst nu lees, moet ik glimlachen. Want hoewel niet iedere ochtend destijds ging zoals beschreven, besef ik wel hoe ver ik inmiddels ben gekomen. Hoe ik mijn ochtend weer heb ‘teruggenomen’ en hoe alles nu beter reilt en zeilt. Dat heeft deels te maken met de leeftijd van de meiden die nu natuurlijk veel zelfstandiger zijn dan vier jaar geleden.

Maar ik ben inmiddels ook gewoon ouder en wijzer.  Ik ben veel makkelijker geworden in tijd voor mezelf creëren, inclusief ’s ochtends, zonder schuldgevoel. Waardoor ik meer ‘geestelijke ruimte’ heb voor de andere gezinsleden.

En ik heb geaccepteerd dat dingen niet perfect hoeven, dat ‘goed genoeg’ ook prima is. Ik hoef al lang niet meer te voldoen aan mijn beeld van een ideale moeder. En dat maakt het leven een stuk fijner en relaxter.

Heb ik nou nooit meer een ochtend zoals hierboven beschreven? Zo’n ochtend waarop ik alles wat ik als kindertherapeut geleerd heb en aan andere ouders adviseer zelf totaal vergeet toe te passen? Natuurlijk wel. Ik ben ook maar een mens.

Maar gelukkig zijn die ochtenden nu wel een stuk schaarser. En ben ik veel vaker de moeder die ik vier jaar geleden voor ogen had. Minus de prachtige traktaties dan. En het voetballen.


Eerste hulp bij ochtendstress

  • Wil je weten hoe ik de ochtendstress overleef? Ongeveer een jaar geleden schreef ik er een blogpost over. Die lees je hier.
  • Inmiddels zien mijn ochtenden er weer iets anders uit en maak ik meer tijd voor mezelf ’s ochtends. Hier lees je erover.

Food for thought

Wat is in jouw ogen een ‘ideale moeder’? En kun je ooit aan dat ideaalbeeld voldoen? Welke onderdelen van dat ideaalbeeld kun je laten gaan? En hoe voelt dat?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *