Wat ik wens dat er op mijn grafsteen staat

Afgelopen zondag namen we afscheid van mijn lieve oma. Ze had de 100 jaar net niet gehaald.

Zoals dat vaker gaat als we met de dood in aanraking komen, dacht ik na over het leven. Hoe alles relatief is en voorbij gaat.  Hoe maar weinig dingen écht belangrijk zijn. En hoe vaak we druk zijn met dingen die er weinig te doen, zeker als je naar het grotere plaatje kijkt.

Het grotere plaatje

Dat grotere plaatje kun je zien als je hele leven: wat – van waar je nu druk mee bent of je druk over maakt – is nog belangrijk over twee, vijf, tien, twintig of vijftig jaar?

Is die deadline, die promotie, die nieuwe auto, die vervelende opmerking van een vriendin over twee jaar nog steeds belangrijk? En over twintig jaar? Is het over vijftig jaar nog belangrijk dat je altijd een perfect opgeruimd huis had?

Je kunt het grotere plaatje ook zien als datgene wat je nalaat. Aan je kinderen, aan je kleinkinderen, aan de wereld. Wat vind jij belangrijk? Wat wil jij nalaten, wat is jouw unieke bijdrage?

Wil je de wereld een beetje beter maken door je in te zetten voor een schonere buurt? Laat jij je creativiteit na in de vorm van mooie kunstwerken? Leeft jouw liefde voor het leven voort in jouw kinderen?

De tekst op mijn grafsteen

Een van de manieren om erachter te komen wat je écht belangrijk vindt, wat je diepste waarden zijn en hoe je herinnerd wilt worden, is te bedenken wat je op je grafsteen zou willen zien staan. Ik weet het, het is niet fijn om na te denken over je eigen dood. Maar het kan wel verhelderend werken.

‘Ze bracht licht en liefde aan ieder die haar pad kruiste’. Ik zou willen dat er zoiets op mijn grafsteen komt te staan.

En hoewel het niet altijd lukt, want ik ben tenslotte ook maar een mens met mijn eigen onhebbelijkheden, probeer ik wel zo veel mogelijk te leven naar die tekst. Want zo zou ik willen dat mensen zich mij later herinneren. (En het woord ‘druk’ komt er nergens in voor.)

Tranen

Voor het eerst in hun leven maakten mijn meiden een uitvaart mee. Het was een mooi en intiem afscheid, waarbij mijn oma herdacht werd in de verschillende rollen die ze in haar leven had gehad.

Tegen hun eigen verwachting in, moesten de meiden huilen. We spraken over hoe je op verschillende manieren verdriet kunt hebben. Zo kun je ook stil verdriet van binnen hebben, zonder te huilen.

‘Maar mama,’ zei mijn jongste, met haar betraande gezichtje naar mij opkijkend, ‘als jij doodgaat, ga ik ook huilen’.  Daar moest ik dan weer van huilen.


Food for thought and action (schrijfoefening)

Wat wil je dat er later op jouw grafsteen staat? En leef je daar nu al zo veel mogelijk naar? Zo niet, wat zou je dan willen en kunnen veranderen? Wat heb je daarvoor nodig?

Je kunt hier een schrijfoefening van maken. Schrijf, zonder jezelf te censureren, op wat er in je naar boven komt als je over deze vragen nadenkt. Zitten er gedachten of gevoelens bij die je verrassen? Zitten er ideeën bij die je meteen zou kunnen toepassen? Komt er niets, laat het dan even. Soms komt er juist van alles omhoog op een moment dat je niet bewust bezig bent met de vragen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *