Een van de moeilijkste beslissingen in mijn leven

Een aantal maanden geleden heb ik een van de moeilijkste beslissingen in mijn leven genomen. 

Ik had net, na vier jaar de enige kostwinner te zijn, besloten om het rustiger aan te doen en tijd voor mezelf te nemen om te bepalen welke kant ik – professioneel gezien – op wilde. Dat was mogelijk vanwege een twee jaar durende opdracht die de Man had gekregen. En op een vrij natuurlijke manier waren mijn opdrachten langzamerhand afgerond of in een laatste fase.

Dus toen de Man thuiskwam met de mededeling dat zijn opdracht onverwacht was stopgezet, was ik not amused to say the least.

Een potje huilen

Om eerlijk te zijn: ik heb een potje staan huilen. 

Ik vond het heel naar voor de Man, maar ook voor mezelf. Daar ging mijn rustperiode, mijn sabbatical, mijn periode van reflectie. Ik moest meteen weer aan de bak en flink ook.

Even dreigde er paniek en gingen er allerlei doemscenario’s door mijn hoofd: misschien zouden we ons huis in Amsterdam – waar de Man al meer dan 25 jaar, ik meer dan 15 jaar en de meiden hun hele leven al wonen – moeten verlaten omdat we de flinke huur niet meer zouden kunnen betalen. En dan zouden de meiden uit hun vertrouwde omgeving weg moeten. Dat was het allerergste wat ik me kon bedenken.

En toen werd mij bijna op een presenteerblaadje een baan aangeboden bij een organisatie waar ik freelance opdrachten voor had gedaan.

Hoera, een baan?!

Het was een interessante baan bij een fijne organisatie. Een baan waarvoor ik een opleiding zou krijgen. Als life-long learner klonk dat als muziek in mijn oren. En ik zou fijne collega’s hebben, ook niet onbelangrijk.

Dus gezien alle ontwikkelingen en de zorgen over onze financiële situatie, was het niet meer dan logisch geweest om deze kans met beide handen aan te grijpen.

En toch heb ik het – na serieuze overweging – uiteindelijk niet gedaan.

Paniek of vertrouwen?

Want toen de eerste paniek gezakt was, kwam er een soort kalmte over me heen. Want was eventueel moeten verhuizen nou werkelijk het allerergste? Nee, besloot ik, het allerergste was als een van de meiden een levensbedreigende ziekte zou hebben. Al het andere was minder erg.

En die rustperiode, die had ik mezelf niet alleen beloofd, maar die had ik ook gewoon echt nodig. Daarnaast voelde ik aan de enorme weerstand in mijn lijf dat ik niet op het aanbod in moest gaan, hoe mooi het ook leek.

In plaats van te handelen uit paniek en angst, handelde ik uit vertrouwen dat alles goed zou komen. 

Trots

Toen ik het besluit eenmaal had genomen, viel er een grote last van me af.

Nou moet ik wel bekennen dat het even duurde voordat ik mijn vader hierover vertelde. (Sorry pap!) Hij is namelijk van het type: niet lullen, maar poetsen; werk hoeft niet leuk te zijn; zekerheid is heel belangrijk, enzovoort. Dingen die ik in mezelf ook wel herken.

En toch…

Ik heb drie maanden heel weinig gedaan qua werk en zoveel mogelijk mijn rust genomen.

En toen ik er klaar voor was, kwamen de opdrachten vanzelf weer mijn kant op.

Achteraf was ik trots op mezelf. Want waar ik vroeger vanuit paniek of angst had gehandeld, was ik er nu in geslaagd om te vertrouwen op mijn intuïtie en op waar ik werkelijk behoefte aan had. Dat was niet makkelijk, zeker niet voor een – in de basis – risico-mijdend persoon als ik.

Maar het was wel het allerbeste wat ik had kunnen doen. Voor mezelf en voor mijn gezin.

Food for thought

Neem jij je beslissingen op basis van angst of op basis van vertrouwen? Durf je te vertrouwen op je intuïtie?

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *