Even. Helemaal. Niets.

Even. Helemaal. Niets.

Dat is waar ik zin in had. Het was woensdag en de meiden waren een paar dagen logeren in Brabant want het was Krokusvakantie.

Ik hoefde niet naar kantoor want ik had geen afspraken. Er lag wel een berg werk, maar ik wilde gewoon even helemaal niets. De telefoon ging: een zakelijk contact, zag ik aan het nummer. Ik stak mijn tong uit naar mijn mobiel.

Een doordeweekse pyjamadag?

De avond ervoor was ik laat naar bed gegaan. Gewoon omdat ik daar zin in had. En ik had lekker uitgeslapen. Gewoon omdat het kon.

De dag lag helemaal open. Wat ik aan het begin van de week had gepland voor vandaag, kon ik best uitstellen.

Buiten was het erg koud en er lag wat sneeuw. Zou ik er een – doordeweekse! –  pyjamadag van maken? De hele dag met een boek onder een dekentje op de bank? Of me toch maar aankleden?

Ons vaste ritueel op woensdag

Ik was aan het twijfelen tot de Man me vroeg of ik meeging naar de Ysbreeker, ons vaste ritueel op woensdagochtend nadat we de kinderen naar school hebben gebracht. Ik had eigenlijk wel zin in een latte macchiato.

Normaal gesproken neem ik mijn laptop mee om te werken of mijn blog te schrijven op woensdagochtend. In plaats daarvan nam ik dit keer mijn bulletjournal, tekenspullen en iPad mee. Voor de zekerheid. Voor het geval ik toch wat wilde doen, in plaats van alleen maar lekker uit het raam staren naar de Amstel.

Het duurde ongeveer twee minuten, dat uit het raam staren. En toen heb ik mijn iPad gepakt. En dit bericht geschreven. Want het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. 

Herken je dit?

Als een dag helemaal open ligt, zijn er zoveel dingen die ik graag zou willen doen (of laten), dat ik het soms moeilijk vind om een keuze te maken.

Ga ik naar die ene interessante podcast luisteren of lekker lang lezen? Zal ik een aflevering kijken van de serie die ik nog zo graag wil zien of ga ik toch wat werk doen?

Ga ik naar het museum, naar de film of een stuk wandelen? Of toch maar lekker tekenen of koffiedrinken met een vriend(in)?

Al die keuzes en al die dingen die ik leuk vind, kunnen soms verlammend werken. En dan weet ik even niet meer waar ik nou écht zin in heb.

Totdat ik mezelf toestemming geef om helemaal niets te doen en uit het raam te staren. En dan na een paar minuten, zonder na te denken, borrelt er vanzelf wat op. En wat dat dan ook is, het is goed zo.

Food for thought

Wat doe jij als je ineens een vrije dag hebt die helemaal open ligt? Of heb je die nooit? Geef je jezelf toestemming om af en toe helemaal niets te doen? En wat borrelt er dan bij jou op?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *