Over gillende pubermeisjes, gapende veertigers en, o ja, prioriteiten

Het was – naar mijn maatstaven dan – een druk weekend.

Zaterdag stond ik – wederom – met honderden andere ouders op de atletiekbaan. Dit keer voor de Nederlandse Estafette Kampioenschappen waar mijn oudste dochter aan meedeed. Maar in tegenstelling tot vorig weekend scheen de zon, duurde het hele circus maar een halve dag en kon ik in geval van nood via het openbaar vervoer ontsnappen.

Hysterische pré-pubermeisjes

Zondag bevond ik mij opnieuw in een mensenmassa. Of liever gezegd: meidenmassa. Ik was met mijn dochters op het Tina-festival in Duinrell.

En daar waren héél veel (pré-) pubermeisjes. Die héél hard gilden naar mij voornamelijk onbekende Youtubers en overige blijkbaar bekende mensen. (Volgend jaar ben jij aan de beurt, zo verkondigde ik aan de Man na thuiskomst. Zijn hartgrondige en voor zijn doen zeer onvolwassen reactie: ‘Ja, doei!’)

Zondagavond kwam ik dus uitgeput (en bijna doof) maar voldaan thuis.  De dochters hadden het leuk gehad en ik had met dit uitje de nodige punten gescoord, want de meiden voelen ook wel aan dat ik liever met ze naar een rustig museum  of de bibliotheek ga dan me onder te dompelen in al dit hysterische en voor mij grotendeels onbegrijpelijke pubergeweld.

Hevig verlangen naar een avondje Netflixen

Toen de meiden in bed lagen, keek ik in mijn bullet journal naar de afspraken voor de week. Op maandagavond stond er – na een volle werkdag – ’s avonds een uitje naar Carré met twee goede vriendinnen op het programma.

Maar na een weekend constant omringd te zijn door al dan niet gillende kleine en grote mensen, verlangde ik hevig naar een avondje Netflixen onder een dekentje op de bank. Bij voorkeur zonder enige vorm van interactie. Met wie dan ook.

Flirten met de knappe ober

Maar de kaarten voor Carré waren al lang geleden geboekt en ik had de vriendinnen in kwestie al even niet gezien. Na wat gehakketak over de oppas (de meiden: ‘Hoezo komt er een oppas? Ik, verontwaardigd: ‘Jullie hebben maar vier keer in het jaar een oppas, veel minder dan andere kinderen!’) en wat miscommunicatie over waar en hoe laat de vriendinnen en ik zouden afspreken, vertrok ik naar het café waar zij nog wat zouden eten en ik zou aanschuiven voor een drankje.

Door een fout van de bediening moesten mijn vriendinnen in een kwartier hun maaltijd (en wijn) naar binnen werken om nog op tijd te zijn voor de voorstelling. Als goedmakertje mochten we van de zeer charmante, knappe jonge ober met wie uitbundig geflirt werd (niet door mij overigens, ik kreeg de kans niet) na de voorstelling een gratis dessert komen eten.

To dessert or not to dessert, that is the question

Toen we na de hilarische voorstelling – David Sedaris, een Amerikaanse schrijver, las voor uit eigen werk – Carré uitstapten rond tien uur,  moesten we beslissen of we nog terug wilden naar het café voor het dessert.

Dat we überhaupt moesten nadenken over een al dan niet gratis toetje, maakt duidelijk hoe we eraan toe waren.

De ene vriendin had al een paar nachten nauwelijks geslapen wegens werkzorgen en ik had een druk weekend achter de rug met als klap op de vuurpijl een aantal slapeloze uren zondagnacht waarin ik mentaal had liggen naschudden van het tienerfestival. Wat het excuus van de andere vriendin was, weet ik niet meer.

Gapende veertigers

Maar uiteindelijk won het vooruitzicht van een dessert het toch van onze moeheid. Al gapend aten we iets met rabarber (de ene vriendin en ik) en iets met chocola en Baileys saus (de andere vriendin en ik; ja, ik heb van beide toetjes gegeten) en dronken we wijn (de vriendinnen) en een spa rood (ik, tot licht ongenoegen van de vriendinnen die mij niet solidair vonden, maar dat wel gewend zijn).

We praatten over mannen (‘Flirtte ik met de ober? Echt niet!’ aldus de ene vriendin. ‘Echt wel!’, aldus de andere vriendin en ik; een indicatie van het niveau van de conversatie op dat moment), liefdesverdriet, werkgedoe, kinderen en een interessante therapievorm waarvan ik de naam alweer vergeten ben maar waar de ene vriendin zeer over te spreken was.

Nadat de toetjes en drankjes waren verorberd, namen we al gapend afscheid. Ik liep de korte afstand terug naar huis in de zwoele avondlucht, blij en dankbaar dat ik was gegaan. Ik had erg gelachen tijdens de voorstelling, bijgekletst met vriendinnen én van twee toetjes gegeten.

En dat wint het toch echt van een avondje Netflixen.


De moraal van het verhaal (oftewel: wat heeft het te maken met geluk in de drukte?)

Een van de drie ingrediënten voor meer rust en geluk in de drukte, naast de juiste mindset en de juiste actie, is om de juiste prioriteiten te stellen, prioriteiten die passen bij wat je belangrijk vindt, bij jouw waarden.

Terugkijkend op het weekend en maandag, besefte ik dat het weliswaar voor mijn doen drukke dagen waren geweest, maar dat ze wel gevuld waren met dingen die ik belangrijk vind.

Ik wil er voor de meiden zijn op belangrijke momenten in hun leven (NK Estafette); dat is voor mij een prioriteit (wat overigens niet wil zeggen dat ik dat altijd met alle plezier en in grote dankbaarheid doe, zoals ik in de blogpost van vorige week schreef).

Ook wil ik graag delen in datgene waarover mijn meiden enthousiast zijn (het Tina-Festival en bepaalde Youtubers), zelfs al liggen mijn eigen voorkeuren heel ergens anders. En maandagavond gaf ik de prioriteit aan het samenzijn met vriendinnen boven mijn verlangen naar een avondje Netflixen.

Waarmee ik maar wil zeggen: als de drukte bestaat uit zaken die écht prioriteit hebben, die voor ons belangrijk zijn of betekenis hebben of ons vreugde geven, nemen we de drukte makkelijker op de koop toe. En krijgen we er – in bepaalde gevallen – zelfs energie van. 


Food for thought

Hoe ervaar jij ‘drukte’? Is die ervaring anders wanneer je het druk hebt met dingen die je belangrijk vindt, dingen die voor jou prioriteit hebben? Of verschilt dat niet van drukte door dingen die je minder of niet belangrijk vindt en is voor jou ‘druk’ gewoon ‘druk’?


Gerelateerde artikelen


Benieuwd naar David Sedaris?

In het filmpje hieronder (9 minuten) leest David Sedaris bij College Tour een verhaal voor.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *