Oei, ik groei: over mijn (geestelijke) groeipijn

Ik sta net op het punt om naar bed te gaan, als ik Lenthe hartverscheurend hoor huilen. ‘O nee, het is weer zo ver’, schiet door mijn hoofd. Al een paar maanden is het goed gegaan en ik hoopte dat ze er langzamerhand overheen gegroeid was. Maar ze heeft er toch weer last van: groeipijn.

Door merg en been

Haar gehuil gaat door merg en been. De Man tilt Lenthe uit bed zodat Sterre door kan slapen en we gaan met haar op de bank in de woonkamer zitten. Gelukkig weten we sinds een bezoek aan de dokter dat we haar een halve paracetamol mogen geven als ze zo’n pijn heeft. Die methode passen we nu toe, naast zachtjes aaien over haar benen en afleiding in de vorm van een aflevering van het programma Klokhuis op Youtube.

Als de ergste pijn is gezakt, tilt de Man Lenthe terug naar bed. ‘Mama, kom je nog even bij me liggen?’ vraagt Lenthe met betraande ogen aan me. Ik kruip naast haar op mijn zij. Lenthe gaat met haar gezicht naar me toe dicht tegen me aan liggen en legt haar arm over mijn middel. Ik geef haar kusjes op haar hoofd en streel over haar haren.

Langzaam wordt haar ademhaling rustiger. Als ik denk dat ze weer slaapt, probeer ik me voorzichtig los te maken. Maar Lenthe is nog wakker en houdt me stevig vast als ze merkt dat ik wil opstaan. Terwijl ik naast haar lig, gaan mijn gedachten terug naar vroeger.

Geestelijke groeipijn

Ook ik had groeipijn als kind; althans, dat dachten we. Overigens best ironisch, gezien mijn uiteindelijke lengte van 1,58 meter. Maar dat terzijde. Ik had er gelukkig niet zo’n last van als Lenthe – ik kan me in ieder geval niet herinneren dat ik ’s nachts schreeuwend van de pijn wakker werd. Maar een stuk lopen deed wel vaak zeer.

Dat soort groeipijn is gelukkig snel overgegaan, net zoals het bij Lenthe ook over zal gaan. Maar nu ik volwassen ben, komt er af en toe een andere groeipijn voor in de plaats. Een soort geestelijke groeipijn: het ongemak van ‘buiten mijn comfortzone’ treden, de onzekerheid van zelf een business opzetten, het besef dat alleen ik verantwoordelijk ben voor de keuzes die ik maak in mijn leven.

Oei, ik groei

Soms is groeien fijn, soms doet het pijn. Ken je het boek ‘Oei, ik groei’? Dat beschrijft de ontwikkelingssprongen die een baby maakt. Ik weet niet meer precies wat in het boek stond – het is voor mij al een tijd geleden. Maar wat ik wel onthouden heb is dat een baby tijdens zo’n ontwikkelingssprong van slag kan zijn. Een baby kan dan meer huilen, niet zo lekker in zijn vel zitten en ‘lastiger’ zijn.

Een beetje zoals ik me voel als ik last heb van geestelijke groeipijn: dan ervaar ik drukte in mijn hoofd en spanning in mijn lijf. Tegenwoordig geef ik mezelf dan meestal de aandacht die ik nodig heb. Ik erken mijn geestelijke groeipijn, spreek mezelf liefdevol toe en zorg goed voor mezelf. Een beetje zoals we Lenthe zachtjes over haar benen aaien, haar pijn erkennen en haar liefdevol troosten.

Dempen en afleiden

Maar soms, als mijn geestelijke groeipijn komt op een moment dat ik me lichamelijk niet zo goed voel door bijvoorbeeld een flinke kou, demp ik de pijn met chocola. Een beetje zoals we Lenthe een halve paracetamol geven. Het lost het onderliggende ‘probleem’ niet op, maar onderdrukt wél even de pijn.

En waar een aflevering van Klokhuis Lenthe even afleidt van haar hevige pijn, vind ik afleiding in het kijken van een fijne serie. Op de bank onder mijn dekentje ontsnap ik zo even aan de realiteit van de dag en aan mijn geestelijke groeipijn van dat moment.

This, too, shall pass

Er is niets mis met af en toe je pijn dempen of afleiding zoeken. Het kan op sommige momenten juist precies zijn wat je nodig hebt om daarna weer verder te kunnen.

Het is wél handig als je je realiseert dat afleiding zoeken en pijn dempen vormen van symptoombestrijding zijn. Als je je dat namelijk realiseert, maak je een bewuste keuze om je geestelijke groeipijn even te parkeren. Je kunt de pijn dan op een later moment liefdevol toelaten en kijken wat je ervan kunt leren.

Hoe vervelend geestelijke groeipijn op sommige momenten ook is, ik weet dat het weer over gaat: ‘This, too, shall pass’. Daarnaast is geestelijke groeipijn voor mij een teken dat ik weer een ontwikkelingssprongetje maak. Het levert me altijd nieuwe inzichten op die ik kan toepassen in mijn leven op weg van druk naar geluk. En dat is me het geestelijk ongemak meer dan waard. (Achteraf dan, als ik er middenin zit, piep ik soms anders.)

Lenthe groeit en ik heb groeipijn

Na een kwartier slaapt Lenthe echt, haar arm nog om mijn middel geslagen. Ik blijf nog even liggen, luisterend naar haar ademhaling. Ik voel ineens een steek in mijn hart, een symptoom van een heel ander soort groeipijn: binnenkort is Lenthe jarig, ze wordt 7, en voor mijn gevoel is ze dan echt klein-meisje-af.

Hoewel dat proces al een hele tijd gaande is en ik regelmatig met blijde verwondering kijk naar hoe zij op alle vlakken groeit, dringt het nu pas écht tot me door: hoeveel vreugde haar groeiproces me ook brengt, ik voel ook ‘groeipijn’. Lenthe zal mij steeds ietsje minder nodig hebben, steeds autonomer worden. Zo hoort het ook en zo wil ik het ook. Maar het doet toch ook een beetje pijn.

Food for thought

Wat zijn de momenten waarop jij geestelijke groeipijn ervaart? Hoe ga je daarmee om?

2 reacties

    • Sascha zegt:

      Dag Sofie, dank je wel voor je reactie en het compliment! Ik zie met B-School dat jij je ook steeds verder aan het ontwikkelen bent en nieuwe ideeën bedenkt en uitprobeert. Het opzetten van een eigen business in iets waar echt mijn hart ligt is voor mij bij uitstek een ervaring waarbij groeipijn regelmatig de kop opsteekt. Maar het hoort er allemaal bij en het brengt mij steeds een stapje verder. Alvast een fijn Paasweekend. Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *