Hoe overleef ik…de klassenborrel? 3 tips voor relatieve introverten zoals ik

De Man had in een vlaag van verstandsverbijstering aangeboden om de jaarlijkse klassenborrel – die normaal gesproken plaatsvindt in een café – bij ons thuis te houden. In eenzelfde vlaag van verstandsverbijstering (of ik had gewoon niet goed geluisterd toen de Man het onderwerp aansneed) had ik toegestemd.

Lichte paniek

Nu moet ik misschien even iets uitleggen aan degenen die spontaan zeggen: ‘Leuk toch, zo’n klassenborrel bij je thuis?!’  Ik ben namelijk een relatieve introvert.

Bij mij uit zich dat in een meer dan gemiddelde behoefte aan alleen zijn en een lichte paniek wanneer er deelgenomen moet worden aan groepsactiviteiten. Laat staan dat die groepsactiviteiten bij mij thuis plaatsvinden met mensen die ik nauwelijks ken.

Één-op-één contact

Nee, geef mij maar één-op-één contact. Dan kan ik mijn onverdeelde aandacht geven aan de persoon die bij me is, wat vaak leidt tot meer diepgang en minder verschillende prikkels. Daardoor blijft het rustiger in mijn hoofd.

Heel soms heb ik visioenen van lange houten tafels in de zomerzon met veel vrienden. Maar feit blijft gewoon dat ik me prettiger voel bij een één-op-één gesprek of alleen met een boek op de bank.

Huh?!

Op de dag voor de borrel was ik druk aan het werk toen mijn telefoon ineens trilde. Het was een appje van de klassenmoeder naar alle ouders. Dat er een scherm geregeld zou worden voor de voetballiefhebbers tijdens de borrel bij ons thuis. Huh?!

Gealarmeerd belde ik de Man. ‘ Weet jij iets van een scherm?’ vroeg ik. De Man wist er inderdaad van af: hij zou een groot scherm van de buren lenen. Ajax speelde namelijk in de finale van de Europacup. Grote voetbalfan als ik ben, was dit mij totaal ontgaan (of ik was het gemakshalve vergeten), maar dat verklaarde de zaak.

Geen geluid

Op de dag van de borrel zelf werkte ik thuis. Geamuseerd keek ik toe hoe de Man – die over het algemeen erg handig is – meer dan een uur nodig had om geluid uit het scherm te krijgen.

Ik bewonderde zijn geduld maar vroeg me wel af waarom hij na een kwartier prutsen de buren niet om hulp had gevraagd. Uiteraard zei ik dit niet hardop. Het moest wel gezellig blijven.

Mannen en vrouwen gescheiden

Iets na de afgesproken tijd ging de bel en lieten de meiden – die later mochten opblijven voor deze speciale gelegenheid – de eerste gasten binnen.

Even leek de klassenborrel op een sociale bijeenkomst uit de jaren vóór de eerste feministische golf. Op een enkeling na bevonden de mannen zich in de ene ruimte, de kamer met – hoe kan het ook anders – het grote scherm. De vrouwen bevonden zich in een andere ruimte, grenzend aan de tuin.

Maar na de voetbalwedstrijd (die overigens door Ajax werd verloren) vonden we elkaar weer in de woonkamer, waar we met een kleiner groepje tot middernacht praatten.

Hoe je – als relatieve introvert – de klassenborrel overleeft

Tot mijn verbazing was ik gedurende de hele avond relaxed en had ik het echt naar mijn zin met mensen die ik nauwelijks kende. Maar nog verbazingwekkender: het had me ook bijna geen energie gekost.

Beschouw jij jezelf ook als een relatieve introvert en zijn sociale groepsbijeenkomsten niet helemaal jouw ‘ding’? Hier is wat kan helpen:

  1. Zoek een of twee mensen uit met wie je wilt praten.

    Zo creëer je een-op-een contact. Ik had op het balkon even apart gepraat met een moeder met wie ik eerder tijdens een schoolreisje had gesproken. Later in de keuken praatte ik met een vader die ik nog niet kende en dat leverde interessante nieuwe inzichten op over het verkeer in Amsterdam (eerder schreef ik een blogpost over anders omgaan met je ergernis – mijn grootste ergernis is het verkeer tijdens spitsuur).

  2. Trek je (even) terug als alle prikkels je teveel worden.

    Kun je je even in een andere ruimte terugtrekken, naar buiten lopen of desnoods naar de wc gaan? En als de groepsactiviteit niet bij jou thuis plaatsvindt, kun je er ook gewoon voor kiezen om (vroeger) naar huis te gaan. Vaak zitten onze eigen gedachten ons hierbij het meest in de weg: gedachten over wat anderen mogelijk van ons vinden als we vroeger weggaan of als we ons terugtrekken. Maar trouw zijn aan jezelf is zo veel belangrijker dan wat anderen van je vinden en leidt uiteindelijk tot meer geluk!

  3. Verdeel de taken

    Kun je de taken verdelen tussen een paar mensen? En zorgen dat jij de taken op je neemt waar jij je het prettigst bij voelt? Omdat de Man veel meer thuis is dan ik, maakte hij schoon en regelde hij het scherm. De klassenmoeder had de andere ouders gevraagd om zelf iets te eten of te drinken mee te nemen. Ik ontving de gasten bij binnenkomst, schonk het eerste drankje voor hen en verkondigde daarbij dat het daarna zelfbediening was. Ik hoefde dus niet iedereen in de gaten te houden en rond te rennen met drank.

En zo werd het voor mij een fijne, relaxte avond. ‘Zou ik me dan voortaan toch als een vis in het water voelen in groepen?’, vroeg ik me af. Zouden die sporadische visioenen van lange tafels met veel mensen dan toch een toekomstvoorspellende waarde hebben?

Luidkeels lallend en zwalkend

Terwijl we de laatste gasten uitlieten rond middernacht, kwam er een enorme schare Ajaxsupporters luidkeels lallend en zwalkend voorbij, gevolgd door een aantal ME busjes.

En ik wist meteen waarom ik ook alweer een hekel had aan grote groepen. 🙂

Food for thought

Waar zit jij op de schaal van extravert – introvert? Hoe uit zich dat bij jou? Vind je het heerlijk om in (grote) groepen te verkeren en deel te nemen aan sociale activiteiten of ze te organiseren? Of laat je dat liever aan anderen over? En als je aan de introverte kant van de schaal zit, hoe blijf je trouw aan jezelf in een wereld waarbij extraversie soms de norm lijkt te zijn?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *