3 redenen om je kids tóch naar de opvang te brengen, zonder schuldgevoel

‘Ik wil gewoon een dag voor mezelf!’, snikt de vrouw die voor me zit. Laten we haar om privacyredenen Nienke noemen. Nienke is uitgeput. Met een jong kind dat ’s nachts steeds wakker wordt en een baan die ze heel leuk maar ook veeleisend vindt, staat Nienke symbool voor veel vrouwen die ik tegenkom.

Vrouwen die een gezin met een baan combineren, die zich voor beide 100 procent willen inzetten, die gedreven zijn en die het beste voor hun kinderen willen. Vrouwen die een tikkeltje perfectionistisch zijn en ‘het’ goed willen doen. Die het anderen graag naar de zin willen maken.

Vrouwen die zich laten belemmeren in wat ze werkelijk nodig hebben – aandacht en tijd voor zichzelf – door hun overtuigingen en schuldgevoel.

Ik moet niet zeuren

We hebben allemaal overtuigingen. Sommige dragen bij aan ons geluk, andere belemmeren ons daarin. Hieronder een paar overtuigingen die ik vaak tegenkom en die over het algemeen niet bijdragen aan ons geluk:

  • Ik wilde zelf kinderen, dus ik moet niet zeuren.
  • De buurvrouw/mijn vriendin/die moeder op school heeft het veel zwaarder.
  • Ik wil toch zelf naast mijn gezin ook nog werken?
  • Ik moet dit toch gewoon kunnen?! Andere vrouwen kunnen het ook.
  • Ik moet altijd beschikbaar zijn voor mijn kind.
  • Ik kan geen tijd nemen voor mezelf, ik heb het veel te druk.
  • Het is nooit genoeg, ík ben niet genoeg, ik schiet altijd tekort.
  • Ik heb geen keuze.

Belemmerende overtuigingen zetten je ‘vast’ (ik heb geen keuze, ik moet…), bagatelliseren hoewel ze op het eerste gezicht misschien helpen relativeren (de buurvrouw heeft het veel zwaarder), en dragen bij aan een negatief zelfbeeld (ik ben niet genoeg, ik schiet altijd tekort). 

Op de lange termijn zorgen deze overtuigingen en gedachten voor een ongelukkig gevoel. Als je je erdoor laat leiden, kom je in de verdrukking. Ze zorgen voor onrust in je hoofd en spanning in je lijf. Want je gaat voorbij aan wat je werkelijk nodig hebt.

Schuldgevoel

Ik herinner me de eerste keer dat ik mijn meiden naar de opvang bracht terwijl ik niet hoefde te werken nog goed. Ik had een wee gevoel in mijn maag. In mijn hoofd buitelden allerlei gedachten over elkaar heen.

‘Dit kan ik toch niet maken, ik ben een ontaarde moeder. Andere moeders doen dit vast niet. Ik zou nu iets leuks met de meiden moeten gaan doen. Maar ik ben zo moe, ik kan niet meer.’

Ik voelde me verscheurd. Maar ik zette die dag door en liet de meiden achter bij de opvang. Omdat ik diep van binnen voelde dat tijd en aandacht voor mezelf was wat ik op dat moment echt nodig had. Om van overleven even te kunnen schakelen naar leven. Om weer tot mezelf te komen, weer even te voelen wie ík ook alweer was.

Drie redenen om je kids naar de opvang te brengen, zonder schuldgevoel

Hier zijn drie redenen die mij geholpen hebben om sinds die ene dag regelmatig tijd en aandacht voor mezelf in te plannen en de meiden naar de opvang te laten gaan. Zonder schuldgevoel.

1. Als jij omvalt van de uitputting of de drukte, heeft helemaal niemand er wat aan. 

Jijzelf niet, maar ook je kinderen, je partner, je baas of je opdrachtgevers niet. Beter kort onbeschikbaar zijn, dan op de lange termijn helemaal uitvallen. Een typisch gevalletje van ‘eigen zuurstofmasker eerst’, zoals ze dat in het vliegtuig altijd zeggen. Zodat je daarna weer voor anderen kunt zorgen.

2. Je bent een leukere moeder, partner, vriendin, dochter als je goed voor jezelf zorgt. 

Als je regelmatig aandacht en tijd aan jezelf geeft, kun je meer aanwezig zijn op de momenten dat je met anderen bent. Je kunt dan makkelijker met volle aandacht bij je kinderen of je werk zijn, omdat je tot rust bent gekomen.

En je wordt er niet alleen een leukere moeder van, je wordt er ook productiever en creatiever van. Want op momenten van rust komen over het algemeen de beste ideeën bovendrijven. En het is bewezen dat je productiever bent als je regelmatig een pauze neemt.

3. Je geeft het goede voorbeeld aan je kinderen.

Wat gun jij je kinderen? Dat zij later ook meegesleurd worden door de drukte, uitgeput raken en nooit eens een moment voor zichzelf hebben? Of dat zij hun eigen diepe behoeften kennen en ernaar kunnen handelen? Zodat ze gelukkigere mensen worden? En leukere mensen, voor zichzelf en hun omgeving.

Wat mij helpt, is steeds te bedenken: opvoeden is vóórleven. Ik ben hun voorbeeld! Althans, totdat die rol wordt overgenomen door vriendinnen, popsterren en vriendjes (maar daar wil ik nog even niet aan denken :-).

Geen luxe maar noodzaak

Dit is wat ik heb ontdekt en wat steeds meer door onderzoeken wordt bevestigd: tijd voor jezelf nemen om uit te rusten en op te laden is niet egoïstisch. Het is geen luxe. Het is noodzaak. Voor jezelf en voor de mensen om je heen.

En hoe verliep het met Nienke?

Ik voel me inmiddels al lang niet meer schuldig als mijn meiden af en toe op de opvang zitten terwijl ik vrij heb. Want ik weet dat ik daardoor een leukere moeder ben.

En Nienke? Die heeft inmiddels haar broodnodige dag vrij genomen. Terwijl ze dacht dat dat niet mogelijk was. Een dag waarop ze kon uitrusten en bijkomen. Terwijl haar kind op de opvang zat. Van druk naar geluk dus!

Food for thought and action

Hoe voel jij je als je je kind naar de opvang laat gaan, terwijl je niet hoeft te werken? Door welke overtuigingen laat jij je belemmeren in wat je werkelijk nodig hebt? Geef jij jezelf permissie om een dagje te lanterfanten en alleen te doen waar je écht zin in hebt?  Zonder schuldgevoel?

Welke stap kun je nu zetten om tijd en ruimte te creëren voor jezelf, al is het maar een half uurtje?

2 reacties

  1. Marina zegt:

    Pff, ik ben zooo blij dat mijn dochter vanaf maandag 2 ochtenden naar de peuterspeelzaal gaat. Ze slaapt ook niet meer overdag dus dan is er geen moment voor mijzelf. En dat benauwd me enorm. Ik typ dit nu terwijl mijn oudste nog op school zit, mijn middelste een vriendje mee heeft en daarmee samen met de jongste in de tuin speelt. Het gaat vooralsnog goed maar ik ben op mijn qui vive en dat geeft spanning in mijn lijf voel ik. Tijd nemen voor mijzelf vind ik lastig. Ik doe het wel, zoals zaterdagavond ga ik voor het naar bed breng ritueel weg naar tekenles. Maar ik weet dat mijn man dan dat moet doen. Dus op het moment dat ik tijd neem voor mijzelf, zit een ander ermee….

    • Sascha zegt:

      Lieve Marina, wat fijn voor jou (en je dochter) dat zij vanaf maandag 2 ochtenden naar de peuterspeelzaal gaat. Zo kun je ook wat meer tijd voor jezelf inbouwen. Uit wat je schrijft maak ik op dat je dit toch al wel af en toe doet zoals op zaterdagavond. Ik krijg ook de indruk dat je je misschien schuldig voelt als je tijd voor jezelf neemt, omdat een ander – in dit geval je man – er dan mee zit. Dat is precies waar ik veel vrouwen mee zie worstelen: een ander niet tot last willen zijn, anderen voor laten gaan of zichzelf maar met moeite even tot prioriteit kunnen maken. Misschien is het juist wel goed dat je man op dat moment even de tijd alleen heeft met de kinderen. En voor het hele gezin is het belangrijk dat jij weer kunt opladen. Want voor drie kinderen zorgen, waarvan één nog een peuter, is op zichzelf al een dagtaak! En dan ook nog eentje waarbij het soms al moeilijk is om gewoon even vijf minuten rustig op de wc te zitten zonder dat er een kind ‘mama!’ roept en aan de deur staat te rammelen. Ik kan me nog goed herinneren dat ik, toen mijn kinderen nog kleiner waren, op kantoor riep dat ik even kwam uitrusten. Ik riep het voor de grap, maar het was eigenlijk gewoon echt waar. Ik kon er tenminste ongestoord naar de wc 🙂 Wat houden we verschrikkelijk veel van ze, van onze kinderen, maar wat is het fijn om af en toe even te kunnen uitblazen en bij te komen. Ik ben benieuwd wat je volgende week op je ‘vrije’ ochtenden gaat doen! Fijn weekend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *