Lijd jij aan het 100 procent-syndroom?

Het was even schrikken, afgelopen vrijdag. Mijn tante van tachtig was opgenomen in het ziekenhuis na hevige pijn op haar borst.

Omdat ze geen partner en (bewust) geen kinderen heeft en ik een bijzondere band met haar heb, wil ik de trein naar Den Haag nemen om bij haar te kunnen zijn.

Zelf vindt ze het helemaal niet nodig dat ik kom. De artsen zijn bezig met allerlei onderzoeken, wat moet ik daar nou doen de hele tijd? En ze kan zich toch prima zelf vermaken met haar iPad?

Maar ik ga natuurlijk toch. Al is het alleen maar om haar een knuffel te geven tussen alle onderzoeken door.

Bruine boterhammen met kaas

Vrijdagavond om half twaalf mag mijn tante eindelijk wat eten omdat ze niet acuut geopereerd hoeft te worden. En wat zijn twee bruine boterhammen lekker als je bijna niets hebt gegeten de hele dag!

De derde boterham met kaas geeft ze aan mij, voor zaterdagochtend. Want ze moet nog een nachtje blijven ter observatie en ik slaap in haar huis dat zich op loopafstand van het ziekenhuis bevindt. Het huis waar ik met veel plezier ook een aantal jaren had gewoond, in de twee kamers op de bovenverdieping, toen ik in Leiden studeerde.

Maar ik dwaal af.

Een harde les

Vrijdagnacht verloopt gelukkig zonder incidenten en op zaterdagochtend loop ik naar het ziekenhuis.  Mijn tante moet een fietstest doen om te kijken hoe haar hart het houdt. We wachten tot ze gehaald wordt voor de test.

In een bed aan de overkant van de kamer ligt een mevrouw en we raken kort aan de praat.

Ze vertelt dat ze er bijna niet meer was geweest.

Haar man was even naar buiten gegaan om een paar boodschappen te halen. Toen hij terugkwam, lag zij bewusteloos op de grond. Hij had haar gereanimeerd totdat de ambulance kwam. Nu heeft ze drie stents in de bloedvaten rondom haar hart.

Ze vertelt dat haar hartinfarct een grote schok was geweest. Ze hadden net hun winkel verkocht en waren met ‘pré-pensioen’. Zij en haar man hadden altijd gezond geleefd, ze aten gezond, rookten en dronken niet. Ze ziet er jong uit, met een gladde, bijna rimpelloze huid.

‘Maar’, zo zegt ze, ‘ik wilde alles niet voor 100, maar voor 200 procent doen. Mijn werk én mijn hobby’s. En dat leverde veel stress op. Dit was een heel harde les’. 

Het 100 procent-syndroom

Nu denk ik dat alles voor 100 procent willen doen, al heel veel stress oplevert. Laat staan voor 200 procent. En langdurige stress schaadt je gezondheid.

Om me heen zie ik veel moeders die lijden aan het 100 procent-syndroom: ze hebben het gevoel dat ze alles perfect moeten doen. Van hun werk en de verjaardagsfeestjes van hun kinderen tot hun hobby’s en sociale contacten.

Maar alles voor 100 procent of perfect willen doen, maakt niet gelukkig.

Het is een recept voor teleurstelling en het veroorzaakt vaak een gevoel van falen. Als niet op korte termijn, dan wel op lange termijn. Want het is gewoonweg ondoenlijk om (langdurig) alles voor 100 procent te doen.

Wat wél kan en bijdraagt aan je geluk, is je volledige aandacht geven aan iets waar je op dat moment mee bezig bent.

Je kunt ook besluiten om je volledig (voor 100 procent) in te zetten voor iets wat je belangrijk vindt, wat voor jou een prioriteit is. Maar het gevolg is dat je accepteert dat je andere dingen niet of niet voor 100 procent kunt doen. Althans niet tegelijkertijd.

Mijn prioriteit

‘Sas, ga toch terug naar Amsterdam, je hoeft echt niet te blijven. Je hebt het al zo druk,’ zegt mijn tante als we al een hele tijd wachten op de cardioloog die zal vertellen of ze wel of niet naar huis mag.

Maar ik wil er voor 100 procent voor haar zijn totdat er duidelijkheid is, dus ik blijf. Mijn tante is op dit moment mijn prioriteit. Daar is geen twijfel over, dat is voor mij heel helder.

En hoewel de aanleiding natuurlijk heel vervelend is, geeft het ook rust om me op één ‘ding’ te concentreren.

Daarbij is het ondanks alles ook gewoon gezellig, zo uitgebreid met mijn tante bijkletsen.

Rond vier uur in de middag komt eindelijk de arts langs. Ze weten niet precies waar de pijn vandaan is gekomen, maar ze kunnen niets raars vinden. Haar hart en longen zijn in orde. Mijn tante mag naar huis!

Lekker gebakje

‘Dat gaan we vieren met een lekker gebakje,’ zegt mijn tante van tachtig. In het restaurant van het ziekenhuis hebben ze namelijk gebakjes van Maison Kelder, een begrip in Den Haag.

‘Of wil je liever niet?’, vraagt ze me, op de hoogte van mijn streven naar een gezonder leven.

Voor één keer wijk ik af van mijn geen-suikerbeleid.

Want als dit geen goede reden is voor een klein feestje, wat dan wel?

Ik concentreer me voor 100 procent op mijn heerlijke gebakje. Mijn gebakje is op dit moment mijn prioriteit. En ik geniet met volle teugen.

Een heerlijk gebakje, van druk naar geluk
Mijn hazelnootgebakje. Van Maison Kelder!


Je prioriteiten bepalen

Heb je nog niet duidelijk wat jouw prioriteiten zijn en wil je die wel bepalen? In de blogpost ‘Hoe je tijd maakt voor jouw prioriteiten‘ staat een oefening beschreven die je kunt doen. Ook vind je daar een TED talk over dit onderwerp.

4 reacties

  1. Vandaag voor 100% met de man op een houtkachel en andere boodschappen uit. Zonder gedachten dat ik eigenlijk ……… (vul maar in)
    Fijn samen praten en genieten zonder haast. Dank voor het geheugensteuntje.

    • Sascha zegt:

      Goedemorgen Iete, alle ‘zou eigenlijk moetens’ blijven lekker thuis vandaag terwijl jij voor 100% op stap gaat en geniet met je man. Veel plezier!

  2. Mariette zegt:

    Wat verrassend dat je mijn spoedopname in jouw blog hebt verwerkt. Goed hoor, maar ik lijk wel heel erg ondankbaar: ik vond het natuurlijk heel lief dat je zo gauw kwam en heerlijk en gezellig (en ook nog heel nuttig) dat je er was. Nogmaals dank! Dikke kus en fijn weekend!

    • Sascha zegt:

      Lieve Jet, als iemand niet ondankbaar is, ben jij het wel! Je hebt me veel bedankt, wat natuurlijk totaal niet nodig was. Én je was veel te bescheiden, dat je het niet nodig vond dat ik kwam. Ik was alleen maar heel blij dat ik er voor je kon zijn. Dikke kus terug!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *