Mag ik iets heel persoonlijks met je delen?

Zo in de aanloop naar mijn 46ste verjaardag (wat, 46?! Ik kan het zelf nog steeds niet geloven), betrap ik mezelf af en toe op wat nostalgische trekjes. Tel daarbij op mijn poesiealbum dat ik vond bij een interne ‘verhuizing’ en de nostalgie is compleet.

Tussen kool en biet

Mijn toenmalige klasgenootjes hadden 35 jaar geleden ijverig plaatjes geplakt en de gangbare versjes neergepend in mijn poesiealbum. Zo was daar ‘roosjes rood, viooltjes blauw, lieve Sascha ik hou van jou’.

Of deze: ‘Sascha zit op vaders wagen tussen kool en biet. Alles is te koop zegt vader maar Sascha krijg je niet’. (Dit moet destijds al een heel oud versje zijn geweest, want ik kan me niet herinneren ooit op een wagen tussen kool en biet te hebben gezeten. Maar dat terzijde. )

Troeleboef

Mijn inmiddels bijna 82-jarige tante had het anders aangepakt. Naast de poesieplaatjes had ze kleine zwart-wit fotootjes in het album geplakt van mij samen met haar. En ze had zelf een gedicht geschreven:

‘Lieve Sascha,

Er was eens een meisje in Goes,
Ze was nog een baby, een snoes
Ze groeide een beetje,
Toen kwam er, dat weet je,
Een broertje bij, zomaar pardoes.

Toen waren ze broertje en zus
Ze speelden en …. ruzieden dus.
Verhuisden naar Brabant,
Vergaten heel Zeeland
Maar hebben het verder heel knus.

Nu is ze al bijna elf jaar
En ik bemerk met schrik, echt waar
Hoe groot je al bent
Hoe veel je al kent
Een jazzballetfan met blond haar.

Mjn wens, lieve Sascha, voor jou?
Een leven vol vreugd, geluk en trouw.
Veel gezondheid daarbij
en die “troeleboef” van mij
moet je blijven, ook later als vrouw.’

Bijzondere band

Elke keer als ik dit versje lees, ontroert het me. Misschien komt het doordat het me herinnert aan het kind dat ik lang geleden was. Of aan mijn eigen kinderen die ik steeds sneller groot zie worden (en die geen poesiealbums meer hebben maar vriendenboekjes die allemaal voorgedrukt zijn). Of doordat het me weer eens doet beseffen wat een bijzondere band ik – nog steeds – heb met mijn tante.

Afgelopen week kwam mijn tante van bijna 82 jaar vanuit Den Haag met de trein naar Amsterdam, naar een informatiebijeenkomst over een nieuwe app voor haar iPhone en iPad waarin ze geïnteresseerd is. Daarna zouden we met z’n allen Chinees eten.

Ze bracht een grote doos Leonidas-bonbons mee. We ruzieden over wie het eten zou betalen: zij wilde trakteren, ik wilde niet dat zij voor vijf personen betaalde, zij won. Ik wilde haar op de trein zetten, zij vond het onzin dat ik met haar meeging naar het station, ik won. Op het station gaf ik haar een dikke knuffel en zwaaide haar uit toen de trein weg reed.

In de tram terug naar huis voelde ik me dankbaar dat ik haar weer had gezien. En ineens schoot haar gedichtje in mijn poesiealbum door mijn hoofd.

Ik ben een vrouw van bijna 46, allang volwassen – zelfs van middelbare leeftijd. Maar ik ben nog steeds haar troeleboef.

Mijn punt voor jou

Leuk voor jou dat je zo’n bijzondere tante hebt, denk je misschien. Maar waar leidt al deze nostalgie nou toe? En wat heb ik eraan?

Mijn punt: het leven lijkt lang, zeker als je nog jong bent, maar eigenlijk is het maar kort. Twee keer knipperen met je ogen en je bent (bijna) 46. Twee keer knipperen met je ogen en je kinderen gaan naar de middelbare school. Twee keer knipperen met je ogen en je liefste tante is (bijna) 82.

Dus leef, geniet, breng tijd door met je dierbaren, kies voor wat je écht belangrijk vindt. En laat de drukte af en toe gewoon even voor wat het is. 


Food for thought and action

Wat is voor jou écht belangrijk? En wat ga je vandaag doen om daar ook daadwerkelijk aandacht aan te besteden, al is het maar 10 minuten?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *