Hoe loslaten uiteindelijk voor meer rust zorgt

In een artikel las ik laatst dat we niet alleen dénken dat we het de laatste jaren drukker hebben gekregen. Het ís ook zo. Voor vrouwen althans.

Want waar vrouwen in het verleden vaak niet buitenshuis werkten, doen ze dit sinds een aantal decennia wel. Daarbij nemen ze nog steeds een groter deel van de opvoeding en het huishouden voor hun rekening dan mannen die in een vergelijkbare werksituatie verkeren.

Vrouwen voelen zich vaak ook verantwoordelijker voor het huishouden en de opvoeding, en kunnen dit lastiger loslaten dan mannen.

Geen last van

Daar heb ik geen last van. Ik laat het huishouden, het klaarleggen van de kleren voor Lenthe en het maken van speelafspraakjes zonder enig probleem over aan de Man. Dat geldt ook voor het vergezellen van de meiden naar de halfjaarlijkse tandartsafspraak, het kopen van schoenen voor de meiden of verjaardagscadeautjes voor hun vriendinnetjes.

Maar van nature ben ik niet iemand die de verantwoordelijkheid snel op een ander afschuift, tenzij de verantwoordelijkheid daar ook echt hoort. En ik was een serieus en zorgelijk kind, en daarbij ook nog eens grote perfectionist die graag de controle wilde houden.

De controle uit handen geven

Maar tegen mijn eigen verwachting in kan ik dus heel makkelijk dingen aan de Man overlaten. Dat is eigenlijk al zo vanaf de geboorte van Sterre, onze oudste. En dat maakt het leven een stuk eenvoudiger. En mijn hoofd een stuk rustiger (meestal dan).

Hoe komt het dat ik bepaalde dingen zo makkelijk kan overlaten aan de Man? 

Na de problematische geboorte van Sterre heb ik nog ongeveer een week op bed gelegen, eerst in het ziekenhuis en later in de woonkamer. De Man heeft Sterre voor het eerst in bad gedaan, haar aangekleed, haar gevoed. Ik móest wel loslaten. Vanuit mijn bed keek ik toe en zag met hoeveel liefde en geduld hij Sterre verzorgde.

Doordat ik toen geen keuze had, heb ik geleerd dat loslaten – de controle uit handen geven – niet het einde van de wereld betekent. Zelfs niet als het betrekking heeft op het allerdierbaarste in je leven.

Perfectionisme loslaten

De controle uit handen geven betekent ook dat dingen soms niet precies gaan zoals ik zou willen. Gelukkig zit mijn ‘perfectionista’ niet meer achter het stuur van het minibusje met al mijn subpersoonlijkheden. Tegenwoordig vertoeft ze meestal ergens op de achterbank.

Mijn perfectionista heeft niet langer het hoogste woord. Ze mag af en toe wat zeggen, ze mag input leveren, maar ík bestuur mijn leven en bepaal de richting. Ík kies wat bruikbaar is van wat ze zegt en wat niet.

Geen commentaar leveren

Bepaalde zaken overlaten aan de Man betekent ook dat ik geen (oké dan: zo min mogelijk) commentaar lever.  Dat ik accepteer dat er meer wegen naar Rome leiden, waarbij mijn weg niet altijd de beste is.

Dus als Lenthe een door de Man bij elkaar gezochte kledingcombinatie aanheeft waarbij mijn perfectionista haar wenkbrauwen optrekt, besluit ík om mijn mond te houden. Want hoe belangrijk is het nou helemaal?

Als het aanrecht ’s avonds nog vol vaat staat, kan ik boos mompelend en met veel lawaai de vaatwasmachine inruimen, zoals ik vroeger wel eens deed. Maar ik kan ook de boel de boel laten – morgen weer een dag.

Óf ik kan ervoor kiezen om de vaatwasser met liefde in te ruimen, dankbaar dat de Man al zoveel doet in het huishouden en met de meiden.

Wij weten (niet altijd) wat het beste is

Wij – vrouwen – voelen ons vaak verantwoordelijker voor het huishouden en de kinderen dan onze (mannelijke) partners, zelfs als we daarnaast nog een (veeleisende) baan hebben. Ook willen we graag dat bepaalde dingen gebeuren zoals wij het willen.

Want stiekem vinden we toch dat, als het op de kinderen aankomt, wij het beste weten wat goed voor ze is.

Maar hoe zou het zijn om de controle wat meer los te laten? Om erop te vertrouwen dat je partner – als je een partner hebt – ook prima in staat is om bepaalde verantwoordelijkheden en taken over te nemen? Zelfs al doet hij (of zij) het anders dan jij?

Hoeveel extra ruimte en rust zou dat geven?

Wat mij rust geeft

Mij geeft het in ieder geval rust en ruimte dat ik bepaalde verantwoordelijkheden voor wat betreft de meiden en het huishouden aan de Man overlaat. Ook de acceptatie dat zijn manier niet altijd de mijne is, geeft me rust.

En het besluit om geen commentaar te leveren waar het niet absoluut noodzakelijk is (en dat is het bijna nooit), maakt het leven een stuk eenvoudiger.  Al moet ik me heel af en toe wel eens verbijten.

Food for thought

Kun jij makkelijk loslaten waar het je kinderen of het huishouden betreft? Of bestuurt je perfectionista je leven op deze vlakken? Vertrouw jij je partner voldoende om bepaalde verantwoordelijkheden aan hem (of haar) over te laten?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *