(Bijna) volmaakt gelukkig: over zeldzame momenten

Het is zaterdagmiddag, twee uur. Ik zit met de Man in het Amstelpark op een plastic stoel aan een plastic tafeltje. Vlakbij draait een draaimolen met een slakkengangetje rond. De inzittenden zwaaien enthousiast naar hun ouders.

Lenthe klautert lachend op de toestellen in de speeltuin en komt af en toe een knuffel halen. De zon schijnt warm op mijn gezicht. Als Lenthe even pauze neemt van het spelen, eten we een ijsje. Zon, blij kind, ijsje. Meer heb ik niet nodig. Ik ben volmaakt gelukkig.

Zelf uitvinden

De dag had heel anders kunnen lopen. Eigenlijk had ik me voorgenomen om uit te zoeken hoe ik het SSL-certificaat kan installeren op mijn website. (Een SSL-certificaat versleutelt de verbinding tussen een website en de server, zodat inlog- en betaalgegevens beschermd worden verzonden.)

Nou is dit voor iemand die er verstand van heeft misschien een klusje van een half uurtje. Maar voor iemand zoals ik die van programmeren/coderen geen kaas gegeten heeft en het allemaal zelf wil uitvinden, neemt dit soort klussen aanzienlijk meer tijd in beslag. En ik ken mezelf: als ik er eenmaal aan begin, wil ik het afmaken, hoe lang het ook duurt.

Zeldzame momenten

Maar ik besluit er niet aan te beginnen. Want de zon schijnt én de Man en ik hebben de unieke gelegenheid om al onze aandacht te geven aan onze jongste. De oudste is namelijk de dag daarvoor helemaal hyper van opwinding naar atletiekkamp vertrokken.

Dus fietsen we, Lenthe nog een beetje slingerend en met een ooit geleende K3 helm die ze echt heel stom vindt, want ze is toch geen klein kind meer, richting het Amstelpark.

Terwijl ik daar heerlijk in het zonnetje zit, genietend van Lenthe die geniet van een ijsje met spikkels, realiseer ik me hoe zeldzaam de momenten zijn dat de Man en ik samen aandacht besteden aan één kind. We ondernemen dingen met z’n vieren, of één van ons onderneemt iets met beide meiden of met één van de meiden alleen.

Maar de momenten dat één van de meiden echt alle aandacht van zowel de Man als van mij krijgt, zijn zeldzaam.

Ook fijn voor mij

Niet alleen Lenthe geniet van alle aandacht die alleen voor haar is. Ook ik vind het fijn om me helemaal op haar te kunnen concentreren, om mijn aandacht niet te hoeven verdelen. Om niet te hoeven bemiddelen tussen de meiden omdat de ene iets wil doen waar de andere geen zin in heeft. Om geen kleine ruzies te hoeven sussen.

Ik merk op tegen de Man dat het goed zou zijn als we ook een weekend alleen met Sterre organiseren. Zodat zíj een keer alle aandacht van ons krijgt. Als we aan Lenthe voorstellen om een keertje alleen te gaan logeren, zonder Sterre, is zij het daar niet mee eens. Daar is dus nog wat werk aan de winkel voor ons.

Uitgeput maar (bijna) volmaakt gelukkig

Zondag gaan we met z’n drieën naar de plek waar Sterre weer wordt afgezet na haar atletiekkamp. Een uitgeput ogend meisje stapt uit de auto. Lenthe is zo blij om Sterre weer te zien dat ze haar blijft knuffelen totdat Sterre geïrriteerd zegt dat Lenthe haar los moet laten.

‘Ik heb jullie niet echt gemist,’ zegt Sterre enigszins verontschuldigend. Ik vertel haar dat ik dat alleen maar fijn vind, want dat betekent dat ze het leuk heeft gehad. Dat klopt: Sterre geeft het weekend een 9,8. Ze is (bijna) volmaakt gelukkig.

Ik ben ook (bijna) volmaakt gelukkig. Want hoe fijn het ook was om me helemaal op één kind te concentreren, toch miste er iets afgelopen weekend en was het op een vreemde manier stil in huis. Nu is ons gezin weer compleet. En kan ik weer beginnen met bemiddelen en het sussen van ruzietjes.

Food for thought

Wanneer ben jij (bijna) volmaakt gelukkig? Wat heb jij daarvoor nodig? Hoe vaak lukt het jou (en je partner) om samen aandacht te geven aan één van jullie kinderen? (als je meerdere kinderen hebt)?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *