Ik voel me een vreemde eend in de bijt

Het is zondagmiddag en ik zit buiten in mijn winterjas aan een picknicktafel naast een groot sportcomplex in het dorpje Driemond (ik wist ook niet waar het lag, in de buurt van Amsterdam dus).

Ik ben omringd door honderden mensen in strakke neonkleding die praten over hun hartslag, de laatste kilometer, hun persoonlijke record. Uit de speakers schalt luide muziek. Ik voel me een vreemde eend in de bijt.

Mijn lieve, mooie, stoere meiden

Ik heb net de meiden aangemoedigd tijdens de Geinloop, een hardloopwedstrijd. Zo trots was ik toen ze voorbij liepen! Lenthe met haar nog korte beentjes die voluit gaat en alles geeft; Sterre die altijd een beetje in lijkt te houden, want stel dat ze voluit zou lopen en zichzelf dan zou teleurstellen met haar eindtijd?

Mijn lieve, mooie, stoere, sportieve meiden.

En nu zit ik te wachten op de lieve, mooie, stoere, sportieve Man die een lange afstand loopt. De meiden zijn nergens meer te bekennen; zij zwerven rond met hun atletiekvriendinnetjes en hebben vast de grootste lol.

En ik bevind me in een neonkleurige mensenzee, op het laatste plekje aan de picknickbank dat ik heb weten te bemachtigen. Overal om me heen is geluid en zie ik felle kleuren. Langzaam krijg ik hoofdpijn.

Bedreigend

Groepen, ik voel me er niet in op mijn gemak. Als relatieve introvert krijg ik het vaak benauwd als ik in een groep verkeer. Ik vind het al snel te veel, te luid, te vermoeiend en soms ook bedreigend.

Ooit woonde ik in Den Haag naast een studentenhuis vol jongens. Ze gingen naar een concert en vroegen of ik zin had om mee te gaan. Tijdens het concert kreeg ik het – met mijn 1.58 meter – zo benauwd toen de hele mensenmassa bij opkomst van Bryan Adams naar voren drong, dat ik in paniek raakte en nauwelijks meer kon ademen.

Een van de studentenjongens heeft me toen al vechtend door de mensenmenigte naar voren gebracht en over het hek getild, waar ik opgevangen werd door iemand van de EHBO.

Sindsdien ben ik altijd op mijn hoede in grote groepen. En ga ik tijdens concerten bij voorkeur aan de zijkant en niet in het midden staan.

Druk in mijn hoofd

De Geinloopgroep is een gemoedelijke groep en er zijn in geval van nood genoeg kanten om op te rennen. Er gaat geen dreiging uit van deze vrolijke, neonkleurige mensenmassa.

Maar het is wel een aanslag op mijn zintuigen. En ik zit hier al een hele tijd; degene met wie we terugrijden heeft een podiumplaats bemachtigd en de prijsuitreiking laat op zich wachten.

Het is druk in mijn hoofd. Heel druk.

Mijn redding

Gelukkig is de redding nabij. Want in mijn tas heb ik een etui met een klein dagboekje, tekenpennen, een reisverfdoosje en een waterbrushpen. Daar, aan de picknicktafel in de neonkleurige mensenzee, haal ik mijn tekenspullen tevoorschijn en begin te schrijven en te tekenen.

Door me te concentreren op het papier voor me, ben ik in staat om me af te sluiten voor de harde geluiden en kleuren om me heen. Terwijl ik schrijf en teken, wordt het langzaam rustiger in mijn hoofd. Ik schrijf en teken wat over Koningsdag, over Bevrijdingsdag en over de hardloopwedstrijd.

Geinloop
Pagina over de Geinloop uit mijn mini-dagboekje

Nog een vreemde eend in de bijt

Als het plekje tegenover me vrij is, komt er een oudere heer zitten die net als ik gewone kleding aanheeft. Na wat gerommel in zijn tas haalt hij een dik boek tevoorschijn en begint te lezen.

Rechts van mij aan de picknicktafel vragen drie roodaangelopen neonmensen zich luid af of ze een bakje friet zullen delen of toch ieder maar een eigen bakje zullen nemen.

De oudere heer leest en ik schrijf en teken. We zeggen niets tegen elkaar, maar dat is ook niet nodig: voor even, hier en nu, zijn we zielsverwanten. Samen vormen we een oase van rust in de opgewonden neonmenigte.

Ik voel me nog steeds een vreemde eend in de bijt. Maar nu is het rustig in mijn hoofd. En ik ben niet langer de enige vreemde eend in de bijt.

Food for thought

  • Heb jij wel eens last van te veel prikkels? Hoe ga je daar mee om? En hoe reageert je kind op te veel prikkels? Hoe kun je jezelf en je kind helpen om goed om te gaan met alle prikkels waaraan we tegenwoordig blootgesteld worden?
  • Ben je iemand die gedijt in groepen of ze juist liever vermijdt? En hoe zit dat met je kind?
  • Voel jij je wel eens een vreemde eend in de bijt? Hoe voel je je daardoor? En wat doe je op zo’n moment?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *