Waar ik mee worstel en wat ik mijn meiden gun

Of ik het penningmeesterschap van de jeugdcommissie van de atletiekclub op me wilde nemen, vroeg de Man tussen neus en lippen door.

Eh…daar moest ik even over nadenken.

En omdat het zo tussen neus en lippen door gevraagd werd, was ik de vraag ook weer vergeten. Totdat de Man een aantal dagen later,  toen ik net wakker was na een slechte nacht door zijn gesnurk, het onderwerp opnieuw aansneed. ‘Heeft A. je al geappt over het penningmeesterschap?’

‘Eh, nee’, zei ik. ‘En ik wil eerst graag weten hoeveel tijd het kost voordat ik iets toezeg’, voegde ik eraan toe.

Door schade en schande wijs

Een aantal jaren geleden was ik gevraagd om zitting te nemen in bestuur van de beroepsvereniging voor integraal therapeuten. Dit zou mij een halve dag in de week kosten aan tijd, zo was mij verteld. Door alle ontwikkelingen die toen plaatsvonden bleek het anderhalve dag in de week. Dus ik was door schade en schande wijs geworden.

Mijn energie is beperkt en mijn tijd is kostbaar.

Bovendien zijn clubs niet mijn ding, om het maar even populair te zeggen, hoe aardig de mensen er ook zijn. Dat heeft te maken met mijn introverte natuur waardoor ik me vaak wat ongemakkelijk voel in groepen en juist oplaad van alleen zijn.

Daarnaast is atletiek niet mijn sport; ik ben van het dansen. Ik ben dankbaar dat de Man en de kinderen elkaar daarin vinden, maar het is hún ding, niet het mijne. Ik deel weer andere dingen met mijn dochters. En dat is oké.

 

Hoezo, verplichting?!

De Man wees me op mijn verplichting als ouder om een bijdrage te leveren aan de club.

Maar het me ‘verplicht’ voelen om ja te zeggen, om bij te dragen, om te helpen, is nou juist wat me in het verleden regelmatig in de weg heeft gezeten.

Daardoor ben ik over mijn grenzen heen gegaan, heb ik mezelf bijna overwerkt, heb ik opdrachten aangenomen waarvan ik uiteindelijk niet gelukkig werd. Ik had me dus voorgenomen om me niet meer zo te laten leiden (lijden!) door verplichtingen.

Ik probeerde de Man duidelijk te maken dat ik niet meteen nee zei, maar dat ik eerst meer informatie wilde over de functie. En toen ik even nadacht over wat hij had gezegd, merkte ik boosheid bij mezelf. HIJ was degene die de meiden had aangemeld voor atletiek omdat HIJ dat leuk vindt; HIJ was degene die zonder overleg ineens besloten had dat ze allebei drie keer in plaats van twee keer per week zouden trainen. En nu had IK een verplichting richting de club?!

Ik voelde me boos, onbegrepen en verdrietig. 

Ingezogen

Aan de ene kant wil ik juist heel graag helpen en bijdragen. En aan de andere kant wil ik niet zomaar ergens ‘ingezogen’ worden, gewoon omdat iemand het me vraagt en ik nou eenmaal mensen graag van dienst ben.

Ik wil bewuste keuzes maken over hoe ik mijn tijd besteed. En ik wil mijn tijd besteden aan zaken die voor mij belangrijk zijn én die bij mij passen. 

En ja, soms doe ik iets uit plichtsbesef. Maar dan is dat alsnog een bewuste keuze. En ik zorg dan dat de ’verplichtingen’ niet de overhand krijgen en te veel tijd wegnemen van wat voor mij echt betekenis heeft of waar ik behoefte aan heb.

Want uiteindelijk wens ik dat ook voor mijn dochters: dat zij bewuste keuzes maken in hun leven.

Dat ze niet zomaar overal ja op zeggen om anderen een plezier te doen zonder eerst na te gaan of het bij ze past. Dat ze hun eigen pad volgen en niet dat van een ander.

En dat kan – zeker als je geneigd bent het anderen graag naar de zin te maken – soms knap lastig zijn. 


Food for thought

Hoe ga jij om met ‘verplichtingen’? Maak jij bewuste keuzes in hoe je je tijd besteedt of laat je je meeslepen door de waan van de dag of verzoeken van anderen?  Hoe zou je bewustere keuzes kunnen maken?

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *