Waarom ik in mijn eentje in een lege bioscoopzaal zit

Het is een doordeweekse dag, kwart over elf. De kinderen zitten op school. Buiten is het heerlijk weer. De zon schijnt, de vogels fluiten. Maar ik zit binnen. Ik ben niet aan het werk. Ik ben ook niet ziek.

Ik zit in mijn eentje in een lege bioscoopzaal.

Had ik al gezegd dat het een doordeweekse dag, kwart over elf is? Thuis ligt er een stapel werk op me te wachten en mijn e-mailbox loopt over. Maar ik heb ervoor gekozen om de boel de boel te laten. Om even niet bereikbaar te zijn. Om even weg te dromen in een andere wereld.

Na twee uitzonderlijk lange werkdagen trapte ik bijna in de val van ‘door-door-door!’, de stand waarin ik de afgelopen dagen verkeerde. Een modus die ik goed ken en die ook regelmatig vóór me werkt, maar die ik niet mijn leven wil laten bepalen.

Even vergat ik hoe ik me wil voelen en dreigde ik met huid en haar opgeslokt te worden door mijn to-dolijstje.

Maar bij het openen van mijn portemonnee viel mijn oog op mijn Cinevillepas, die ik mezelf een paar jaar geleden cadeau heb gedaan. Deze pas geeft toegang tot alle filmhuizen in Amsterdam. Als ik behoefte heb aan meer diepgang dan er op Netflix te vinden is, ga ik naar een film die ik graag wil zien. Maar in de drukte is dit één van de eerste dingen die sneuvelen.

Het filmpasje herinnerde mij aan één van mijn verlangens: een leven vol inspiratie. Ik wil graag geïnspireerd worden én anderen inspireren. 

Dus heb ik besloten om de boel de boel te laten en om uit de ‘door-door-door!’-modus te stappen. En zit ik nu op een doordeweekse ochtend in mijn eentje in een lege filmzaal. Het prettige van een bioscoop is dat er geen afleidingen zijn: als de film eenmaal begonnen is, kun je moeilijk je mail of Facebook checken, een telefoontje plegen of een was draaien.

Daar, in het donker, is mijn hele aandacht bij de film. Denk ik niet meer aan mijn to-dolijstje, maar laat ik me meeslepen in de wereld van de hoofdpersoon die, na jarenlang verdoofd te zijn geweest, nu weer dingen ziet die hij eerder nooit opmerkte.

De film herinnert me eraan hoe ook ik, in de hectiek van het leven, soms uit het oog verlies wat er écht toe doet voor mij.

Hoe de dagelijkse drukte de werkelijk belangrijke dingen soms naar de achtergrond dringt. En hoe belangrijk het is om zelf iedere dag weer bewust te kiezen voor hoe ik mijn leven wil leven.

Hoe wil ik me voelen? Hoe wil ik mijn tijd besteden? Wat is belangrijk voor mij? Waar krijg ik energie van? 

Deze vragen helpen mij om koers te houden, om het leven te leven dat bij míj past, waar ik gelukkig van word. En dus zit ik binnen in mijn eentje in een lege filmzaal, terwijl buiten de zon schijnt. Omdat ik me wil laten inspireren. Omdat dit míjn leven is.

Food for thought         
Waar kies jij voor? Wat is belangrijk voor jou? Waar laat jij je door inspireren? Waar krijg jij energie van? En wat weerhoudt je ervan om dit vaker te doen? Wat ga jij vandaag doen om je te laten inspireren? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *