Waarom ik tegen de zin in van mijn meiden tóch naar New York ga

Mijn meiden waren op z’n zachtst gezegd not amused toen ter sprake kwam dat ik van plan was om een week naar New York te gaan. “Maar mama, ik ga je zo missen, je mag niet weg!” huilde Lenthe terwijl ze zich aan me vastklampte. “Maar mama, ik wil ook naar New York!” schreeuwde Sterre woedend en in tranen.

Hun reactie was zo heftig en langdurig dat ik zelf een potje heb staan huilen in de keuken.

Want had ik negen jaar geleden niet het reizen voor mijn werk bewust opgegeven toen ik zwanger was van Sterre om geen weken achter elkaar van huis te zijn? En waren de man en ik niet altijd zo veel mogelijk zelf aanwezig geweest bij de kinderen, zodat ze – afgezien van twee midddagen op de naschoolse opvang – zelden een oppas hebben?

Ons leven hadden we – in alle liefde en uit vrije wil – aangepast aan de meiden en nu ik iets bijzonders voor mezelf wilde doen, kreeg ik stank voor dank, zo voelde het.

Ik had al heel lang de wens om naar New York te gaan. Toen ik dit deelde met mijn beste en oudste vriend die vaker in New York is geweest, bood hij spontaan aan om mee te gaan. Zijn vriend gunde ons deze reis samen van harte en de man – die wat minder reislustig is dan ik – vond het ook prima. Alleen mijn meiden dus niet.

Na mijn eerste teleurstelling en verdriet om de reactie van de meiden, ging ik bij mezelf te rade. Wilde ik iets wat een ‘goede moeder’  niet zou moeten willen en al helemaal niet zou moeten doen?

Natuurlijk begreep ik dat de meiden graag mee wilden of me zouden missen. Vier dagen is de langste periode dat we elkaar niet hebben gezien, en dat gebeurt alleen als zij – op eigen verzoek – bij opa gaan logeren.

Maar ik vond ook dat, nu zij 6 en 8 jaar waren, de man gewoon beschikbaar was en er geen rare kunstgrepen uitgevoerd hoefden te worden, ik mij niet moest laten weerhouden van iets wat ik heel graag wilde, iets wat zou bijdragen aan mijn geluk.

En nog belangrijker: ik wil dat zij later ook de vrijheid voelen om hun interesses te volgen en te doen waar zij gelukkig van worden.

Ik zeg altijd: ‘ Opvoeden is voorleven’. . . en wil me zoveel mogelijk aan dat devies houden. De tickets en het hotel zijn dus geboekt en op 18 september vertrek ik voor een week naar New York!

En mijn meiden? Die zijn inmiddels gewend aan het idee dat ik toch echt ga.

Ze vinden het nog steeds niet leuk, maar kunnen er nu mee leven. Ik vermoed dat de belofte om iets leuks mee te nemen voor ze uit New York daarbij heeft meegespeeld.

Food for thought

Wat zou jij graag willen doen, wat je nu niet doet? Waar laat je je door tegenhouden? Wat heb je nodig om het wel te doen? Kun je vandaag al een eerste stap zetten?

4 reacties

  1. Sharon zegt:

    Wat goed dat je gaat. En die reis is naast een prachtige ervaring en straks herinnering voor het leven een les voor jullie allemaal.

    Maak er een prachtige reis van en je meiden zullen uiteindelijk trots zijn op een moeder, die haar eigen dingen met haar gezin deelt, ook al zijn zij er fysiek niet bij.

    (en….NY staat ook nog op mijn bucketlist….)

    • Sascha zegt:

      Dank je wel, Sharon! En we zullen de highlights op een rijtje zetten voor je. En zo’n bucket list is altijd fijn. Want als je niets meer te wensen over hebt, is het ook jammer.

  2. Lonneke zegt:

    Nou Sascha heel veel plezier! Geniet ervan. Goed voor jezelf gekozen. Je bent meer dan alleen moeder. En cadeautjes doen wonderen ;-)!! En je gaat met één van de liefste mannen die ik ken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *