Wat een ritje in een limousine mij leert over relaties

Afgelopen vrijdag ging mijn vader, inmiddels 72 jaar, met pensioen. Hij nam afscheid van de organisatie waar hij de afgelopen 24 jaar met veel plezier had gewerkt.

Thuis bij mijn vader in Brabant wachtten we op het busje dat ons zou komen halen. Maar in plaats van een busje zagen we een langgerekte witte limousine voorrijden! Sterre en Lenthe waren door het dolle heen. Ik heb ze zelden zó hard horen gillen. En om eerlijk te zijn, heb ik zelf net zo hard mee gegild.

Een ritje in een limousine, dat was voor mij ook voor het eerst.

Mijn vader had 24 jaar lang iedere dag drie kwartier heen én terug gefietst naar zijn werk, door weer en wind. Met de auto ging hij niet graag. Maar een limousine, waarin je samen met je partner, kinderen én kleinkinderen naar kantoor rijdt, is toch een ander verhaal.

In de limousine genoten we van een glas champagne. Zelfs mijn vader die normaal nauwelijks alcohol drinkt, lustte voor de gelegenheid wel een glaasje. En voor de meiden was er kinderchampagne en snoep. Het teiltje dat we altijd in de auto meenemen voor Lenthe omdat zij last heeft van wagenziekte, bleef ondanks al het lekkers gelukkig onbenut.

Toen we uit de limousine stapten, stond er een band van medewerkers enthousiast te spelen. Ik was, ondanks de hoempamuziek, ontroerd en moest slikken. Bij wijze van geintje werd papa in een rolstoel gezet – hij was directeur bij een seniorenresidentie, zoals dat volgens mij tegenwoordig heet. In optocht liepen we naar binnen waar de zaal al vol zat met bewoners en medewerkers.

Liefdevolle woorden en verbinding

Ik wist hoe papa zich had ingezet en dat hij de organisatie samen met de medewerkers door een moeilijke tijd had geloodst. Ik wist ook dat dat hem had aangegrepen. Hij had hart voor de zaak, dat was mij duidelijk.

Zijn betrokkenheid bleek uit de mooie, liefdevolle en grappige woorden die over hem werden gesproken. En de innige omhelzingen met sommige bewoners die hem nauwelijks los wilden laten en die hem op het hart drukten om regelmatig op de koffie te komen.  Bijzonder is dat dit juist de mensen bleken te zijn met wie hij in het verleden fel maar eerlijk had gevochten wanneer dat nodig was in het belang van iedereen.

Papa had zich verbonden met de bewoners en de medewerkers. En zij zich met hen.

Uit onderzoek blijkt duidelijk dat positieve relaties met mensen om ons heen bijdragen aan ons geluk. Dit komt ook terug in het boek Geluk voor kinderen van Leo Bormans, waar ‘relaties’ als tweede sleutel tot geluk wordt genoemd .

En Patrick van Hees noemt in zijn boekje Geluk door is D.O.M. vier kenmerken van een gelukkig makende verbinding: een glimlach, open en vriendelijke handgebaren, hoe vaak je naar elkaar toe buigt en hoe vaak je allebei knikt. Ik zag deze gebaren in overvloed tijdens de afscheidsreceptie van papa.

Ook het uiten van je dankbaarheid naar mensen of je heen en het beoefenen van vriendelijkheid draagt bij aan positieve relaties en dus aan het geluk van de ander én jezelf.

Tips voor het (uit)bouwen van positieve relaties

Van Hees geeft tips om bewust positieve relaties op te bouwen of te versterken. Hij stelt voor om een ‘geluksrelatielijst’ te maken. Hierbij breng je je relaties onder in één van de volgende categorieën:

  • Onmisbare relaties,
  • Belangrijke relaties,
  • Leuk om te kennen,
  • Zou ik (beter) willen leren kennen.

Vervolgens maak je ruimte in je agenda om het volgende te doen:

  • Iedere dag contact maken met een onmisbare relatie,
  • Om de dag contact maken met een belangrijke relatie,
  • Éen keer per week contact maken met iemand uit de categorie ‘Leuk te kennen’,
  • Éen keer per maand contact maken met iemand uit de categorie ‘Zou ik (beter) willen leren kennen’.

Verbindingdoelen

Met bovenstaande creëer je dan eigenlijk zogenoemde verbindingsdoelen. Je kunt bijvoorbeeld vóór je werkdag begint een ‘one minute mail’ sturen naar een onmisbare relatie waarin je zegt hoe zeer je hem of haar waardeert.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit soort verbindingsdoelen maar af en toe op mijn lijstje heb staan. Ik hou mezelf voor dat ik dat telefoontje wel spontaan pleeg, of dat sms’je of kaartje toch wel stuur.

Maar ik moet bekennen dat het er regelmatig niet van komt. Mijn goede intenties verdwijnen soms  in de dagelijkse drukte. Dus misschien is het zo gek nog niet om dit soort doelen toch op te schrijven.

Introvert

Als relatieve introvert beleef ik vaak geluksmomenten alleen. Een uurtje alleen in een museum, op de brug over de Amstel van de glinstering van de zon in het water genieten, tekenen en schrijven in mijn journal of mediteren.

Maar veel van mijn mooiste geluksmomenten deel ik toch met anderen. Een mooi gesprek met een goede vriend of vriendin waarbij we echt de tijd voor elkaar nemen. Samen met de Man en de meiden een kopje koffie drinken in de buurt. Of met mijn dierbaren een ritje maken in een limousine.

Dankbaarheid

Terwijl we in de limousine proostten op mijn vader, merkte ik dat ik – na het gegil en alle opwinding – van binnen heel stil werd. Ik voelde een intense dankbaarheid dat ik dit mocht meemaken, met de mensen van wie ik houd. Want hoe veel geluksmomenten ik ook in mijn eentje beleef, dit is uiteindelijk waar het leven om draait: belangrijke momenten delen met de mensen die je dierbaar zijn.

Food for thought
Ben jij bewust bezig met de relaties die je hebt? Hoe vaak maak jij verbinding met een ander? Wat zou je daarin nog meer of anders willen doen?


Relaties is in het boek Geluk voor kinderen de tweede sleutel tot geluk. Wil je ook weten wat de andere sleutels zijn? Die vind je hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *