Wat voor golf ben jij?

“I have only one thing to do and that’s
Be the wave that I am and then
Sink back into the ocean”

Deze zin met bijbehorende melodie speelt al dagen door mijn hoofd. De zin komt uit het nummer ‘Container’ door Fiona Apple en is het horen in de Netflixserie ‘The Affair’. Waarvan ik net het derde seizoen heb gebingewatched (is dat een woord?), maar dat terzijde.

De zin laat me niet meer los. ‘Mam! Hou nou eens op met dat zingen!’ aldus de oudste die er gek van wordt, helemaal als ik het waag buitenshuis te zingen. (Yep, ze schaamt zich nu al voor haar moeder en is pas tien, dus dat wordt nog leuk.)

Geruststellend?

Op het eerste gezicht vind ik de boodschap van de zin – althans mijn persoonlijke interpretatie ervan – heel geruststellend: het enige wat ik hoef te doen, is de golf te zijn die ik ben en daarna weer terug te zakken in de zee. Geen gedoe, gewoon zijn wie je bent en als je leven voorbij is, zak je weer terug in het grote alles of niets, al naar gelang je wereldbeeld.

De golf zijn die je bent houdt in dat je je niet druk maakt over zaken die er voor jou niet toe doen, want dat heeft toch geen zin. Als golf stroom je op je eigen manier en vanzelf.

En als je dat doet, valt alle druk(te) weg. De druk(te) van te veel dingen doen die niet bij je passen en de druk(te) in je hoofd van alle moetens en meningen van anderen. Zelfs de druk(te) die je jezelf oplegt wordt dan minder. Want je bént simpelweg.

I have only one thing to do and that's be the wave that I am and then sink back into the ocean

Wat voor golf ben ik dan?

Tja, dat was leuk bedacht, ‘gewoon’ de golf zijn die ik ben. Maar wat voor golf ben ik dan?

Meer dan drie jaar was ik de enige golf in ons gezin die brood op de plank bracht. Dat gaf, naast het plezier (en heel soms de frustratie) van het werken, een helder kader en een duidelijk doel voor de beslissingen die ik nam.

Maar nu, met de Man die inmiddels ook werkt en de stap terug die ik heb kunnen doen (en vooruit, misschien speelt de beginnende overgang hier ook een rol; zoals mijn oudste laatst fijntjes opmerkte: ‘Lekker mam, ik in de pubertijd en jij in de overgang, dat wordt gezellig’), merk ik dat ik een beetje zoekende ben naar wat voor soort golf ik op dit punt in mijn leven ben – en wil zijn.

Naar welke kant wil ik opstromen en hoe? In hoeverre probeer ik de golf die ik ben te sturen en in hoeverre stroom ik gewoon mee met wat er gebeurt, met de zee waar ik als golf onlosmakelijk mee verbonden ben?

Ik ga maar eens een aantal momenten plannen in mijn agenda om hier verder over door te mijmeren, nu ik weer wat meer ruimte heb.

Misschien valt de golf die ik ben dan wel niet compleet te sturen, maar ik zou de golf die ik ben compleet verloochenen als ik niet op zijn minst het ontdekkingsproces een beetje zou regisseren.

Om uiteindelijk weer terug in de zee te zakken.

Beluister hieronder Container van Fiona Apple

Food for thought

Wat voor golf ben jij? Hoe probeer je invloed uit te oefenen op de golf die je bent? Of laat je je gewoon meevoeren door de zee waarmee je onlosmakelijk verbonden bent? En wat vind je daarvan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *