Van druk naar geluk: zwemles in aandachtig leven

Een (zwem)les in aandachtig leven

Sinds bijna twee jaar ben ik de enige kostwinner in het gezin. Dat betekent dat de Man bij ons thuis voor het grootste gedeelte de zorg voor de meiden voor zijn rekening neemt. Fietsen door weer en wind naar de atletiekbaan? Dat doet papa bij ons, weten de meiden. Cadeautjes kopen of een verjaardagsfeestjes plannen? De Man draait er zijn hand niet voor om.

Op zondag hoef ik niet meer het menu voor de hele week samen te stellen en ik kan dagelijks aanschuiven als het eten op tafel staat. Ook de was hoef ik nog maar sporadisch te doen. En schoenen kopen met de meiden laat ik tegenwoordig eveneens over aan de Man.

Een lesje in loslaten is het overigens wel geweest.

Maar ach, wat maakt het uit als de meiden met schoenen thuiskomen die totaal niet passen bij de kleren die ze hebben of als we alwéér lasagne eten in plaats van eens een keer een nieuw gerecht?

Wat me wél uitmaakt, is dat ik door de rolverdeling zoals we die nu hebben toch bepaalde momenten mis met de meiden. Dus toen ik een middag vrij had, zei ik tegen de Man dat ík dit keer met Lenthe naar zwemles zou gaan. De Man keek mij verbaasd aan. Nadat ik hem gevraagd had hoe ik ook alweer moest fietsen naar het zwembad (ja, zo erg is het) vertrok ik met een zingende Lenthe achterop.

In het zwembad dirigeerde Lenthe mij naar een stoel die vlak bij badje twee stond, zodat ik haar goed kon zien. Wat onwennig ging ik zitten op het lage, plastic stoeltje en pakte zonder erbij na te denken mijn iPhone uit mijn tas om mijn mail te checken.

En toen keek ik een moment op.

Om me heen zag ik andere ouders net als ik naar hun mobiele telefoons staren,

terwijl hun kinderen in het zwembad heen en weer spartelden en ijverig probeerden te blijven drijven. En ik zag Lenthe in het water die vol verwachting mijn kant opkeek.

Beschaamd legde ik mijn telefoon weg

en richtte mijn volle aandacht drie kwartier lang op mijn kleine grote meid van net 6 jaar, die straks – na één keer met mijn ogen knipperen – een 16-jarige puber zal zijn.  Compleet met boze buien, ogengerol, én mobiele telefoon. Maar daar denk ik nog maar even niet aan.

Food for thought
Kijk je ook wel eens gedachteloos op je mobiel en vergeet je dan te genieten van wat er voor je neus gebeurt? Wat kun je doen om dit te veranderen?